Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Grażyna Osęka"

Procedura rejestracyjna w okresie przejściowym Nowa żywność DOI:


  Przemysł spożywczy jest innowacyjnym sektorem rynku. Konsumenci oczekują coraz nowszych produktów o ulepszonym składzie i właściwościach. Jednym ze sposobów osiągnięcia przewagi w branży spożywczej jest wprowadzenie na rynek tzw. nowej żywności, tj. żywności niespotykanej powszechnie na rynku spożywczym Unii Europejskiej przed 1997 r. Żywność taka wymaga jednak wcześniejszej rejestracji. Procedury autoryzacji są skomplikowane i rozciągnięte w czasie. Odpowiadając na wyzwania rynku, państwa członkowskie i organy Unii Europejskiej znowelizowały przepisy proceduralne dotyczące dopuszczania novel food i zastąpiły starą regulację (rozporządzenie (WE) nr 258/97) nowymi przepisami (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/2283). W teorii opisana zmiana ma przynieść skrócenie i uproszczenie postępowania, ale szczegóły nowej procedury oraz jej zastosowanie w praktyce mogą przeszkodzić w realizacji powyższych założeń. Dodatkowo osłabienie ochrony praw autorskich do kosztownych badań naukowych niezbędnych do wprowadzenia innowacyjnego produktu lub składnika na rynek może zniechęcić wielu przedsiębiorców do występowania o zezwolenie.Zagadnienia nowej żywności i składników dotyczą wszystkich producentów artykułów spożywczych, a wobec szybkiego postępu technologicznego inwestycje w nowe, ulepszone produkty stały się koniecznością. Oświadczenia zdrowotne umieszczane na opakowaniach produktów, wg badań, mają duże znaczenie przy wyborze produktów przez konsumentów1. Badacze twierdzą, że dbałość o zdrowie motywuje konsumentów do zakupu żywności, a same oświadczenia zdrowotne mogą mieć korzystny wpływ na wzrost sprzedaży2. Z wyników badań przeprowadzonych w ramach projektu CYMBOL3 wynika, że oświadczenia zdrowotne dotyczą ok. ¼ europejskich produktów4. Jednocześnie opis właściwości prozdrowotnych produktów oraz składników ogranicza się do dozwolonych oświadczeń zdrowotnych ze wspólnotowego wykazu oraz rozszerzające[...]

Tradycyjna żywność z państw trzecich DOI:


  Składniki lub produkty, które nie były powszechnie spotykane na rynku spożywczym Unii Europejskiej przed 1997 r., podlegają przepisom z zakresu tzw. nowej żywności. Do końca 2017 r. były one regulowane rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącym nowej żywności i nowych składników żywności (dalej: rozporządzenie nr 258/97) [9], które z dniem 1 stycznia 2018 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 w sprawie nowej żywności (dalej: rozporządzenie 2015/2283) [11]. Spośród najistotniejszych zmian należy wymienić: wprowadzenie jednej, scentralizowanej procedury wydawania zezwoleń, utworzenie unijnego wykazu dozwolonej nowej żywności, wprowadzenie osobnej ścieżki autoryzacyjnej dla tzw. żywności z państw trzecich, zlikwidowanie zezwoleń kierowanych wyłącznie do adresata decyzji oraz pięcioletnią ochronę danych naukowych stanowiących uzasadnienie wniosku o autoryzację. Wprowadzono także nowe rozwiązanie praktyczne - możliwość składania wniosków i zgłoszeń w trybie online za pośrednictwem elektronicznego systemu udostępnionego na stronie internetowej Komisji Europejskiej. Dotychczasowe przepisy traktowały w taki sam rygorystyczny sposób zarówno żywność tradycyjnie spożywaną poza UE, jak i tę, która powstała w wyniku innowacyjnych procesów. Wprowadzenie do obrotu tradycyjnych środków spożywczych z krajów trzecich mogło odbywać się na podstawie dwóch procedur, tj. kompleksowej oceny bezpieczeństwa (autoryzacji) lub notyfikacji żywności, stanowiącej równoważnik produktów czy składników powszechnie występujących w diecie mieszkańców UE. Przykładami takich produktów są: sok z owoców noni (Morinda citrifolia L.) i suszony miąższ z owoców baobabu (Adansonia digitata L.). Ponieważ wiele składników tradycyjnie spożywanych poza UE nie ma swoich odpowiedników w diecie Europejczyków, przed pierwszym wprowadzeniem ich na rynek często nie było możliwości zastosowania upro[...]

Oświadczenia zdrowotne dotyczące składników botanicznych DOI:


  Mija osiem lat od wstrzymania w 2010 r. przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) oceny naukowej ok. 1600 wniosków dotyczących oświadczeń zdrowotnych odnoszących się do składników botanicznych (tzw. botanicals). Nastąpiło to po tym, jak Komisja Europejska poniewczasie poddała rozważaniom metodę ich dalszej oceny. Zgodnie z art. 10.1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności [7] deklaracje zdrowotne opisujące związki danego produktu lub składnika ze zdrowiem są dozwolone, jeśli są zgodne z ogólnymi i szczegółowymi wymaganiami zawartymi w rozdz. II oraz zostało udzielone na ich stosowanie zezwolenie Komisji Europejskiej. Muszą zatem figurować w wykazie dozwolonych oświadczeń zdrowotnych (health claims) wprowadzonym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 432/2012 ustanawiającym wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci [8]. Wyjątek stanowią jedynie deklaracje funkcjonalne (art. 13.1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady), których ocena przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności lub rozpatrzenie przez Komisję Europejską nie zostały jeszcze zakończone. Oświadczenia te mogą być stosowane warunkowo w okresie przejściowym, tj. do czasu zakończenia ich oceny, na podstawie art. 28 ust. 5 i 6 tego rozporządzenia. Z takiego przywileju ma prawo korzystać jeszcze 2078 oświadczeń zdrowotnych dotyczących działania składników botanicznych - głównie surowców roślinnych, ale także porostów, glonów i grzybów, które zostały uwzględnione na liście oświadczeń oczekujących, tzw. pending list [3]. Lista ta została opracowana przez Komisję Europejską we współpracy z krajami członkowskimi i określa numery oświadczeń, co do których decyzja jeszcze nie zapadła. Lista jest publ[...]

Zanieczyszczenia w żywności przegląd najnowszych zmian prawnych i prac KE oraz EFSA DOI:


  Źródłem zanieczyszczeń żywności mogą być różne substancje, bakterie, ciała obce, które zostały do niej wprowadzone na etapie produkcji, pakowania, transportu lub w okresie przechowywania i dystrybucji. Ponieważ zanieczyszczenia mają ogólnie negatywny wpływ na jakość żywności i mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi, UE podejmuje stałe działania mające na celu kontrolę zanieczyszczeń w środkach spożywczych. Dotychczas w przepisach wspólnotowych określono najwyższe dopuszczalne poziomy mykotoksyn (aflatoksyn, ochratoksyny A, fusarium, patuliny, cytryniny), metali ciężkich (kadmu, ołowiu, rtęci, cyny, arsenu), dioksyn i polichlorowanych bifenyli (PCB), melaminy, 3-MCPD, kwasu erukowego, azotanów, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA), alkaloidów tropanowych i niektórych mikroorganizmów. W tabeli 1 zestawiono przegląd prac EFSA i KE nad ustanowieniem nowych zaleceń lub maksymalnych poziomów zanieczyszczeń w żywności. ZANIECZYSZCZENIA PROCESOWE 4 czerwca 2015 r. EFSA opublikowała swoją pierwszą pełną ocenę ryzyka związanego z akryloamidem w żywności potwierdzającą, że może on zwiększać ryzyko zachorowania na raka przez konsumentów we wszystkich grupach wiekowych [1]. Dzieci są jednak najbardziej narażoną grupą ze względu na niższą masę ciała [16]. Od 11 kwietnia 2018 r. (zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2017/2158) żywność dla niemowląt i małych dzieci, obok innych określonych grup produktów spożywczych, będzie poddawana obowiązkowemu monitorowaniu na zawartość akryloamidu [16]. Furan i metylofurany powstają w żywności podczas obróbki termicznej. Ich prekursorami są np.: kwas askorbinowy, aminokwasy, węglowodany, nienasycone kwasy tłuszczowe i karotenoidy. Mogą znajdować się w różnych produktach spożywczych, w tym w kawie oraz w produktach puszkowanych i w słoikach [14]. Komisja Europejska zwróciła się do EFSA z prośbą o ocenę ryzyka narażenia na furan i metylofuran (2-metylofuran, 3-metylofuran i 2,5-[...]

Znakowanie napojów alkoholowych wartością odżywczą DOI:


  Wiedza o zasadach prawidłowego znakowania produktów spożywczych jest niezbędna wszystkim producentom żywności. Podstawowym aktem prawnym regulującym znakowanie żywności jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (dalej: rozporządzenie nr 1169/2011). Od 13 grudnia 2016 r. przepis ten nałożył na producentów większości produktów spożywczych obowiązek zamieszczania na opakowaniu informacji o wartości energetycznej i odżywczej. Wyjątek stanowią napoje o zawartości alkoholu powyżej 1,2% objętościowo, a więc informacja ta nie jest obecnie obowiązkowa i można ją podać na zasadzie dobrowolności [6]. Po opublikowaniu w marcu 2017 r. sprawozdania Komisji Europejskiej dotyczącego aktualnej sytuacji w zakresie etykietowania napojów alkoholowych, a w Polsce dodatkowo projektu zmian ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, pomysł wprowadzenia obowiązku umieszczania na opakowaniach informacji o wartości energetycznej alkoholi jest coraz bardziej realny. Ważne jest zatem pytanie czy dzięki nowym przepisom wzrośnie świadomość konsumentów i spadnie spożycie alkoholu i jak taka zmiana w prawie wpłynie na producentów i dystrybutorów trunków? ZNAKOWANIE WARTOŚCIĄ odżywczą środków spożywczych - ogólne wymagania Przepisy dotyczące znakowania środków spożywczych mają na celu zapobieganie nieprawidłowym praktykom i fałszowaniu żywności. Zgodnie z art. 9 rozporządzenia nr 1169/2011 obowiązkowo podaje się następujące dane szczegółowe: ??nazwę produktu, ??wykaz składników, w tym alergeny, ??ilość określonych, charakterystycznych składników lub kategorii składników, ??ilość netto, ??datę minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia, ??wszelkie specjalne warunki przechowywania lub warunki użycia, ??nazwę lub firmę i jej adres, ??kraj lub mi[...]

 Strona 1