Wyniki 1-10 spośród 55 dla zapytania: authorDesc:"A. Buczek"

40-lecie Zakładu Energoelektroniki i Elektroenergetyki Politechniki Rzeszowskiej

Czytaj za darmo! »

Zakład Energoelektroniki i Elektroenergetyki jest najstarszą jednostką organizacyjną Wydziału Elektrotechniki i Informatyki Politechniki Rzeszowskiej. 2006 jest czterdziestym rokiem funkcjonowania Zakładu. W swojej historii nosił inne niż dzisiaj nazwy, przekształcał się, zmieniał tez swój profil naukowy i dydaktyczny. W latach sześćdziesiątych był to kilkuosobowy Zespół Przedmiotowy Elektr[...]

Precyzyjna stabilizacja długości fali lasera półprzewodnikowego


  Niezbędnym elementem każdego systemu transmisji światłowodowej jest źródło światła znajdujące się po stronie nadawczej. W zależności od przeznaczenia systemu wspomniane źródło powinno posiadać odpowiednie parametry widmowe. W przypadku prostszych instalacji wykorzystywanych do transmisji na krótkie odległości i z niewielkimi szybkościami modulacji, wymagania nie są duże. W takich rozwiązaniach rolę nadajnika pełni przeważnie prosty laser półprzewodnikowy z rezonatorem Fabry-Perot. Jednakże dalekosiężne systemy budowane są w oparciu o lasery, których szerokość spektralna jest dużo mniejsza. Konieczność zapewnienia odpowiednich parametrów widmowych źródła światła wynika między innymi z występującej w światłowodzie dyspersji chromatycznej, która powodując zniekształcenia sygnału może uniemożliwić uzyskanie dużych szybkości i dużego zasięgu. Dodatkowo w systemach wykorzystujących zwielokrotnienie długości fali (ang. Wavelength Division Multiplexing - WDM) poszczególnym kanałom przypisane są długości fal, zdefiniowane przez Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ang. International Telecommunication Union - ITU). Dlatego też długości te dla poszczególnych kanałów muszą być ściśle kontrolowane. Specyficzną grupę stanowią systemy, w których łącze światłowodowe wykorzystywane jest do transmisji sygnałów czasu lub częstotliwości [1 - 3]. W rozwiązaniach tych szczególnie ważna jest precyzyjna stabilizacja długości fali emitowanej przez laser, gdyż jej niestałość przekłada się bezpośrednio na precyzję całego systemu [1]. Wymagania stawiane źródłom światła w tego typu rozwiązaniach są dużo bardziej rygorystyczne, niż w standardowych systemach wykorzystujących technikę WDM. Jeśli przyjmiemy, że zmiany czasu propagacji wynikające z istnienia dyspersji chromatycznej przy transmisji na odległość 100 km mają być mniejsze niż 1 ps, to zmiany długości fali emitowanej przez laser nie mogą przekraczać 0,5…1 pm. Tematem niniejszego opr[...]

45-lecie Katedry Energoelektroniki i Elektroenergetyki Politechniki Rzeszowskiej

Czytaj za darmo! »

Katedra Energoelektroniki i Elektroenergetyki jest najstarszą jednostką Wydziału Elektrotechniki i Informatyki Politechniki Rzeszowskiej. Powstała w 1966 roku jako zespół przedmiotowy elektrotechniki przemysłowej ówczesnego nowoutworzonego Wydziału Elektrycznego Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie. Organizatorem jej był prof. dr hab. inż. Jerzy Sozański (wówczas dr inż. J.Sozański), który przeniósł się do Rzeszowa z Politechniki Gdańskiej. Jednostka przechodziła kolejne przeobrażenia Profilem naukowym Katedry są zagadnienia z zakresu elektroenergetyki a w tym techniki izolacyjnej, techniki wysokich napięć, techniki świetlnej, materiałoznawstwa elektrycznego, urządzeń i aparatów energetycznych, jakości energii elektrycznej itp. oraz zagadnienia energoelektroniki a w tym przekształtniki do napędów wysokoobrotowych, przekształtniki matrycowe, przekształtniki wielokomórkowe, przekształtniki do odnawialnych źródeł energii itp. Z tych zagadnień prowadzone są badania w zespołac[...]

Jubileusz 50-lecia Wydziału Elektrotechniki i Informatyki Politechniki Rzeszowskiej DOI:10.15199/74.2015.8.8


  Początki szkolnictwa wyższego w Rzeszowie to rok 1951. Utworzono wówczas na Politechnice Krakowskiej na Wydziale Mechanicznym Wieczorowe Studium Zawodowe Terenowe z siedzibą w Rzeszowie. Początkowo prowadzono wyłącznie kierunek mechanika, zajęcia odbywały się w systemie wieczorowym i skierowane były do osób pracujących, głównie w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL w Rzeszowie. Były to początki utworzenia w 1963 r. Wyższej Szkoły Inżynierskiej (WSI) a w niej Wydziału Mechanicznego i Wydziału Ogólnotechnicznego. Nowa, pierwsza uczelnia techniczna rozpoczęła swoje funkcjonowanie w dawnym Domu Młodego Robotnika przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie - rys. 1, z dwoma Wydziałami: Mechanicznym i Ogólnotechnicznym oraz dwoma kierunkami mechaniką i elektrotechniką.Kierunek elektrotechnika na Wydziale Ogólnotechnicznym był faktycznie początkiem Wydziału Elektrycznego. Program kształcenia studentów tego kierunku obejmował wiele przedmiotów związanych z profilem mechanicznym. Były to m.in.: geometria wykreślna, mechanika techniczna, wytrzymałość materiałów, technologia metali itp. Nauczanie na Wydziale Ogólnotechnicznym trwało 4 semestry. Po tym okresie studenci kierunku elektrotechnika kontynuowali kształcenie już na swoim Wydziale Elektrycznym do końca czteroletnich studiów inżynierskich. Wydział Elektryczny został powołany w roku 1965. Jego głównym organizatorem i pierwszym dziekanem był dr inż. Jerzy Sozański. Pierwszy lub drugi semestr studiów na Wydziale Ogólnotechnicznym obejmował praktykę przemysłową, realizowaną na ogół w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL w Rzeszowie. Oprócz praktyki w czasie semestru studenci mieli również zajęcia dydaktyczne na uczelni z kilku przedmiotów, m.in.: matematyki, fizyki, ekonomii. Studia stacjonarne (dzienne) - na Wydziałach Ogólnotechnicznym i Elektrycznym - trwały w sumie 4 lata i obejmowały łącznie ok. 4600 godzin zajęć zorganizowanych, realizowanych od poniedziałku do soboty włącznie. Ponadto [...]

Properties of activated carbon with varying shape obtained by steam treatment of carbonaceous precursor Właściwości węgli aktywnych o różnych kształtach ziaren, wytwarzanych w reakcji karbonizatu węglowego z parą wodną DOI:10.15199/62.2016.5.23


  Cylindrical and annual carbonaceous precursors were activated by partial steam or CO2 gasification. Micropore and mesopore structures of the activated C samples with various burn-off were evaluated by N2 adsorption/desorption isotherms. Parameters of the Dubinin-Radushkevich equation were calculated, surface mesopores were detd. by the Dollimore and Heal method, as well as the micropore size distribution from the Horvath-Kawazoe equation. The annular C samples showed a uniform micropore structure and better mech. properties than the cylindrical ones. Rozwinięto strukturę cylindrycznych i pierścieniowych ziaren karbonizatu węglowego w reakcji z parą wodną. Strukturę tę oceniano na podstawie izoterm adsorpcji/desorpcji azotu. Obliczono parametry struktury mikroporowatej z równania Dubinina i Raduszkiewicza, powierzchnię mezoporów metodą Dollimore- ’a i Heala oraz wymiar mikroporów z równania Horvatha i Kawazoe. Wyniki badań tekstury wykazały, że bardziej jednorodną strukturę mikroporowatą i lepsze właściwości mechaniczne wykazują ziarna węgla aktywnego o kształcie pierścieniowym.Proces aktywacji fizycznej prowadzony w celu pozyskania adsorbentów, w tym węgla aktywnego, polega na częściowym zgazowaniu węglowej pozostałości (karbonizatu) za pomocą gazów zawierających w cząsteczce tlen. W procesach prowadzonych na skalę przemysłową najczęściej stosuje się takie gazy utleniające, jak para wodna i ditlenek węgla. Są one tanie i łatwo dostępne. Podczas zgazowania zachodzą głównie reakcje endotermiczne o umiarkowanej szybkości. Para wodna i ditlenek[...]

Otrzymywanie i ocena właściwości węgla aktywnego z pozostałości podestylacyjnej oczyszczania kwasu askorbinowego DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań nad zastosowaniem pogonu (produktu odpadowego) powstającego podczas wytwarzania witaminy С do otrzymywania węgla aktywnego. Określono optymalne warunki aktywacji za pomocą chlorku cynkowego umożliwiające uzyskanie adsorbentów o porowatej strukturze z dobrze wykształconymi mikro- i mezoporami. Z przeprowadzonych badań wynika, że otrzymany węgiel aktywny i adsorbenty węglowe wytwarzane z pełnowartościowych surowców mają podobne właściwości, a pod niektórymi względami badany węgiel aktywny jest nawet lepszy. Dr Bronisław BUCZEK w roku 1972 ukończył Wydział Chemiczny Politechniki Krakowskiej. Jest adiunktem w Instytucie Energochemii Węgla i Fizykochemii Sorbentów Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie. Specjalność - inżynieria chemiczna, adsorpcja. Węgle aktywne są wytwarzane z substancji charakteryzujących się dużą zawartością węgla pierwiastkowego, przede wszystkim ze stałych paliw o rozmaitych stopniach uwęglenia, takich jak: drewno, torf, węgiel brunatny, węgle kamienne i antracyty, a także z naftowych produktów, skorup i pestek owoców oraz kości1-2’. W literaturze można znaleźć doniesienia o możliwościach uzyskiwania adsorbentów węglowych z innych naturalnych i sztucznych surowców; wśród nich najwięcej uwagi poświęca się ubocznym produktom przemysłu tworzyw sztucznych, celulozowo-papierniczego i petrochemicznego1,34"6’. W kraju są prowadzone prace technologiczne nad wykorzystaniem gumowych i bakelitowych odpadów do produkcji tanich adsorbentów węglowych7’. Porowata struktura i właściwości [...]

 Strona 1  Następna strona »