Wyniki 1-10 spośród 11 dla zapytania: authorDesc:"Zbigniew MYCZKOWSKI"

Kreacja konserwatorska na przykładzie ogrodów wilanowskich


  Obecne czasy, naznaczone wzrastającym udziałem czynników społecznych i ekonomicznych również w jak najszerzej pojmowanej konserwacji zabytków i architektury krajobrazu stawiają coraz to nowe wyzwania dla form działania przy realizacji prac konserwatorskich związanych z zabytkowymi parkami czy ogrodami. Stąd też interesujące jest wprowadzanie działania, określanego jako "kreacja konserwatorska". Rozumiana i widziana przez pryzmat idei tożsamości miejsca, pod którym identyfi kowana jest tak zwana "dawna" i "nowa" tożsamość - może sprostać wielu wymaganiom konserwatorskim i rosnącej różnorodności oraz bogactwa potrzeb i oczekiwań społecznych i w przestrzeni publicznej, i prywatnej, obejmującej historyczne założenia zielone. Od konserwacji do kreacji konserwatorskiej Jeżeli przyjmiemy, że tożsamość miejsca [Myczkowski 2003] jest wyrazem tradycji i kultury oraz kanonu miejsca (obiektu, zespołu, założenia ogrodowego lub parkowego czy większego fragmentu krajobrazu) - to posługując się tym pojęciem możemy zidentyfi kować zarówno przesłanie historii dla danego ogrodu lub parku, jak i uzyskać istotne wskazania dla działań konserwatorskich, rewaloryzacyjnych czy kreatorskich. Przybliżmy zatem te pojęcia do skali tak zwanego założenia zielonego lub tworzących go zespołów i obiektów: architektury rezydencjonalnej, jej fragmentów, architektury ogrodowej i tworzonych przy jej użyciu układów komponowanych - parków i ogrodów. Tradycja i kultura miejsca to zespół czynników składających się na treść danego ogrodu czy parku, stanowiącego czasem nawet tylko jego fragment, związanych z wszystkimi nawarstwieniami historycznymi (materialnymi i niematerialnymi), mającymi aktualny wyraz w jego kompozycji. Stanowią one podstawowy składnik tożsamości miejsca rozumiany jako dawna kompozycja percypowana przez człowieka. 􀁹 rewaloryzacja - to przywracanie wartości historycznych, kompozycyjnych i funkcjonalnych historycznego za[...]

OSIĄGNIĘCIA I UDZIAŁ W ROZWOJU PRZERÓBKI SUROWCÓW MINERALNYCH I UTYLIZACJI ODPADÓW INSTYTUTU METALI NIEŻELAZNYCH W GLIWICACH DOI:10.15199/67.2017.9.1


  W bieżącym roku (2017) Instytut Metali Nieżelaznych obchodzi jubileusz 65-lecia. Pierwotna struktura Instytutu Metali Nieżelaznych powstała w 1952 r. w oparciu o trzy jednostki wyłonione z utworzonego w kwietniu 1945 r. Instytutu Metalurgii Żelaza, a mianowicie: Zakładu Przeróbki Rud, którym kierował wówczas mgr inż. Henryk Czarkowski, Zakładu Walcownictwa i Rafinacji oraz Zakładu Metalurgii Proszków. Przeróbka rud, a później szerzej przeróbka surowców mineralnych i utylizacji odpadów, stała się jednym z głównych obszarów działalności Instytutu. W początkowym okresie wykonywano wiele prac z zakresu wzbogacania rud żelaza i metali nieżelaznych oraz innych surowców mineralnych, a do roku 1958 Zakład również zajmował się zagadnieniem przygotowania wsadu wielkopiecowego - tak zwanym procesem żelgrudy. W Zakładzie opracowano wiele zagadnień dotyczących technologii wzbogacania rud miedzi z rejonu złotoryjskiego, rud cynkowo-ołowiowych niecki bytomskiej, olkusko-bolesławskiej i chrzanowskiej, rud żelaza rejonu Zębca, Łęczycy i Okręgu Staropolskiego, wzbogacania fosforytów z rejonu Chałupek i wzbogacania magnezytów z rejonu Ząbkowic Śląskich. Opracowania te dotyczyły w wielu przypadkach poprawy istniejących schematów przeróbczych, jak również wprowadzenia nowocześniejszych urządzeń. W ich efekcie zaproponowano wprowadzenie hydrocyklonów i separatorów zwojowych do klasyfikacji produktów mielenia rudy w młynach kulowych. W 1953 r. opracowano w Pracowni Odczynników Flotacyjnych technologię wytwarzania krystalicznych ksantogenianów (M. Oktawiec), produktów czystych o dużej trwałości, a rok później uruchomiono produkcję ksantogenianów w zakładzie, który wybudowano na terenie kopalni rud cynkowo-ołowiowych im. Marchlewskiego w Bytomiu. Rys. 1. Ustawa w sprawie utworzenia IMN Fig. 1. Act on the creation of IMN ACHIEVEMENTS AND PARTICIPATION IN DEVELOPMENT OF MINERAL PROCESSESING AND WASTE UTILIZATION BY INSTITUTE OF NON-FERROUS METALS [...]

Koncepcja Czerwonej Księgi Krajobrazów Polski

Czytaj za darmo! »

Walka o pierwotny charakter przyrody... i walka o styl... (kulturowy)... stanowią ścisłą analogię. Poza strefą przyrody pierwotnej, w strefie kształtowania przez człowieka, budownictwo jako część składowa krajobrazu stanowi o jego charakterze, kształtuje lice ziemi i daje jej niejako duszę zamieszkującego ją ludu, unaradawia ją... Jan Gwalbert Pawlikowski, 1938 Wprowadzenie Współczesne p[...]

NOWY SPOSÓB I URZĄDZENIE DO REGENERACJI KWAŚNYCH ROZTWORÓW CHLORKU MIEDZI STOSOWANYCH PRZY PRODUKCJI OBWODÓW DRUKOWANYCH DOI:10.15199/67.2018.1.5


  WPROWADZENIE Przy wytwarzaniu obwodów drukowanych powszechnie stosuje się metody chemiczne wytrawiania miedzi (Cu) przy użyciu kwaśnego roztworu chlorku miedzi CuCl2. W procesie tym następuje wzbogacanie roztworu w jony Cu(I), co wiąże się z obniżeniem, a następnie utratą zdolności trawiących kąpieli. Dla zapewnienia wymaganej kinetyki trawienia, roztwór ten jest regenerowany poprzez utlenianie Cu(I) do Cu(II). Wykorzystywanymi w praktyce przemysłowej utleniaczami Cu(I) są np.: nadtlenek wodoru (H2O2), chlor gazowy (Cl2), chloran(V) sodu (NaClO3) [1, 2, 3,16,17]. Stosowanie takich rozwiązań jest kosztowne i wiąże się z niedogodnościami związanymi z zagrożeniami BHP i środowiska (np. w skutek emisji Cl2). Znany jest również sposób regeneracji NOWY SPOSÓB I URZĄDZENIE DO REGENERACJI KWAŚNYCH ROZTWORÓW CHLORKU MIEDZI STOSOWANYCH PRZY PRODUKCJI OBWODÓW DRUKOWANYCH Obecnie najczęściej stosowanym roztworem w procesie wytrawiania obwodów drukowanych jest kwaśny roztwór chlorku miedzi(II), charakteryzujący się wysoką efektywnością wytrawiania oraz możliwością prostej regeneracji kąpieli, czyli utrzymania optymalnych, ustalonych właściwości trawiących. Regeneracja polega na utlenieniu Cu(I) do Cu(II) oraz wyprowadzeniu nadmiaru miedzi z roztworu. Stosowanymi w praktyce przemysłowej utleniaczami Cu(I) są: nadtlenek wodoru (H2O2), chlor gazowy (Cl2), chloran(V) sodu (NaClO3). Stosowanie tych utleniaczy jest jednak kosztowne, a także wiąże się z niedogodnościami związanymi z ochroną środowiska, zabezpieczeniem warunków BHP (emisja chloru), czy też z trudnym do utrzymania optymalnym składem roztworu trawiącego. Dotychczasowe próby wykorzystania powietrza lub tlenu do regeneracji kwaśnych roztworów trawiących testowane w skali technicznej nie przyniosły jednak pozytywnych wyników, z uwagi na zbyt małą szybkość reakcji. Wynikiem projektu POIG.01.04.00-02-049/11 realizowanego w ramach Programu Innowacyjna Gospodarka finansowanego przez PARP, naukow[...]

 Strona 1  Następna strona »