Wyniki 1-9 spośród 9 dla zapytania: authorDesc:"Adam BARYLSKI"

EUROPEJSKA LEGITYMACJA ZAWODOWA INŻYNIERA MA JUŻ TRZY LATA DOI:


  Mijają właśnie trzy lata odkąd w Polsce - jako jednym z pierwszych krajów Europy - 1 stycznia 2013 r. rozpoczęto wydawać inżynierom różnych specjalności kartę zawodową inżyniera. Jednolity rynek jest z założenia jednym z podstawowych celów Unii Europejskiej. Obecnie w wielu dziedzinach osiągnięto już wysoki poziom spójności i otwartości na różne wyroby i usługi pochodzące z krajów członkowskich. Ważna jest też mobilność wykształconych specjalistów, co wpływa na szybkie wchodzenie młodych ludzi w aktywne życie zawodowe i skuteczne poszukiwanie profesjonalistów dla innowacyjnych działań inwestycyjnych. Takie spojrzenie znalazło też odzwierciedlenie w pracach Parlamentu Europejskiego, wspieranego przez organizacje zawodowe w różnych krajach. Wyrazem tego jest m.in. Zielona Księga, jako dokument Komisji Europejskiej z 22 czerwca 2011 r. pt. "Unowocześnienie dyrektywy w sprawie uznawania kwalifi kacji zawodowych" oraz Akt Jednolitego Rynku - dokument przedstawiony podczas polskiej prezydencji w Krakowie w październiku 2011 r. Istotnym wydarzeniem było też przekazanie memorandum młodzieży na krakowskim forum prof. Buzkowi i komisarzowi Barnierowi, w którym wskazano na bariery ograniczające mobilność młodych ludzi wkraczających w życie zawodowe. W rezultacie Komisja Europejska przyjęła 19 grudnia 2011 r. wniosek dotyczący modernizacji dyrektywy w sprawie uznania kwalifi kacji zawodowych (nr 2005/36/WE) i skierowała go do Parlamentu Europejskiego. Zgodnie z Dyrektywą Rady i Parlamentu Europejskiego Karta Zawodowa Inżyniera jest niezbędna do ułatwienia czasowej mobilności i czasowego uznawania kwalifi kacji w ramach systemu automatycznego, a także promowania uproszczonego procesu uznawania kwalifi - kacji w ramach systemu ogólnego. Legitymacja powinna być wydawana na wniosek specjalisty oraz po przedstawieniu niezbędnych dokumentów i przeprowadzeniu związanych z nimi procedur w zakresie przeglądu i weryfi kacji przez właściwe o[...]

POŁĄCZENIA KONSTRUKCYJNE W NARZĘDZIACH TARCZOWYCH DO SZLIFOWANIA NA DOCIERARKACH DOI:


  Przedstawiono przykłady projektów konstrukcji narzędzi tarczowych do szlifowania powierzchni płaskich na docierarkach jednotarczowych. Zastosowano zróżnicowane sposoby łączenia wkładek ściernych z korpusem narzędzia. Przeprowadzono analizę punktową technologiczności konstrukcji czterech opracowanych wariantów narzędzi. S ł o w a k l u c z o w e: narzędzia tarczowe, budowa składana, szlifowanie, docierarka jednotarczowa A b s t r a c t: Examples of the construction of disc tools for grinding fl at surfaces on single-disk lapping machines were presented. Diversifi ed manners of the join of abrasive fi llers were applied with the corps of the tool. Technological analysis was conducted for structure of four variants of the tools. K e y w o r d s: disc tools, structure folded up, grinding, single-disk lapping tool.Wstęp W standardowym docieraniu jednotarczowym powierzchni płaskich, zawiesina ścierna podawana jest w strefę obróbki kroplowo w sposób ciągły. Możliwe jest też dawkowanie odpowiedniej porcji pasty ściernej ręcznie na docierak - pomiędzy poszczególnymi wypełnieniami separatorów przedmiotami obrabianymi. W takich przypadkach, w dowolnym momencie docierania, na sumę cząstek ściernych w strefi e obróbki składają się (rys. 1) [1]: 1 - mikroziarna wgniecione w powierzchnię docieraka D, powodujące mikroskrawanie i odkształcenie materiału obrabianego PO, 2 - mikroziarna toczące się, powodujące mikroskrawanie lub odkształcanie materiału obrabianego i docieraka, 3 - mikroziarna osadzone w docieraku, nieoddziałujące na przedmiot obrabiany, 4 - mikroziarna wgniecione w powierzchnie docieraną, powodujące mikroskrawanie lub odkształcanie materiału docieraka, 5 - mikroziarna bierne, nieuczestniczące w procesie skrawania, 6 - mikroziarn[...]

ANALIZA KOSZTÓW KONFIGURACJI I MONTAŻU UCHWYTÓW MODUŁOWYCH NA PRZYKŁADZIE OBRÓBKI DŹWIGNI DWUSTRONNEJ DOI:


  Wstęp Obecnie w praktyce produkcyjnej, oprócz standardowych (handlowych) uchwytów uniwersalnych, czy konstruowanych przedmiotowych uchwytów specjalnych (niekiedy i tzw. specjalizowanych), coraz częściej stosowane są konstrukcje modułowe (składane). Można je dostać w większym i mniejszym zestawie elementów ustalających, mocujących i innych, w zależności od potrzeb. Jest to istotna dogodność, szczególnie w dominującej obecnie elastycznej produkcji małoseryjnej (niekiedy i jednostkowej) oraz seryjnej. Liczni producenci tego rodzaju oprzyrządowania permanentnie rozszerzają swoje oferty dla odbiorców z wielu branż. Konfi gurując tego rodzaju oprzyrządowanie przedmiotowe należy, co oczywiste, przeanalizować nie tylko celowość zastosowania konkretnych elementów katalogowych, lecz także ocenić koszty ich wykorzystania w realizowanych procesach technologicznych. Montaż uchwytów modułowych odbywa się ręcznie. Czas montażu nie jest długi, wykonywany zwykle przez doświadczonych pracowników. Wysoka jakość wymiarowa poszczególnych elementów uchwytu oraz stan ich warstwy wierzchniej umożliwia użycie w operacjach obróbkowych nowoczesnych narzędzi i podwyższonych prędkości skrawania [1]. Na koszt (roczny) stosowania uchwytu modułowego Ku (z elementami specjalnymi) składa się [2]: Ku = Ka + Kk + Kps + (Kpn + Kwn) Tw -1 + Kd (1) gdzie: Ku - koszty amortyzacji, Kk - koszty magazynowania i konserwacji, Kps - koszty przygotowania do pracy, Kpn - koszty projektowania elementów specjalnych, Kwn - koszty wykonania elementów specjalnych, Tw - czas eksploat[...]

Ocena technologiczności konstrukcji uchwytów obróbkowych w aspekcie ich montażu i cech użytkowych DOI:10.15199/148.2017.3.2


  W artykule przedstawiono propozycje oceny technologiczności konstrukcji specjalnych uchwytów obróbkowych. Przyjęto kryteria ilościowe oceny cech użytkowych i technologicznych, głównie w aspekcie montażu oprzyrządowania. Podano przykład oceny w przypadku uchwytów wiertarskich. Zaproponowana metoda może być szczególnie przydatna podczas projektowania obiektów technicznych przez mniej doświadczonych konstruktorów lub w procesie kształcenia inżynierskiego mechaników technologów. Słowa kluczowe: uchwyty obróbkowe, cechy użytkowe, technologiczność konstrukcji, uchwyty wiertarskie.Jednym z ważniejszych ogólnych kryteriów ceny każdego wyrobu jest jego technologiczność konstrukcji [1]. Cecha ta definiowana jest zwykle jako właściwość rozwiązania konstrukcyjnego, zapewniająca uzyskanie (przy określonej wielkości i warunkach produkcji) zbioru wymaganych właściwości wytworu, przy minimalnych kosztach wytwarzania [2, 3]. Jest to więc właściwość indywidualna, na którą ma wpływ nie tylko rodzaj produkcji, ale także warunki techniczno- -ekonomiczne oraz osobowe firmy [4]. Podczas każdego procesu projektowania obowiązują ogólne zasady typizacji, unifikacji i normalizacji [5 - 7], rozpatruje się możliwą redukcję masy, właściwy wybór półfabrykatu oraz narzucone wymagania obróbkowe i montażowe wytworu [8 - 11]. W stosunku do specjalnego oprzyrządowania przedmiotowego, wykorzystywanego w obróbkowych operacjach technologicznych, do podstawowych przesłanek technologiczności należą: zapewnienie podstawowych funkcji użytkowych, zmniejszenie zużycia materiałów, zastosowanie odpowiednich metod kontroli, zapewnienie wymaganej dokładności wykonania oraz uwarunkowania normalizacji elementów składowych i możliwości narzędziowni, jak również przesłanki eksploatacyjne, m.in. stabilność funkcjonowania, łatwość obsługi i remontu oraz zastosowanie części zamiennych. Oczywiste jest, iż ten sam zakres funkcjonalny oprzyrządowania może być zrealizowany przez różn[...]

ANALIZA KONSTRUKCJI UCHWYTÓW OBRÓBKOWYCH W ASPEKCIE MONTAŻU DOI:


  Przedmiotowe uchwyty obróbkowe to podstawowe składniki pomocy warsztatowych, które muszą być stosowane w praktyce produkcyjnej. Ważne jest odpowiednie zamocowanie przedmiotu obrabianego oraz wymagana dokładność wymiarowo-kształtowa, którą warunkuje m.in. sposób ustalenia w przestrzeni roboczej obrabiarki. Wśród wielu rodzajów konstrukcji wyróżnić można trzy zasadnicze grupy oprzyrządowania przedmiotowego: uchwyty uniwersalne, specjalne oraz modułowe, czyli składane [4,5,11]. Uchwyty modułowe powstały w wyniku praktycznego zapotrzebowania na skrócenie czasu projektowania i wykonania oprzyrządowania. Historycznie, często działały wypożyczalnie tego typu uchwytów, zaś obecnie zakupić można niezależnie dowolne zestawy elementów, które proponuje na rynku stosunkowo duża liczba specjalistycznych fi rm, np. [7-10]. Przykład projektu uchwytu modułowego wykonanego w programie TopFix fi rmy MTS pokazano na rys. 1. Elementy, z których przeprowadzono konfi gurację oprzyrządowania modułowego to głównie: podstawy - płyty i kolumny, elementy ustalające, mocujące i złączne. W projektowaniu uchwytów specjalnych można posłużyć się odpowiednimi wytycznymi normatywnymi (elementy znormalizowane), elementami handlowymi (produkowanymi seryjnie lub masowo), ale czas projektowania jest dłuższy niż w przypadku uchwytu składanego. O kosztach oprzyrządowania przypadających na jednostkę produkowanego wyrobu decyduje już wielkość serii, czy możliwości obrabiarki. W przypadku obrabiarek CNC udział oprzyrządowania spec[...]

Inżynier Frank Nicholas Piasecki - wspomnienie DOI:


  Mija właśnie 10 rocznica śmierci Franka Piaseckiego, wybitnego amerykańskiego konstruktora lotniczego polskiego pochodzenia, który zmarł 11 lutego 2008 r. w Haverford [1]. Był pionierem budowy śmigłowców i znanym działaczem amerykańskiej Polonii. Frank Nicholas Piasecki urodził się 24 października 1919 r. w Filadelfii. Jego ojcem był Nikodem Piasecki, pochodzący ze wsi Bojary w powiecie wołkowyskim na Grodzieńszczyźnie, elektryk z zawodu, który w r. 1915 wyemigrował z Białegostoku do USA [2]. Osiadłszy w Filadelfii zdobył nowy zawód krawca i wyspecjalizował się w szyciu mundurów. Ojciec aktywnie uczestniczył w życiu miejscowej Polonii, tam też poznał swoją przyszłą żonę Emilię Łotocką, emigrantkę z Sokola w Galicji. Frank był ich jedynym dzieckiem (rys.1). Rodzice zauważywszy talent muzyczny syna posłali go szkoły muzycznej, marząc, że zostanie wirtuozem skrzypiec. Niekiedy sięgał po ten instrument w przyszłości (rys. 2). Syn interesował się jednak głównie lotnictwem (rys. 3) i w piwnicy budował swoje pierwsze modele samolotów. W latach 30. ubiegłego wieku pracował jako fotograf w Kellett Autogiro Company, wytwórni zajmującej się budową wiatrakowców [3,4]. Wykonał wiele udanych zdjęć z prób laboratoryjnych łopat. W nagrodę wziął udział w locie maszyny Kellett KD-1, którą prowadził pilot doświadczalny z zakładów Lou Leavitt, zaś pionowe lądowanie zrobiło na nim ogromne wrażenie. Po ukończeniu w r. 1936 Overbrook High School rozpoczął jako siedemnastolatek studia na wydziale inżynierii mechanicznej Towne Scientific School of the University of Pennsylvania. Po dwóch latach przeniósł się do Guggenheim School of Aeronautics of New York University, gdzie w r.1940 uzyskał tytuł inżyniera lotnictwa (aerodynamiki) [5]. Odbył także przeszkolenie na samolotach sportowych oraz zaprzyjaźnił się z jednym z wykładowców E. Burke Wilfordem, niemieckim konstruktorem i pionierem w budowie wiropłatów. Po studiach rozpoczął pracę w fir[...]

ANALIZA CZASOCHŁONNOŚCI DOCIERANIA TECHNOLOGICZNEGO POWIERZCHNI PŁASKICH W OPERACJACH MONTAŻOWYCH DOI:


  Jednym ze sposobów obróbki ściernej wykorzystywanym w montażu zespołów maszyn jest docieranie. Obróbka ta stosunkowo często (oprócz szlifowania) stosowana jest podczas montażu z kompensacją technologiczną lub przy wykorzystaniu indywidualnego dopasowania elementów. W praktyce nie ma ograniczeń w zakresie możliwości docierania materiałów metalowych i niemetalowych. W przypadku docierania maszynowego przeważa obróbka powierzchni płaskich i płasko-równoległych na docierarkach jedno - i dwutarczowych. W ostatnim okresie wdrażane są także technologie mikroszlifowania na docierarkach, nazywane również szlifowaniem (lub gładzeniem) z kinematyką docierania [1, 3, 6]. Na przebieg i wynik obróbki mają wpływ czynniki związane z przedmiotem docieranym (rodzaj i stan materiału, właściwości warstwy wierzchniej, konstrukcja przedmiotu, odchyłki kształtu przed docieraniem, wartość naddatku), środkiem docierającym (rodzaj, właściwości i wielkość mikroziaren ściernych, rodzaj i właściwości składników płynnych, dawkowanie), docierakiem (konstrukcja, rodzaj i właściwości materiału, kształt powierzchni roboczej) oraz warunki procesu (kinematyka i prędkość docierania, nacisk jednostkowy). [...]

ANALIZA PORÓWNAWCZA STOSOWANIA PRZEDMIOTOWYCH UCHWYTÓW MODUŁOWYCH I SPECJALNYCH DOI:


  Wchodzące w skład pomocy warsztatowych uchwyty przedmiotowe są szeroko stosowane w operacjach obróbkowych, montażowych i kontrolnych, a także w transporcie międzystanowiskowym. Koszty projektowania i wykonania oprzyrządowania obróbkowego mogą wynosić od 10 do 20% ogólnych kosztów systemów wytwarzania wyrobu [5]. O ile w produkcji wielkoseryjnej pewną przewagę miało dotąd oprzyrządowanie specjalne, projektowane i wykonywane każdorazowo do konkretnego obrabianego przedmiotu i operacji, to w przypadku wytwarzania mniej licznych serii wyrobów wykorzystywane są bardzo często uchwyty składane, budowane w oparciu o istniejące zestawy elementów uniwersalnych - produkowanych przez wyspecjalizowane fi rmy [13-25]. Wraz ze wzrostem zapotrzebowania w praktyce na elastyczne wytwarzanie komponentów wykorzystanie oprzyrządowania modułowego znacząco wzrosło [4, 7, 9, 10]. Bardzo pomocne jest tu wykorzystanie wspomaganego komputerowo projektowania i wytwarzania elementów modułowych, jak również analiza ogólna systemu obróbkowego [6, 12, 26-28]. Obecnie na rynku dostępne są obszerne zestawy elementów, z których w zależności od potrzeb konfi gurowane są indywidualne uchwyty obróbkowe. Ich konkurencyjność w stosunku do oprzyrządowania specjalnego wzrasta, często niezależnie od wielkości produkcji wyrobów. Problem wyboru rodzaju oprzyrządowania ma też istotny aspekt dydaktyczny w procesie kształcenia technologów [1-3]. Porównanie konstrukcji uchwytów specjalnych i modułowych dla wybranych operacji obróbkowych było podstawowym celem pracy. Przy konfi gurowaniu oprzyrządowania składanego wykorzystano elementy produkowane przez fi rmę Erwin Halder KG [16] oraz AMf [14]. Konstrukcja uchwytów i ich ocena Przykład mocowania dźwigni Zaprojektowane uchwyty przedmiotowe dotyczą operacji frezarskich odlewanej dźwigni z żeliwa GJL-200 [11] i obejmują obróbkę powierzchni czołowych (rys. 1 i 2) oraz frezowanie wcięcia o szerokości 20 mm (rys. 3 i 4). [...]

METODY LUTOWANIA DIAMENTÓW W NARZĘDZIACH DOI:


  Lutowanie jest jedną z technik wytwarzania narzędzi zawierających diamentowe kryształy, ziarna ścierne i polikrystaliczne spieki jako elementy robocze. Omówiono różne sposoby lutowania diamentów oraz przedstawiono obszary ich zastosowania. S ł o w a k l u c z o w e: narzędzia diamentowe, lutowanie, diamenty techniczne A b s t r a c t: Brazing is one of the techniques for manufacturing of tools comprising diamond crystals, polycrystalline materials and abrasive grits as working elements. Discusses various ways brasing of diamonds and presents their application areas. K e y w o r d s: diamond tools, brazing, technical diamonds.Wprowadzenie Obecnie stosuje się kilka sposobów łączenia diamentów w narzędziach. Szacuje się [11, 9], że 24% to wyroby z diamentami mocowanymi za pomocą spoiw żywicznych, 6% ze spoiw ceramicznych, a 70% różnego rodzaju spoiwami metalowymi. Narzędzia diamentowe do obróbki plastycznej, skrawaniem i ścierno-polerskiej zbudowane są z elementu diamentowego trwale zamocowanego w oprawce lub na korpusie narzędzia. Jedną z technik wykonywania tego typu połączeń jest lutowanie, które w przypadku diamentów bardziej jest kojarzone z produkcją wyrobów jubilerskich niż narzędzi. Diamenty stosowane w narzędziach skrawających i ścierno-polerskich oraz do obróbki plastycznej można podzielić na (rys. 1): - kryształy, - supertwarde spieki diamentowe w postaci kształtek warstwowych (popularnie tzw. materiały PCD - polycrystalline diamonds) lub monolitycznych, - ziarna i mikroziarna ścierne. Każda z tych grup charakteryzuje się odmiennymi właściwościami fi zykochemicznymi, a tym samym ich mocowanie w narzędziu każdorazowo wymaga zastosowania innych warunków procesu łączenia i właściwej technologii [2, 24, 12]. Jednocześnie można wyodrębnić liniowe, monowarstwowe i przestrzenne rozmieszczenia diamentów, a także szczególny przypadek w postaci narzędzi zawierających jeden kryształ (kształtkę, ziarno) diamentu. W każdej z t[...]

 Strona 1