Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Karolina Lenarska"

METODY ALOKACJI ZASOBÓW W SIECIACH 5G O WYSOKIEJ NIEZAWODNOŚCI W KOMUNIKACJI MIĘDZY POJAZDAMI DOI:10.15199/59.2016.6.79


  RESOURCE ALLOCATION METHODS IN 5G ULTRA-RELIABLE V2V COMMUNICATION Streszczenie: W pierwszej części referatu zaprezentowano model badanego systemu komunikacji między pojazdami o wysokiej niezawodności wraz z krótkim opisem modelu kanału radiowego stosowanego w badaniach. W kolejnej części zawarto szczegółowy opis sześciu rozważanych metod alokacji zasobów. Otrzymane wyniki badań symulacyjnych, zawarte w ostatniej części pracy, podsumowano uwzględniając opóźnienie oraz moc przypadającą na pojedynczy blok zasobów, różniące się w zależności od wybranej metody alokacji. Abstract: Paper begins with the description of the model of the ultra-reliable V2V system and the radio channel model applied in investigations. In the next part of the paper, the review of proposed resource allocation schemes is provided. The obtained simulation results shown in the last part of the paper are summarized taking into account how the latency and transmit power per resource block influence the applied allocation scheme. Słowa kluczowe: alokacja zasobów, komunikacja między pojazdami, sieci o wysokiej niezawodności, sieci 5G. Keywords: resource allocation, ultra-reliable communication, V2V, 5G networks. 1. WSTĘP Telekomunikacja mobilna jest jedną z najszybciej rozwijających się dziedzin telekomunikacji. Posiadanie telefonu komórkowego, wykorzystywanego wyłącznie do rozmów głosowych już dawno przestało być standardem. Efektem tego to: gwałtowny wzrost liczby abonentów mobilnej sieci internetowej, rosnący rynek aplikacji oraz szeroka gama funkcjonalności wykorzystujących technologie mobilne. Szacuje się, że w roku 2020 nastąpi tysiąckrotny wzrost wolumenu transferowanych danych w porównaniu z rokiem 2010. Sprostanie tak wysokim wymaganiom umożliwi dopiero uruchomienie systemu radiokomunikacyjnego piątej generacji (ang. 5th Generation, 5G). Poza ewolucją sieci mobilnego Internetu, która zagwsarantuje bardzo wysokie przepływności i mniejsze opóźnieni[...]

WYKORZYSTANIE INFORMACJI O STANIE KANAŁU TRANSMISYJNEGO DO OPTYMALIZACJI WYKORZYSTANIA ZASOBÓW RADIOWYCH W SYSTEMIE KOMUNIKACJI MIĘDZY POJAZDAMI DOI:10.15199/59.2016.6.81


  ON THE USE OF CHANNEL STATE INFORMATION FOR OPTIMIZATION OF THE USE OF RADIO RESOURCES IN V2V COMMUNICATION SYSTEMS Streszczenie: W niniejszym artykule przedstawiono analizę możliwej poprawy jakości transmisji w systemie komunikacji między pojazdami dzięki wykorzystaniu znajomości informacji o stanie kanału transmisyjnego w nadajniku. Porównano system z losowym wyborem zasobów radiowych oraz z optymalizacją alokacji zasobów na podstawie informacji o kanale. Przedstawione wyniki symulacji pokazują, że optymalizacja wykorzystania zasobów daje zyskw postaci ewentualnego mniejszego wymaganego SNR do osiągnięcia założonej stopy błędu, jednak ostatecznie osiągany zysk zanika wraz ze wzrostem liczby retransmisji. Abstract: This paper presents the analysis of the possible performance improvement of a V2V communicationsystem due to optimization of resources usage based on channel state information knowledge in the transmitter. Two resource allocation schemes have been compared: random allocation and channel information-optimized allocation. Presented simulation results indicate a gain in terms of SNR required to achieve the target block error rate in case of optimized allocation, however, this gain diminishes with the increase of retransmissions. Słowa kluczowe: komunikacja między pojazdami, systemy o wysokiej niezawodności, rozdział zasobów Keywords: V2V, URC, resource allocation 1. WSTĘP Rozwój systemów bezprzewodowych, w tym systemów komórkowych od drugiej do czwartej generacji, wiązał się z wzrostem oferowanych przepustowości systemów i związanym z tym powstawaniem nowych usług. W przypadku projektowanych systemów 5G, oprócz dalszego wzrostu oferowanych przepustowości, planuje się również wprowadzenie nowych zintegrowanych rozwiązań komunikacyjnych, takich jak wysoce niezawodna komunikacja między urządzeniami (ang. ultra-reliable communications - URC), w tym między pojazdami (ang. Vehicular- to-vehicular - V2V) [4]. Ważną cech[...]

PORÓWNANIE WYBRANYCH SPOSOBÓW KODOWANIA NA POTRZEBY TRANSMISJI URC DOI:10.15199/59.2016.6.107


  CODING SCHEMES COM Streszczenie: W artykule przedstawiono porównanie jak sci dekodowania, jaka mona uzyskac kodów zastosowanych w systemach o wysokiej niezawodn sci (URC). W artykule przebadano działanie kodów PEG LDPC i kodów kaskadowych (CC-RS), któr nastepnie porównano z wynikami dla turbo kodów. skane wyniki pokazały, e zastosowanie algorytmu PEG LDPC pozwoliło na osiagniecie lepszej jako w porównaniu do popularnych turbo kodów. Abstract: The article presents a comparison of ing performance of the turbo code with two competing coding schemes that could be also considered as tr sion schemes for the URL transmission. Obtained have proven that application of PEG achieve a better decoding performance commonly used turbo codes. Słowa kluczowe: kodowanie kaskadowe, PEG, kody Reeda-Solomona, turbo kody. Keywords: cascade coding, LDPC, PEG, Reed codes, turbocodes. 1. WPROWADZENIE Turbo kody sa bardzo popularnym kanałowych, które sa szeroko stosowan mach telekomunikacyjnych. Pozwalaja one na cie bardzo niskich wartosci bitowej i błedów, co jest kluczowym aspektem w sieciach o w sokiej niezawodnosci (ang. Ultra Reliable tion, URC). Niestety, w przypadku turbo wodu dekodowania iteracyjnego, BER/BLER obserwujemy tzw. podłog error floor), która staje sie szczególnie osiaganiu bardzo niskich wartosci BER/BLER W niniejszym artykule przedstawion dwa sposoby kodowania, które równie mogły zastosowanie w przypadku transmisji URC. Tymi tec nikami sa PEG-LDPC (ang. Progressive Edge Growth Low Density Parity Check) oraz kodowanie kask bedace połaczeniem kodów splotowych z kodami Reeda Solomona, dekodowanymi w sposób mi Artykuł jest zorganizowany w nast Sekcja druga zawiera opis analizowanych kodowania. Nastepnie, w sekcji trzeciej Kraków PORÓWNANIEWYBRANYCH SPOSOBÓW KODOWANIA NA POTRZEBY TRANSMISJI URC COMPARISON FOR THE URC COMMUNICAT jakoc dla trzech typów niezawodno- PEGRS), których wyniki pnie Uzye PEGlepszej jakos[...]

SZEREGOWANIE TRANSMISJI WIADOMOŚCI TYPU BSM W CELU POPRAWY DZIAŁANIA KOOPERACYJNEGO ADAPTACYJNEGO TEMPOMATU DOI:10.15199/59.2017.6.45


  Wzrastająca liczba pojazdów korzystających z dróg oraz związany z tym szybki rozwój usług i metod optymalizacji ich ruchu doprowadziły do powstania mechanizmu adaptacyjnego tempomatu - ACC (ang. adaptive cruise control). Jego zadaniem jest utrzymanie odpowiedniego odstępu do samochodu poprzedzającego tylko na podstawie wyników pomiarów z czujników znajdujących się w pojazdach. Dzięki temu możliwe jest podniesienie przepustowości dróg przez zmniejszenie odległości między pojazdami oraz zwiększenie bezpieczeństwa pasażerów w porównaniu z sytuacją, gdzie za ruch samochodu odpowiada tylko kierowca. Naturalnym zastosowaniem metody adaptacyjnego tempomatu jest wprowadzenie autonomicznego ruchu pojazdów na drogach, w którym grupa samochodów przemieszcza się razem w formie konwoju przewodzonego przez pojazd tzw. lidera. Według danych zaprezentowanych w [1], poruszanie się w konwoju może zwiększyć przepustowość drogi z 2200 pojazdów/godzinę do nawet 4000 pojazdów/godzinę. Jednak zastosowanie mechanizmów ACC wymaga łącznego użycia algorytmów sterowania silnikiem i przetwarzania danych z czujników, które mogą być obarczone błędami. Dodatkowo, sensory ruchu takie jak RADAR czy LIDAR, przekazują informacje na temat parametrów sąsiednich pojazdów z pewnym opóźnieniem, co znacząco wpływa na możliwości zmniejszenia odległości między samochodami. W przypadku rozwiązania ACC dystans dzielący kolejne pojazdy zależny jest od ich prędkości i w związku z tym wyrażany jest najczęściej w formie czasu potrzebnego do przebycia dzielącej ich odległości. Ze względu na ograniczone możliwości urządzeń pomiarowych zaproponowano rozszerzenie ACC zwane kooperacyjnym adaptacyjnym tempomatem - CACC (ang. cooperative adaptive cruise control), które poza danymi z czujników wykorzystuje też wymianę informacji drogą radiową. Jednym z rozważanych rozwiązań jest aktualizacja danych dotyczących prędkości oraz przyspieszenia pojazdów lidera oraz poprzedzającego[...]

WPROWADZENIE WIRTUALNYCH LIDERÓW W CELU WYDŁUŻENIA DŁUGOŚCI KONWOJU POJAZDÓW W SYSTEMIE 802.11p DOI:10.15199/59.2017.6.46


  Zainteresowanie systemami komunikacji między pojazdami (ang. Vehicle-to-Vehicle, V2V) oraz między pojazdami a infrastrukturą drogową (ang. Vehicle-to- Infrastructure, V2I) rośnie wśród producentów samochodów i w środowisku akademickim dzięki możliwościom, jakie zapewniają te systemy w zakresie poprawy efektywności ruchu drogowego, mobilności, bezpieczeństwa, jak również warunków jazdy. Jednocześnie systemy tego typu mogą zapobiegać potencjalnie niebezpiecznym sytuacjom w ruchu drogowym. Jedną z technologii mających zwiększyć efektywność jazdy, przepustowość dróg, a także bezpieczeństwo kierowców jest autonomiczny ruch konwoju pojazdów na drogach, w którym samochody z peletonu dostosowują swoją prędkość tak, aby utrzymać z góry ustaloną odległość do samochodu poprzedzającego. Według najnowszych badań [1], formowanie konwojów na drogach może zwiększyć ich przepustowość prawie dwukrotnie. Wymaga to jednak zastosowania w pełni automatycznego systemu sterowania wykorzystując w tym celu czujniki oraz komunikację bezprzewodową między samochodami w peletonie. Pierwsze adaptacyjne tempomaty (ang. adaptive cruise control, ACC) na szerszą skalę pojawiły się już w 2005 r. w samochodach marki Mercedes. Dziś rozwiązanie to oferowane jest właściwie przez wszystkie marki, mające w swojej ofercie auta luksusowe. Adaptacyjny tempomat to urządzenie pozwalające nie tylko utrzymywanie zadanej prędkości jazdy, ale także korekty tej prędkości w zależności od warunków na drodze. Oznacza to automatyczne zwalnianie oraz przyspieszenie uwzględniające aktualne potrzeby. Obecnie dużym zainteresowaniem naukowców na całym ściecie cieszą się systemy zwane kooperacyjnymi adaptacyjnymi tempomatami (ang. Cooperative Adaptive Cruise Control), będące rozwinięciem systemów ACC. Systemy te, poza danymi z czujników pokładowych, wykorzystują również wymianę informacji drogą radiową lub optyczną. W dotychczasowych badaniach zauważono, że jednym z problemów d[...]

MODELOWANIE PRZYŚPIESZENIA POJAZDÓW DLA SYMULACJI PORUSZANIA SIĘ KONWOJU SAMOCHODÓW WYKORZYSTUJĄCYCH KOOPERACYJNY ADAPTACYJNY TEMPOMAT OPARTY NA STANDARDZIE IEEE 802.11P DOI:10.15199/59.2017.6.47


  Stale rosnący ruch pojazdów na drogach spowodował wzrost zainteresowania metodami zwiększania bezpieczeństwa pojazdów i optymalizacji ruchu. Dzięki postępom w dziedzinie elektroniki i elektromechaniki pojazdów, autonomiczny ruch pojazdów na drogach stał się możliwy. Jedną z metod, zaproponowaną jako sposób na podniesienie przepustowości dróg oraz zwiększenie bezpieczeństwa kierowców, jest poruszanie się pojazdów w konwoju. Taki ruch polega na jeździe w grupie w postaci konwoju prowadzonego przez pojazd lidera. Badania pokazały, że poruszanie się w konwoju może zwiększyć przepustowość drogi z typowych 2200 pojazdów/godzinę do 4000 pojazdów/godzinę [1]. Aby to jednak było możliwe, odległości pomiędzy samochodami w konwoju powinny być małe, przy jednoczesnym zachowaniu wysokich prędkości typowych dla autostrad. W przypadku nieautonomicznego poruszania się pojazdów w kolumnie czynnikiem ograniczającym są możliwości kierowców. Ograniczenie to można zwalczyć stosując autonomiczne sterowanie pojazdów i wykorzystując wbudowane czujniki oraz komunikację bezprzewodową. Połączenie tych dwóch elementów pozwala na osiągnięcie znacznie lepszej precyzji i lepszych czasów reakcji niż byłoby to możliwe w przypadku działania kierowców. Autonomiczny ruch pojazdów w konwoju wymaga połączenia algorytmów sterowania silnikiem, przetwarzania danych z czujników oraz komunikacji bezprzewodowej. Pierwszym krokiem milowym w tworzeniu grup pojazdów na drogach było stworzenie adaptacyjnego tempomatu (ACC ang. Adaptive Cruise Control), którego zadaniem jest utrzymanie odpowiedniego odstępu (wyrażonego czasem) do samochodu poprzedzającego. Algorytm ACC oparty jest jedynie na pomiarach i danych z czujników znajdujących się w pojazdach i nie wykorzystuje komunikacji ani żadnej innej interakcji pomiędzy samochodami. Z tego powodu ACC nie pozwala na poruszanie się grup pojazdów z małymi odstępami między nimi. W związku z tym społeczność badaczy zwróciła s[...]

WPŁYW DOKŁADNOŚCI POMIAROWEJ CZUJNIKÓW POKŁADOWYCH NA ZACHOWANIE STEROWANEGO ADAPTACYJNIE KONWOJU POJAZDÓW DOI:10.15199/59.2017.6.48


  Mobilność staje się coraz ważniejszym aspektem naszego życia. Już w minionej dekadzie w niektórych europejskich krajach mieszkańcy podróżowali co najmniej 30 kilometrów dziennie (w przeliczeniu na jedną osobę), przy czym ponad 75% tego dystansu pokonywali za pomocą samochodu. Można więc stwierdzić, że samochód stał się naszym głównym środkiem transportu. Niestety, tak masowe wykorzystanie pojazdów pociąga za sobą szereg problemów związanych głównie z pogorszeniem się płynności jazdy i zwiększeniem zanieczyszczenia powietrza. W ciągu ostatnich lat, zaproponowano i wdrożono wiele mechanizmów mających na celu rozwiązanie wyżej wymienionych problemów. Pojawiły się pomysły w zakresie zwiększenia przepustowości dróg poprzez tworzenie większej ich liczby, zachęcania do korzystania ze wspólnych samochodów (ang. shared cars) czy korzystania z transportu publicznego przez wprowadzenie opłat drogowych. Większość z tych rozwiązań nie przyniosła jednak efektu, ponieważ nie były one w stanie rozwiązać istniejących problemów a jedynie nieznacznie je zmniejszyły. W rzeczywistości, korki stały się bardziej dotkliwe ze względu na rosnącą liczbę pojazdów. Jednym z najbardziej efektywnych sposobów na poprawę tej sytuacji jest zastosowanie tzw. konwoju. Polega on na tworzeniu się grup pojazdów, poruszających się w tym samym kierunku. Dzięki takiemu rozwiązaniu możliwe jest zwiększenie bezpieczeństwa na drogach, zwiększenie przepustowości dróg oraz zmniejszenie zużycia paliwa w pojazdach. Praktyczne wykorzystanie kolumny pojazdów wymaga współdziałania algorytmów sterowania silnikiem, przetwarzania danych z czujników oraz komunikacji bezprzewodowej. Ważnym krokiem w tworzeniu konwojów na drogach było opracowanie układu adaptacyjnego tempomatu (ACC - ang. Adaptive Cruise Control) oraz jego rozszerzenia zwanego kooperacyjnym adaptacyjnym tempomatem (CACC - ang. Cooperative Adaptive Cruise Control), które wykorzystują pomiary z czujników pokła[...]

 Strona 1