Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Daniel Jaros"

POMIAR JAKOŚCI ŁĄCZA SATELITARNEGO DVB-S JAKO FUNKCJI KODU KOREKCYJNEGO DOI:10.15199/59.2017.6.39


  Standard DVB-S (Digital Video Broadcasting - Satellite) został opracowany jako pierwszy ze standardów DVB. Opisuje go norma EN 300 421[4], przyjęta przez organizację ETSI (Eurpean Telecommunications Standards Institute). Standard przeznaczony jest głównie do świadczenia usług dostarczanych bezpośrednio do domu DTH (Direct To Home), które dostępne są dla użytkowników będących w posiadaniu zintegrowanych odbiorników satelitarnych IRD (Integrated Receiver Decoder). DVB-S zaprojektowany został do pracy w zakresie częstotliwości odbiorczych od 10750 MHz do 12750 MHz i zakłada stosowanie modulacji QPSK Quaternary Phase Shift Keying). Standard EN 301 210 [2], który odnosi się do DVB-S w zastosowaniach na cyfrowych satelitarnych wozach reporterskich DSNG (Digital Satellite News Gathering), przewiduje zastosowanie modulacji o większych wartościowościach: 8PSK, 16QAM i 32APSK. Możliwe jest to dzięki większym antenom (wozu transmisyjnego i ośrodka telewizyjnego) oraz mocą nadajników. Do przesyłania danych wykorzystywany jest strumień zgodny ze standardem MPEG-2 TS [8]. System DVB-S (S2) najczęściej wykorzystuje transpondery satelitarne o paśmie mieszczącym się w granicach od 26 do 74 MHz. Wozy transmisyjne wykorzystują podczas transmisji mniejsze szerokości pasma. 2. KODY KOREKCYJNE I MIARY JAKOŚCI ŁĄCZA SATELITARNEGO Standard dotyczący wozów reporterskich przewiduje przesyłanie jednego strumienia programowego PS (Program Stream). PS powstaje na skutek multipleksacji danych źródłowych, takich jak video, audio, czy dane (sterujące lub użytkowe). Strumień PS dzielony jest na pakiety transportowe TS (Transport Stream). Pakiety TS poddawane są zabezpieczeniu kodowemu FEC (Forward Error Correction). Za ochronę przed błędami, w DVB-S, odpowiedzialne jest dwustopniowe kodowanie korekcyjne FEC, które bazuje na kodowaniu splotowym 1/2 o długości K=7 i sprawności 1/2, 2/3, 3/4, 5/6 lub 7/8 oraz na skróconym kodzie Reed’a-SolomonR[...]

PORÓWNANIE PARAMETRÓW NADAWCZYCH MOBILNYCH STACJI SATELITARNYCH W FUNKCJI WYBRANEGO TRANSPONDERA SATELITARNEGO DOI:10.15199/59.2017.8-9.92


  Standard DVB-S (Digital Video Broadcasting - Satellite) został opracowany jako pierwszy ze standardów DVB. Opisuje go norma EN 300 421[4], przyjęta przez organizację ETSI (Eurpean Telecommunications Standards Institute). Standard przeznaczony jest głównie do świadczenia usług dostarczanych bezpośrednio do domu DTH (Direct To Home), które dostępne są dla użytkowników będących w posiadaniu zintegrowanych odbiorników satelitarnych IRD (Integrated Receiver Decoder). DVB-S zaprojektowany został do pracy w zakresie częstotliwości odbiorczych od 10750 MHz do 12750 MHz i zakłada stosowanie modulacji QPSK (Quaternary Phase Shift Keying). Standard EN 301 210 [2], który odnosi się do DVB-S w zastosowaniach na cyfrowych satelitarnych wozach reporterskich DSNG (Digital Satellite News Gathering), przewiduje zastosowanie modulacji o większych wartościowościach: 8PSK, 16QAM i 32APSK. Możliwe jest to dzięki większym antenom (wozu transmisyjnego i ośrodka telewizyjnego) oraz mocą nadajników. Do przesyłania danych wykorzystywany jest strumień zgodny ze standardem MPEG-2 TS [8]. System DVB-S (S2) najczęściej wykorzystuje transpondery satelitarne o paśmie mieszczącym się w granicach od 26 do 74 MHz. Wozy transmisyjne wykorzystują podczas transmisji mniejsze szerokości pasma. 2. KODY KOREKCYJNE I MIARY JAKOŚCI ŁĄCZA SATELITARNEGO Standard dotyczący wozów reporterskich przewiduje przesyłanie jednego strumienia programowego PS (Program Stream). PS powstaje na skutek multipleksacji danych źródłowych, takich jak video, audio, czy dane (sterujące lub użytkowe). Strumień PS dzielony jest na pakiety transportowe TS (Transport Stream). Pakiety TS poddawane są zabezpieczeniu przed błęda[...]

 Strona 1