Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Sławomir Obidziński"

Wpływ dodatku zużytego oleju spożywczego na efekty spalania osadów ściekowych DOI:10.15199/62.2017.9.4


  Osady ściekowe są ubocznym produktem oczyszczania ścieków i w stanie surowym są substancją płynną lub półpłynną. Ścieki stanowią mieszaninę substancji organicznych i mineralnych. W swym składzie zawierają duże ilości metali ciężkich, trudno rozkładające się związki chemiczne, patogeny i mikroorganizmy chorobotwórcze1). Ze względu na wysoką zawartość azotu (ok. 3,9%sm) i fosforu (ok. 3,2%sm)2) osady ściekowe w formie wysuszonych granul stosowane są jako nawóz rolniczy. Mimo jego udowodnionego korzystnego wpływu na wzrost i wegetację roślin, istnieją w środowisku naukowym obawy o możliwość spowodowania przez ten typ nawozu skażenia wód gruntowych przez zawarte w nim metale ciężkie i patogeniczną mikroflorę. Z uwagi na to, istotna staje się termiczna utylizacja osadów ściekowych w procesach spalania, współspalania, zgazowania lub pirolizy, która poza unieszkodliwieniem groźnych mikroorganizmów daje możliwość odzysku energii. Może ona zostać przeznaczona np. na potrzeby własne oczyszczalni ścieków. Znanych jest wiele technologii spalania lub współspalania osadów ściekowych, głównie opartych na reaktorach zaopatrzonych w złoże fluidalne BFB (bubbling fluidized bed) lub CFB (circulating fluidized bed). Jak podają Calvo i współpr.3) złoża fluidalne są wysoce elastyczne w stosunku do stosowanych paliw i warunków procesowych, a dzięki tworzącej się warstwie fluidalnej powierzchnia reakcji paliwa z powietrzem jest zmaksymalizowana3). Technologia fluidalna w dużej 96/9(2017) 1849 mierze rozwiązuje również problem znacznej ilości popiołów powstających w wyniku spalania osadów ściekowych, mogącej przekroczyć nawet 55%. Ponadto ciągłe mieszanie się złoża zapobiega miejscowym wzrostom temperatury procesu powyżej temperatury mięknienia popiołu, co mogłoby doprowadzić do powstania spieków4-8). Osady ściekowe stanowią trudny do zagospodarowania materiał odpadowy powstały w efekcie procesów oczyszczania ścieków komunalnych. Poddany wysuszeniu,[...]

Wpływ wybranych parametrów procesu wtryskiwania na wytrzymałość na rozciąganie detali z polilaktydu starzonych w środowisku płynu Sorensena DOI:10.15199/62.2017.9.9


  PLA jest obecnie jednym z najbardziej popularnych polimerów bioresorbowalnych. Ze względu na rozkład pod wpływem działania wody i płynów fizjologicznych (degradacja hydrolityczna) wzbudził on zainteresowanie materiałoznawców z obszaru biomateriałów1, 2). Obecnie jest on szeroko wykorzystywany w aplikacjach medycznych (wszczepy podskórne, skafoldy, nici chirurgiczne, stenty, nośnik leków do kontrolowanego uwalniania, klamry, klipsy, maski chirurgiczne, opatrunki, kompresy, odzież dla personelu medycznego, pieluchy, chusteczki higieniczne, waciki kosmetyczne)3-5). Pomimo wielu zalet nie jest on jednak pozbawiony wad, z których ważniejsze to sztywność, kruchość, łatwość sorpcji wilgoci oraz możliwość częściowej degradacji podczas przetwórstwa6, 7). Jednym z głównych problemów wykorzystywania PLA w zastosowaniach biomedycznych są jego niedostateczne właściwości mechaniczne8, 9) (np. wytrzymałość na rozciąganie Rm ok. 30 MPa). Dodatkowo traci on swoje właściwości w wyniku degradacji hydrolitycznej10, 11), co sprawia, że staje się mało przydatny w zastosowaniach konstrukcyjnych. Można jednak sterować czasem jego rozkładu12), a tym samym utrzymać jego właściwości mechaniczne na określonym poziomie przez określony czas. Z danych literaturowych7) wynika, że czasem rozkładu PLA można sterować np. poprzez zmianę jego masy cząsteczkowej. Zwiększając masę cząsteczkową można zahamować (spowolnić) jego rozkład, a tym samym utrzymać przez dłuższy czas właściwości mechaniczne na pożądanym poziomie. Mając na uwadze fakt, że PLA jest tworzywem termoplastycznym, jego masę cząsteczkową można w pewnym zakresie zmienić 1870 96/9(2017) Dr n. med. Łukasz MINAROWSKI w roku 2005 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. W 2011 r. uzyskał stopień doktora nauk medycznych w Zakładzie Klinicznej Biologii Molekularnej na tym samym wydziale. Jest adiunktem w I Klinice Chorób Płuc i Gruźlicy na Wydziale Lekarskim Uniwersyt[...]

Badanie procesu granulowania odpadów zbożowych DOI:10.15199/62.2017.11.28


  Jednym z produktów ubocznych powstających w zakładach zbożowo- młynarskich przy produkcji kaszy jest łuska gryki. Jest ona najczęściej traktowana jako odpad1) i firmy przerabiające grykę szukają realnych możliwości jej zagospodarowania. Łuski gryki (tj. kompleks celulozowo-ligninowy) mają właściwości sorpcyjne. W zależności od temperatury i wilgotności względnej powietrza w krótkim czasie ustala się równowaga sorpcji i desorpcji wody. Łuska gryki jest odporna na zgniatanie i swobodnie się przesypuje. Podczas tej operacji (w wyniku tarcia) następuje wygładzanie powierzchni łusek, co zabezpiecza je przed tworzeniem aglomeratów2).Z badań IUNG w Puławach wynika, że łuska gryki charakteryzuje się dużą zawartością węgla i wodoru, a jej wartość opałowa jest zbliżona do wartości opałowej granulatu z trocin sosnowych lub wierzby krzewiastej2). Kaloryczność brykietów z łusek gryki jest większa od kaloryczności drewna kominkowego. Istotna, z punktu widzenia ochrony środowiska, jest również bardzo mała zawartość siarki1). Wadą łusek gryki jest natomiast mała gęstość nasypowa, co utrudnia ich transport3). Nierozdrobnione łuski gryki są materiałem o małej podatności na granulowanie4 ,5). Ze względu na brak materiałów lepiszczowych produkcja pelletu z łusek gryki jest o wiele bardziej skomplikowana niż produkcja pelletu z trocin. Dlatego też łuski gryki przed procesem granulowania rozdrabnia się i miesza z parą wodną w procesie kondycjonowania4). Innym sposobem zwiększenia podatności łusek gryki na granulowanie jest dodawanie do nich lepiszcza. Takim materiałem może być wycierka (pulpa) ziemniaczana, odpad powstający przy produkcji skrobi ziemniaczanej, zawierający głównie błonnik, resztki skrobi i związki mineralne6). Przebieg procesu granulowania (ciśnieniowej aglomeracji), jego wydajność, energochłonność oraz jakość otrzymanego produktu są ściśle związane z czynnikami mate[...]

Ocena granulatów z odpadów konopi siewnej jako biopaliwa DOI:10.15199/62.2018.5.5


  Konopie przemysłowe (siewne) (Cannabis sativa) stosowane są do wielu celów komercyjnych, m.in. takich jak produkcja tekstylna, żywność, papier, kosmetyki, paliwa, materiały budowlane i surowce chemiczne wykorzystywane w produkcji tworzyw sztucznych, farb i klejów1). Rośliny te posiadają wiele korzystnych cech pod względem uprawowym, do których zalicza się odporność mikrobiologiczną, niskie wymagania glebowe, duży przyrost biomasy (do 50 cm/miesiąc)2, 3). Obecnie uwaga naukowców skupiona jest na zastosowaniu konopi jako ekologicznego surowca budowlanego4-6), przy czym wykorzystanie jej jako materiału termoizolacyjnego (λ = 0,06 ± 0,08 W/(m·K)) jest rozwiązaniem pozwalającym zmniejszyć wpływ sektora budowlanego na środowisko. Obecnie udział tego sektora w światowym zużyciu energii sięga 40%7-10). Światowa produkcja konopi z przeznaczeniem na włókno w 2013 r. obejmowała areał ponad 40 tys. ha, przy czym w Polsce było to jedynie 70 ha11). Szacuje się, że uzysk zielonej masy wynosi średnio 14,5 t/ha12) (w przeliczeniu na suchą masę), z czego 70-75% stanowią paździerze konopne (produkty uboczne przerobu konopi), które zwykle pozostawiane są na polu, stanowiąc nawóz organiczny13, 14). Istnieje możliwość uzyskania ok. 10,5 t/ha surowca, który może być potencjalnie wykorzystany na cele energetyczne. Pod względem chemicznym włókna i paździerze konopne wykazują istotne różnice (rysunek). W składzie włókien oraz paździerzy konopnych przeważa celuloza, polimer tworzący nierozgałęzione liniowe łańcuchy. Zawartość hemicelulozy, będącej niejednorodną grupą polisacharydów, jest trzykrotnie wyższa we włóknie niż w paździerzach. Ilość ligniny w paździerzach konopnych jest ponad czterokrotnie wyższa niż we włóknach. Potwierdzają to badania Branca i współpr.15), gdzie w wyniku rozkładów pirolitycznych konopi uzyskiwano przeważające ilości produktów ciekłych (47,8% przy 23 kW/m2 o[...]

Wpływ sposobu suszenia odpadów owocowych na zmiany ich właściwości fizykochemicznych DOI:10.15199/62.2018.5.15


  Jak podaje Daniel i współpr.1) rolnictwo, chów zwierząt oraz przemysł przetwórczy płodów rolnych wytwarzają ogromne ilości odpadów organicznych w formie płynnej i półpłynnej. Przetwarzanie ich jest dużym wyzwaniem dla przemysłu, władz lokalnych, naukowców i inżynierów. Ilości odpadów, które powstają podczas przerobu owoców i warzyw wynoszą 20-25% przerabianego surowca2). Według Kumider3) ilość odpa-dów wytwarzanych z przerobu owoców i warzyw to nawet 35% ich masy. Największy udział w powstających odpadach mają wytłoki. Są one tanim oraz łatwo dostępnym materiałem do przetwarzania, który dodatkowo może zostać wykorzystany do różnych celów4). Z drugiej strony wytłoki owocowo-warzywne są materiałem bardzo nietrwałym i niestabilnym, ze względu na dużą zawartość wody, która może prowadzić do szybkiego wzrostu zanieczyszczeń mikrobiologicznych na terenie zakładu oraz w jego otoczeniu. Dlatego większość tego typu odpadów trafia na wysypiska z dużą szkodą zarówno dla gospodarki, jak i środowiska4). Krajewska i Miłek5) oraz Wichrowska i Żary-Sikorska6) stwierdzili, że skład chemiczny wytłoków jabłkowych zależy od takich czynników, jak odmiana jabłek, okres ich przerobu, ilość otrzymanego soku surowego oraz sposób przetwarzania na soki. Mimo problemów niestabilności biologicznej zawierają one ponad 20% suchej masy, w tym ok. 7% cukrów, 0,6-0,9% kwasów organicznych, a ponadto 2% substancji pektynowych, 5-6% błonnika, duże ilości polifenoli oraz śladowe ilości białka, mikro- i makroelementów (wapń, magnez, żelazo i potas)7). Ze względu na dużą ilość składników odżywczych wytłoki jabłkowe najczęściej wykorzystywane są jako pasza, co powoduje zmniejszenie kosztów żywienia zwierząt2, 8-10). Duża zawartość błonnika i jego frakcji pozwala na wiązanie metali i skuteczne usuwanie ich z organizmu, a dodatkowo znacznie poprawia perystaltykę jelit, zapobiega nie tylko cukrzycy, ale także otyłości, miażdżycy i chorobom serca2, 11). W swoich badaniach[...]

Wpływ dodatku wycierki ziemniaczanej na proces zagęszczania mieszanek perzu DOI:10.15199/62.2018.5.16


  Karmienie zwierząt paszą wysokiej jakości w pełni pokrywającą zapotrzebowanie na składniki odżywcze powinno być priorytetowym zadaniem hodowcy. Od tego bowiem zależy prawidłowy rozwój i wysoka produkcyjność. Na jakość paszy ma wpływ przede wszystkim dobór komponentów zapewniających zbilansowaną dietę oraz odpowiednio dobrane funkcjonalne dodatki paszowe, które uzupełniają zapotrzebowanie na składniki bioaktywne. Żywienie zwierząt powinno być oparte na zdrowych zasadach i na paszy możliwie jak najbardziej zbliżonej do tej, którą spożywają zwierzęta wolno żyjące w przyrodzie. W celu urozmaicenia monodiety zwierząt hodowlanych, np. bydła lub trzody chlewnej, poszukiwane są możliwości wykorzystania różnych roślin zielarskich i przyprawowych, w tym i leczniczych jako dodatków do pasz. Po wprowadzeniu w Polsce zakazu stosowania antybiotyków jako stymulatorów wzrostu1) zintensyfikowano prace badawcze nad poszukiwaniem różnych alternatywnych dodatków paszowych, które mogłyby zastępować tego typu preparaty lub przyczynić się do osiągania podobnych efektów zdrowotnych w produkcji zwierzęcej2). Spośród różnych dodatków na uwagę zasługują rośliny lub części roślin, np. kłącza perzu lub uzyskiwane z nich preparaty. Perz jako roślina lecznicza jest stosowany wyłącznie w medycynie ludowej oraz wspomagająco w leczeniu różnego rodzaju schorzeń. Częścią leczniczą perzu są najczęściej kłącza. Najlepsze pod względem zawartości związków biologicznie aktywnych korzenie perzu są pozyskiwane wiosną lub jesienią, latem natomiast najbogatsze w składniki odżywcze są części nadziemne. Kłącza stanowią białawe lub żółtawe podziemne pędy o średnicy 1,5-4 mm z twardymi, spiczastymi końcami. Zawierają dużo węglowodanów i służą jako rezerwy pokarmowe dla rośliny3-6). Producenci pasz poszukują produktów pochodzenia naturalnego, które mogą być alternatywą syntetycznych analogów stosowanych jako funkcjonalne dodatki do pasz o właściwościach prozdrowotnych. 738 [...]

Wpływ nanododatków do polimerów w aspekcie ich wykorzystania jako przemysłowych materiałów przeciwbakteryjnych DOI:10.15199/62.2018.5.11


  W ostatnich latach zauważa się dynamiczny rozwój polimerowych materiałów inżynierskich modyfikowanych napełniaczami, a w szczególności nanododatkami1-7). Jako powszechne nanonapełniacze stosuje się m.in. nanocząstki złota, srebra, miedzi i krzemionki8-12). Dostępne w tym zakresie dane literaturowe odnoszą się przede wszystkim do wpływu nanododatków na właściwości użytkowe materiałów13-17), takie jak właściwości przewodzące/elektryczne, fizyczne, mechaniczne, optyczne i przeciwdrobnoustrojowe. Opisano też ogólny wpływ nanododatków na tego typu oddziaływania18). Mało jest w literaturze danych liczbowych opisujących ilościowo wpływ nanododatków na rozwój kolonii grzybiczych lub bakteryjnych18, 19). Jeszcze mniej reprezentowana jest tematyka oddziaływań antygrzybiczych lub przeciwbakteryjnych w konkretnych zastosowaniach przemysłowych20). W tym kontekście przedstawiono możliwości aplikacyjne (dla potrzeb przemysłu) materiałów polimerowych wzbogacanych nanododatkami. Dokonano też ilościowego opisu ich wpływu na rozwój kolonii bakteryjnych. Do tego celu wybrano kombinację nanocząstek srebra, miedzi i tlenku grafenu. Jako składnik podstawowy kompozycji (matrycę) wytypowano polistyren (PS). Po przygotowaniu prototypowych kompozycji wykonano serię badań mikrobiologicznych, tribologicznych oraz stanowiskowych (na rzeczywistym urządzeniu przemysłowym). Jako zastosowanie przemysłowe wytypowano linię do wytwarzania past warzywnych wykorzystywaną w firmie PPUH Rogowski w Łomży. Głównym elementem roboczym linii jest homogenizator (rys. 1a), którego praca polega na rozdrabnianiu wsadu składającego się z surowców spożywczych (np. surowego czosnku).Wsad do homogenizatora rozdrabniany jest za pomocą specjalnego noża (rys. 1b). W odniesieniu do wytwarzania past spożywczych coraz większy nacisk kładzie się na zagadnienia jakości, bezpieczeństwa, trwałości oraz ich odporności na działanie mikro- i makroklimatu. Chodzi tu przede wszystkim o niebezpi[...]

 Strona 1