Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Andrzej Starski"

Bezpieczeństwo wyrobów gumowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością


  W artykule omówiono rodzaje elastomerów, w tym gumy silikonowej i elastomerów termoplastycznych, stosowanych w produkcji wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Przedstawiono obecny stan prawny w zakresie wyrobów elastomerowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz zwrócono uwagę, jakie badania powinny być wykonane w celu zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego tego rodzaju wyrobów.Od wielu lat na świecie obserwuje się coraz większe zapotrzebowanie na tworzywa polimerowe oraz związany z tym wzrost produkcji. Tworzywa polimerowe mają istotne znaczenie w produkcji materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Coraz częściej zastępują one materiały wyprodukowane z surowców naturalnych, takie jak papier, karton, drewno czy szkło. Tworzywa polimerowe elastomerowe, np. guma, guma silikonowa oraz elastomery termoplastyczne, są wykorzystywane na szeroką skalę w produkcji materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w tym jako elementy maszyn stosowanych w zakładach przemysłu spożywczego. WŁAŚCIWOŚCI ELASTOMERÓW Guma jest produktem wulkanizacji kauczuku naturalnego lub syntetycznego. Charakteryzuje się dużą elastycznością oraz zdolnością do dużych odwracalnych odkształceń sprężystych, przekraczających nawet 1000%. Właściwości gumy zmieniają się w zależności od rodzaju kauczuku, ilości i rodzaju pozostałych składników mieszanki kauczukowej, sposobu jej przygotowywania oraz warunków wulkanizacji. Praktycznie więc dobierając odpowiednio składniki mieszanki i stosując różne parametry technologiczne można otrzymywać wiele gatunków gum o zróżnicowanych właściwościach. Mieszanki gumowe, które z uwagi na swoje właściwości znalazły zastosowanie w przemyśle spożywczym to: kauczuk butadienowo-fluorowy (FPM), kauczuk butadienowo- akrylonitrylowy (NBR) oraz kauczuk et[...]

Zagrożenia dla zdrowia, wymagania prawne. Papier i tektura do kontaktu z żywnością DOI:


  W artykule omówiono zagrożenia dla zdrowia wynikające z uwalniania się z papierowych i tekturowych opakowań żywności substancji małocząsteczkowych, szkodliwych dla zdrowia człowieka. Zwrócono szczególną uwagę na bezpieczeństwo opakowań z papieru i tektury wyprodukowanych z wtórnych włókien celulozowych, które mogą zawierać pozostałości farb i tuszów drukarskich. Zawarte w nich składniki, takie jak oleje mineralne czy fotoinicjatory, mogą uwalniać się do żywności. Poruszono problem związany z materiałami opakowaniowymi z papieru i tektury z recyklingu jako istotnego źródła zanieczyszczenia żywności olejami mineralnymi. Przedstawiono również wymagania prawne, jakie muszą spełniać opakowania z papieru i tektury przeznaczone do kontaktu z żywnością, w tym wymagania w zakresie składu i badań Papier i tektura należą do materiałów, które są od wielu lat stosowane w produkcji opakowań do żywności, zwłaszcza żywności suchej i sypkiej, jak np. herbata, cukier, ryż, płatki zbożowe. Są również często stosowane do pakowania kanapek, pizzy czy żywności mrożonej. Natomiast papier powlekany silikonem, w celu zwiększenia odporności na wysoką temperaturę, stosuje się do pieczenia i smażenia żywności. Opakowania kartonowe są powszechnie stosowane jako opakowania transportowe i dystrybucyjne. Z uwagi na fakt, że papier i tektura nie są odpowiednie do pakowania żywności o wysokiej wilgotności, coraz częściej stosuje się opakowania zawierające, oprócz papieru, inne materiały powlekane, które zabezpieczają przed rozpadem papieru w kontakcie z żywnością płynną. Do żywności płynnej, takiej jak soki owocowe, mleko i napoje mleczne, stosuje się opakowania wielowarstwowe, wielomateriałowe (typu Tetra-Pak), które składają się na ogół z 5-7 (a czasem nawet z kilkunastu) warstw materiałów. W opakowaniu typu Tetra-Pak warstwa papieru lub tektury jest powlekana tworzywem sztucznym (polietylenem) zabezpieczającym papier przed nasiąknięciem. W środku[...]

Zanieczyszczenie żywności węglowodorami olejów mineralnych DOI:10.15199/65.2018.1.7


  Węglowodory olejów mineralnych (MOH) to związki chemiczne uzyskiwane głównie z ropy naftowej, ale są produkowane syntetycznie z węgla, gazu ziemnego i biomasy. Węglowodory olejów mineralnych obejmują złożone mieszaniny, głównie prostych i rozgałęzionych, otwartych łańcuchów alkanowych (parafiny), w dużej mierze alkilowane cykloalkany (naften), klasyfikowane łącznie jako nasycone oleje mineralne - węglowodory (MOSH) i węglowodory aromatyczne pochodzenia mineralnego (MOAH). Oleje mineralne złożone są głównie z dwóch odrębnych chemicznie i strukturalnie typów frakcji. Główna frakcja (od 75 do 85%) składa się z MOSH, natomiast druga (od 15 do 25%) - z MOAH. Obie frakcje zawierają łańcuchy węglowe mające mniej niż 25 atomów węgla. MOSH są to węglowodory nasycone o łańcuchu otwartym, rozgałęzione i naftenowe (cykliczne), o niskiej lub średniej lepkości. MOAH zawiera natomiast liczne i zróżnicowane klasy aromatycznych związków węglowodorowych, złożonych najczęściej z jednego do czterech pierścieni, z czego 97% z nich jest alkilowanych. Oleje mineralne zanieczyszczają liczną grupę środków spożywczych przede wszystkim w wyniku nieprawidłowych praktyk produkcyjnych, ale również z powodu zanieczyszczenia środowiska (powietrza, wody), podczas przetwórstwa żywności, stosowania jako: substancji pomocniczych, w tym migracji z materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, substancji pomocniczych w przetwórstwie żywności oraz substytutów tłuszczów w produkcji żywności. W Unii Europejskiej oleje mineralne nie są dopuszczone do stosowania do żywności, jednak w niektórych państwach trzecich (np. USA) są stosowane w przemyśle spożywczym. ŹRÓDŁO OLEJÓW MINERALNYCH w żywności Panel naukowy ds. zanieczyszczeń w łańcuchu żywnościowym (CONTAM) Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zidentyfikował liczne źródła występowania MOH w żywności. Obecność olejów mineralnych w żywności może wynikać z procesu przetwórstwa sp[...]

Zagrożenia dla zdrowia człowieka, ustawodawstwo Bisfenol A w wyrobach do kontaktu z żywnością


  2,2-bis(4-hydroksyfenylo)propan - nazwa zwyczajowa bisfenol A (BPA) - jest substancją chemiczną stosowaną w produkcji tworzyw sztucznych, takich jak poliestry, np. poliwęglany czy żywice epoksydowe, które mają zastosowanie w produkcji materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Bisfenol A może być również stosowany jako przeciwutleniacz i inhibitor w procesie polimeryzacji niektórych tworzyw sztucznych, np. polichlorku winylu. ZASTOSOWANIE bis feno lu A (BPA) Poliwęglany są wykorzystywane na szeroką skalę w wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością, takich jak butelki wielokrotnego użytku na wodę i napoje, naczynia oraz pojemniki do przechowywania żywności. Poliwęglany jako tworzywa termoplastyczne mają wiele korzystnych właściwości, które upodobniają tworzywo do szkła, choć są od niego znacznie lżejsze. Poliwęglany cechuje dobra przeźroczystość oraz dobra odporność termiczna nawet do temp. 260oC. Pochodne bisfenolu A, np. eter diglicydowy bisfenolu A, są stosowane w powłokach epoksydowych wykorzystywanych do powlekania wewnętrznych powierzchni puszek metalowych przeznaczonych do przechowywania napojów bezalkoholowych, w tym napojów energetyzujących oraz alkoholowych, najczęściej piwa. Powłoki epoksydowe są również wykorzystywane do powlekania cystern czy zbiorników do transportu mleka i wody do picia. Wewnętrzne powłoki polimerowe mają chronić żywność przed niepożądanym oddziaływaniem pomiędzy metalem, z którego wykonana jest puszka, a żywnością. Materiały z tworzyw sztucznych przeznaczone do kontaktu z żywnością mogą oddziaływać z produktami spożywczymi, co w głównej mierze zależy od właściwości danego materiału, rodzaju środka spożywczego, temperatury przechowywania i obróbki termicznej żywności, ekspozycji na promieniowanie UV i czasu przechowywania. Może to doprowadzić do migracji małocząsteczkowych składników materiału opakowaniowego do żywności, a wraz z nią dostać się do organizmu człowie[...]

Bezpieczeństwo materiałów i wyrobów do kontaktu z żywnością w UE

Czytaj za darmo! »

System Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznych Produktach Żywnościowych i Środkach Żywienia Zwierząt RASFF (Rapid Alert System for Food and Feed) został utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r., ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [4]. System RASFF został ustanowiony w celu szybkiego przekazywania informacji do Komisji Europejskiej oraz wszystkich państw członkowskich o zagrożeniach związanych ze środkami spożywczymi, paszami oraz materiałami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością. System stanowi skuteczne narzędzie wymiany informacji dotyczących podjętych działań w odniesieniu do stwierdzonego ryzyka dla zdrowia konsumenta, co jest szczególnie istotne dla organów kontrolnych w państwach członkowskich. SIEĆ RASFF członkowie, obowiązki Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 sieć RASFF funkcjonuje na zasadach obligatoryjnych w państwach członkowskich i obejmuje wszystkie państwa członkowskie, Norwegię, Liechtenstein, Islandię, Szwajcarię oraz Komisję Europejską i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Każdy członek sieci musi wyznaczyć jeden punkt kontaktowy, który reprezentuje członka sieci i gwarantuje szybką oraz skuteczną komunikację. Za zarządzanie siecią RASFF odpowiedzialna jest Komisja Europejska. W Polsce siecią RASFF kieruje Główny Inspektor Sanitarny, odpowiedzialny za funkcjonowanie krajowego punktu kontaktowego mieszczącego się w Głównym Inspektoracie Sanitarnym. W celu podjęcia skoordynowanych działań państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję Europejską o stwierdzonym bezpośrednim lub pośrednim[...]

 Strona 1