Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Marcin Rodziewicz"

SYMULACJA SYSTEMÓW RADIOKOMUNIKACYJNYCH 4G/5G DOI:10.15199/59.2015.8-9.25


  W artykule opisano sposoby implementacji wybranych aspektów komunikacji bezprzewodowej w symulacji systemowej. Przedstawiono rozważane modele propagacyjne, metody opisu warstwy fizycznej i oceny jakości łącza. Opisano implementację mechanizmów poruszania się użytkowników, a także zastosowaną metodę rozdziału zasobów i retransmisji. Przedstawione wybrane wyniki symulacji pokazują, że zastosowanie opisanych rozwiązań pozwala na otrzymanie wiarygodnych wyników oceny działania systemu bezprzewodowego 4G/5G. 1. WPROWADZENIE Rozwój społeczny i powszechne wykorzystanie środków komunikacji elektronicznej sprawia, że przyszłe systemy telekomunikacyjne będą musiały podołać nowym wyzwaniom i oczekiwaniom stawianym przez użytkowników. Przewiduje się dynamiczny wzrost ruchu w sieciach bezprzewodowych ze względu na wykorzystanie np. komunikacji bezpośredniej typu D2D (ang. Device-to-Device) czy wymiany informacji między maszynami (ang. Machine-to-Machine - M2M). Ze względu na pojawienie się nowych rodzajów usług konieczne będzie spełnienie bardzo różnorodnych wymagań stawianych systemom komórkowym, takich jak bardzo małe opóźnienia, wysoka niezawodność, elastyczność i rekonfigurowalność, czy też bardzo duże oferowane przepływności danych. Obecna czwarta generacja systemów komórkowych nie będzie w stanie zapewnić odpowiedniej jakości usług, w związku z czym konieczne jest opracowanie nowych rozwiązań komunikacji bezprzewodowej [1]. W celu analizy i oceny technik radiowych proponowanych dla systemów bezprzewodowych nowej generacji należy zbadać różne aspekty ich działania, takie jak: osiągana efektywność widmowa (rozumiana jako przepływność systemu przypadająca na jednostkę pasma), skalowalność widma transmisyjnego, przepływność użytkowników na brzegach komórek, wprowadzane opóźnienia transmisji czy zapewnienie mobilności użytkowników [1]. Jednym z najpopularniejszy i skutecznych rozwiązań pozwalających zrealizować taką analizę jest[...]

Bezprzewodowy dostęp do Internetu przyszłości w świetle projektu POIG Inżynieria Internetu przyszłości


  W latach 2010-2012 zespół badawczy z Katedry Radiokomunikacji Politechniki Poznańskiej, pracujący pod kierownictwem prof. dra hab. inż. Krzysztofa Wesołowskiego, wraz z innymi zespołami z 10 polskich instytucji naukowo-badawczych, brał udział w realizacji projektu pod nazwą Inżynieria Internetu przyszłości (IIP). Pomysłodawcą i koordynatorem projektu był prof. dr hab. inż. Wojciech Burakowski z Instytutu Telekomunikacji Politechniki Warszawskiej, a środki na realizację prac pochodziły z Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Głównym celem projektu IIP było zaprojektowanie, implementacja i przetestowanie nowej architektury sieciowej dla Internetu następnej generacji [1]. W architekturze tej założono wirtualizację zasobów sieciowych w celu ustanowienia wielu tzw. internetów równoległych (RI). Wśród nich wyróżniono Internet IPv6 QoS, będący siecią opartą na protokole IP, zapewniającą jednak określoną jakość przesyłania pakietów (RI IPv6_QoS), Internet realizujący sieć świadomą przesyłanej treści (RI CAN) oraz Internet oparty na emulacji komutacji kanałów (RI DSS). Istotnym elementem systemu IIP, dającym użytkownikom możliwość korzystania z jego zasobów, są sieci dostępowe, zarówno przewodowe, jak i bezprzewodowe. Oprócz podstawowego dostępu bezprzewodowego, zbudowanego z wykorzystaniem powszechnie użytkowanego standardu IEEE 802.11 (WiFi), w ramach projektu zaproponowano również opracowanie i implementację zaawansowanego systemu dostępowego, wykorzystującego sieć bezprzewodową o architekturze kratowej (mesh). Zastosowanie takiego rozwiązania umożliwia łatwą rozbudowę sieci dostępowej, np. w celu zwiększenia obsługiwanego obszaru, przez instalowanie nowych węzłów wymagających jedynie doprowadzenia zasilania, bez konieczności inwestowania w kosztowną infrastrukturę, a także czyni sieć dostępową odporną na uszkodzenia węzłów, dzięki istnien[...]

SZEREGOWANIE TRANSMISJI WIADOMOŚCI TYPU BSM W CELU POPRAWY DZIAŁANIA KOOPERACYJNEGO ADAPTACYJNEGO TEMPOMATU DOI:10.15199/59.2017.6.45


  Wzrastająca liczba pojazdów korzystających z dróg oraz związany z tym szybki rozwój usług i metod optymalizacji ich ruchu doprowadziły do powstania mechanizmu adaptacyjnego tempomatu - ACC (ang. adaptive cruise control). Jego zadaniem jest utrzymanie odpowiedniego odstępu do samochodu poprzedzającego tylko na podstawie wyników pomiarów z czujników znajdujących się w pojazdach. Dzięki temu możliwe jest podniesienie przepustowości dróg przez zmniejszenie odległości między pojazdami oraz zwiększenie bezpieczeństwa pasażerów w porównaniu z sytuacją, gdzie za ruch samochodu odpowiada tylko kierowca. Naturalnym zastosowaniem metody adaptacyjnego tempomatu jest wprowadzenie autonomicznego ruchu pojazdów na drogach, w którym grupa samochodów przemieszcza się razem w formie konwoju przewodzonego przez pojazd tzw. lidera. Według danych zaprezentowanych w [1], poruszanie się w konwoju może zwiększyć przepustowość drogi z 2200 pojazdów/godzinę do nawet 4000 pojazdów/godzinę. Jednak zastosowanie mechanizmów ACC wymaga łącznego użycia algorytmów sterowania silnikiem i przetwarzania danych z czujników, które mogą być obarczone błędami. Dodatkowo, sensory ruchu takie jak RADAR czy LIDAR, przekazują informacje na temat parametrów sąsiednich pojazdów z pewnym opóźnieniem, co znacząco wpływa na możliwości zmniejszenia odległości między samochodami. W przypadku rozwiązania ACC dystans dzielący kolejne pojazdy zależny jest od ich prędkości i w związku z tym wyrażany jest najczęściej w formie czasu potrzebnego do przebycia dzielącej ich odległości. Ze względu na ograniczone możliwości urządzeń pomiarowych zaproponowano rozszerzenie ACC zwane kooperacyjnym adaptacyjnym tempomatem - CACC (ang. cooperative adaptive cruise control), które poza danymi z czujników wykorzystuje też wymianę informacji drogą radiową. Jednym z rozważanych rozwiązań jest aktualizacja danych dotyczących prędkości oraz przyspieszenia pojazdów lidera oraz poprzedzającego[...]

WPROWADZENIE WIRTUALNYCH LIDERÓW W CELU WYDŁUŻENIA DŁUGOŚCI KONWOJU POJAZDÓW W SYSTEMIE 802.11p DOI:10.15199/59.2017.6.46


  Zainteresowanie systemami komunikacji między pojazdami (ang. Vehicle-to-Vehicle, V2V) oraz między pojazdami a infrastrukturą drogową (ang. Vehicle-to- Infrastructure, V2I) rośnie wśród producentów samochodów i w środowisku akademickim dzięki możliwościom, jakie zapewniają te systemy w zakresie poprawy efektywności ruchu drogowego, mobilności, bezpieczeństwa, jak również warunków jazdy. Jednocześnie systemy tego typu mogą zapobiegać potencjalnie niebezpiecznym sytuacjom w ruchu drogowym. Jedną z technologii mających zwiększyć efektywność jazdy, przepustowość dróg, a także bezpieczeństwo kierowców jest autonomiczny ruch konwoju pojazdów na drogach, w którym samochody z peletonu dostosowują swoją prędkość tak, aby utrzymać z góry ustaloną odległość do samochodu poprzedzającego. Według najnowszych badań [1], formowanie konwojów na drogach może zwiększyć ich przepustowość prawie dwukrotnie. Wymaga to jednak zastosowania w pełni automatycznego systemu sterowania wykorzystując w tym celu czujniki oraz komunikację bezprzewodową między samochodami w peletonie. Pierwsze adaptacyjne tempomaty (ang. adaptive cruise control, ACC) na szerszą skalę pojawiły się już w 2005 r. w samochodach marki Mercedes. Dziś rozwiązanie to oferowane jest właściwie przez wszystkie marki, mające w swojej ofercie auta luksusowe. Adaptacyjny tempomat to urządzenie pozwalające nie tylko utrzymywanie zadanej prędkości jazdy, ale także korekty tej prędkości w zależności od warunków na drodze. Oznacza to automatyczne zwalnianie oraz przyspieszenie uwzględniające aktualne potrzeby. Obecnie dużym zainteresowaniem naukowców na całym ściecie cieszą się systemy zwane kooperacyjnymi adaptacyjnymi tempomatami (ang. Cooperative Adaptive Cruise Control), będące rozwinięciem systemów ACC. Systemy te, poza danymi z czujników pokładowych, wykorzystują również wymianę informacji drogą radiową lub optyczną. W dotychczasowych badaniach zauważono, że jednym z problemów d[...]

MODELOWANIE PRZYŚPIESZENIA POJAZDÓW DLA SYMULACJI PORUSZANIA SIĘ KONWOJU SAMOCHODÓW WYKORZYSTUJĄCYCH KOOPERACYJNY ADAPTACYJNY TEMPOMAT OPARTY NA STANDARDZIE IEEE 802.11P DOI:10.15199/59.2017.6.47


  Stale rosnący ruch pojazdów na drogach spowodował wzrost zainteresowania metodami zwiększania bezpieczeństwa pojazdów i optymalizacji ruchu. Dzięki postępom w dziedzinie elektroniki i elektromechaniki pojazdów, autonomiczny ruch pojazdów na drogach stał się możliwy. Jedną z metod, zaproponowaną jako sposób na podniesienie przepustowości dróg oraz zwiększenie bezpieczeństwa kierowców, jest poruszanie się pojazdów w konwoju. Taki ruch polega na jeździe w grupie w postaci konwoju prowadzonego przez pojazd lidera. Badania pokazały, że poruszanie się w konwoju może zwiększyć przepustowość drogi z typowych 2200 pojazdów/godzinę do 4000 pojazdów/godzinę [1]. Aby to jednak było możliwe, odległości pomiędzy samochodami w konwoju powinny być małe, przy jednoczesnym zachowaniu wysokich prędkości typowych dla autostrad. W przypadku nieautonomicznego poruszania się pojazdów w kolumnie czynnikiem ograniczającym są możliwości kierowców. Ograniczenie to można zwalczyć stosując autonomiczne sterowanie pojazdów i wykorzystując wbudowane czujniki oraz komunikację bezprzewodową. Połączenie tych dwóch elementów pozwala na osiągnięcie znacznie lepszej precyzji i lepszych czasów reakcji niż byłoby to możliwe w przypadku działania kierowców. Autonomiczny ruch pojazdów w konwoju wymaga połączenia algorytmów sterowania silnikiem, przetwarzania danych z czujników oraz komunikacji bezprzewodowej. Pierwszym krokiem milowym w tworzeniu grup pojazdów na drogach było stworzenie adaptacyjnego tempomatu (ACC ang. Adaptive Cruise Control), którego zadaniem jest utrzymanie odpowiedniego odstępu (wyrażonego czasem) do samochodu poprzedzającego. Algorytm ACC oparty jest jedynie na pomiarach i danych z czujników znajdujących się w pojazdach i nie wykorzystuje komunikacji ani żadnej innej interakcji pomiędzy samochodami. Z tego powodu ACC nie pozwala na poruszanie się grup pojazdów z małymi odstępami między nimi. W związku z tym społeczność badaczy zwróciła s[...]

WPŁYW DOKŁADNOŚCI POMIAROWEJ CZUJNIKÓW POKŁADOWYCH NA ZACHOWANIE STEROWANEGO ADAPTACYJNIE KONWOJU POJAZDÓW DOI:10.15199/59.2017.6.48


  Mobilność staje się coraz ważniejszym aspektem naszego życia. Już w minionej dekadzie w niektórych europejskich krajach mieszkańcy podróżowali co najmniej 30 kilometrów dziennie (w przeliczeniu na jedną osobę), przy czym ponad 75% tego dystansu pokonywali za pomocą samochodu. Można więc stwierdzić, że samochód stał się naszym głównym środkiem transportu. Niestety, tak masowe wykorzystanie pojazdów pociąga za sobą szereg problemów związanych głównie z pogorszeniem się płynności jazdy i zwiększeniem zanieczyszczenia powietrza. W ciągu ostatnich lat, zaproponowano i wdrożono wiele mechanizmów mających na celu rozwiązanie wyżej wymienionych problemów. Pojawiły się pomysły w zakresie zwiększenia przepustowości dróg poprzez tworzenie większej ich liczby, zachęcania do korzystania ze wspólnych samochodów (ang. shared cars) czy korzystania z transportu publicznego przez wprowadzenie opłat drogowych. Większość z tych rozwiązań nie przyniosła jednak efektu, ponieważ nie były one w stanie rozwiązać istniejących problemów a jedynie nieznacznie je zmniejszyły. W rzeczywistości, korki stały się bardziej dotkliwe ze względu na rosnącą liczbę pojazdów. Jednym z najbardziej efektywnych sposobów na poprawę tej sytuacji jest zastosowanie tzw. konwoju. Polega on na tworzeniu się grup pojazdów, poruszających się w tym samym kierunku. Dzięki takiemu rozwiązaniu możliwe jest zwiększenie bezpieczeństwa na drogach, zwiększenie przepustowości dróg oraz zmniejszenie zużycia paliwa w pojazdach. Praktyczne wykorzystanie kolumny pojazdów wymaga współdziałania algorytmów sterowania silnikiem, przetwarzania danych z czujników oraz komunikacji bezprzewodowej. Ważnym krokiem w tworzeniu konwojów na drogach było opracowanie układu adaptacyjnego tempomatu (ACC - ang. Adaptive Cruise Control) oraz jego rozszerzenia zwanego kooperacyjnym adaptacyjnym tempomatem (CACC - ang. Cooperative Adaptive Cruise Control), które wykorzystują pomiary z czujników pokła[...]

 Strona 1