Wyniki 1-10 spośród 10 dla zapytania: authorDesc:"Agnieszka Richert"

Właściwości strukturalne i barierowe folii polilaktydowych z bakteriocynami po biodegradacji w ekstrakcie z kompostu DOI:10.15199/62.2017.6.18


  Polilaktyd (PLA) jest jednym z najbardziej cenionych materiałów biodegradowalnych. Jego właściwości stwarzają możliwość wykorzystania go jako materiału do różnych zastosowań. Dwa główne obszary zastosowania PLA obejmują wyroby powszechnego użytku, a także sprzęt medyczny. Produktami powszechnego użytku są głównie pojemniki oraz folie opakowaniowe. Sprzęt medyczny to m.in. bioresorbowalne implanty, nici chirurgiczne, odzież medyczna, a także materiały higieniczne i opatrunki. Jednym z pierwszych obszarów zastosowań PLA były kapsułki służące powolnemu uwalnianiu leków1). PLA bardzo często poddaje się modyfikowaniu. Jeden ze sposobów jego modyfikowania polega na wprowadzaniu do osnowy polimerowej lub nanoszeniu na jego powierzchnię substancji o różnym charakterze, w tym bakteriocyn. Związki bakteriobójcze wprowadzane podczas przetwórstwa do osnowy polimerowej muszą być odporne na wysoką temperaturę i cechować się małą lotnością. Niektóre z nich, takie jak pochodne poli(heksametylenoguanidyny)2, 3) są syntezowane z myślą o wysokiej temperaturze przetwarzania. Istnieją również możliwości, dzięki którym mniej odporne substancje mogą być wbudowywane w polimery. Do takich związków można zaliczyć bakteriocyny. Ich aktywność bakteriobójcza może ulec pogorszeniu (destabilizacji) pod wpływem takich czynników, jak wysoka temperatura, pH, ciśnienie lub siły ścinające, dlatego aby temu zapobiec, stosuje się m.in. wiedzę know how w zakresie technologii i procesu produkcyjnego dla określonego wyrobu. Wprowadzenie związków o charakterze antybakteryjnym do PLA w procesie wytłaczania granulatu, a później folii, powoduje, że związki te (nawet w niskich stężeniach) zostają równomiernie rozprowadzone w osnowie polimerowej. Ponadto wytłaczanie materiałów polimerowych o charakterze bakteriobójczym jest jednym z najbardziej preferowanych metod w przetwórstwie i przemyśle. Bakteriocyny to grupa antybakteryjnych peptydów, które różnią się między sobą właśc[...]

Właściwości bakteriostatyczne kompozytów polietylenowych DOI:10.15199/62.2017.7.17


  Polietylen (PE) od ponad czterdziestu lat jest jednym z najczęściej produkowanych na świecie tworzyw sztucznych. Stanowi on ponad 35% całej produkcji poliolefin (50 mln t/r). PE można modyfikować różnymi substancjami zarówno organicznymi, jak i nieorganicznymi otrzymując kompozyty lub nanokompozyty1- 5) o zróżnicowanych właściwościach fizykochemicznych6-9). Niewątpliwie jedną z istotnych zalet jest możliwość planowania tych właściwości. Kompozyty o osnowie poliolefin są przedmiotem wielu prac badawczych. Obecność do 5% dodatku zmienia nie tylko ich właściwości fizykochemiczne, ale także antybakteryjne lub biostatyczne w stosunku do materiału wyjściowego10-12). Materiały polimerowe biostatyczne powstają w wyniku połączenia tradycyjnego tworzywa polimerowego z dodatkiem biostatycznym lub antybakteryjnym, hamującym wzrost i rozprzestrzenianie się mikroorganizmów. Materiały te mają szerokie możliwości aplikacyjne. Charakteryzują je 2 pojęcia, które często są mylnie stosowane. Są to aktywność antybakteryjna i skuteczność antybakteryjna. Aktywność antybakteryjna ma konkretną wartość liczbową. Jest to różnica pomiędzy logarytmem ze średniej liczby żywych komórek bakteryjnych na próbkach referencyjnych po 24 h a logarytmem ze średniej liczby żywych komórek bakteryjnych na próbkach badanych. Z kolei skuteczność antybakteryjna to zdolność substancji do hamowania wzrostu bakterii na powierzchni np. materiału polimerowego. Skuteczność antybakteryjna zależy od aktywności antybakteryjnej. Zgodnie z normą13) aktywność antybakteryjną oznacza się w odniesi[...]

Wpływ dodatku pochodnych poliheksametylenoguanidyny na masowy wskaźnik szybkości płynięcia oraz podatność na biodegradację kompozytów polilaktydowych


  W pracy przedstawiono wyniki badań nad wpływem pochodnych poliheksametylenoguanidyny (PHMG) o potencjalnych właściwościach biobójczych (zawartość 0,2-1,0% mas.) na niektóre właściwości przetwórcze i biologiczne kompozytów polilaktydowych. Właściwości przetwórcze określano za pomocą masowego wskaźnika szybkości płynięcia, a badania podatności na biodegradację wykonano, oznaczając aktywność oddechową mikroorganizmów za pomocą systemu pomiarowego OxiTop Control. Uzyskane wyniki wskazują, że wprowadzenie do polilaktydu (PLA) stearynianu PHMG oraz granulatu wosku polietylenowego PHMG znacząco obniżało jego podatność na biodegradację. Natomiast wprowadzenie soli kwasu sulfanilowego PHMG wpływało korzystnie na ten proces. Polylactide (PLA) was filled with derivatives of polyhexamethyleneguanidine (PHMG) to produce resp. composites studied then for their melt flow index and BOD before and after biodegradn. in river water. Sulfanilic acid salt of PHMG was the most efficient additive to the PLA composites studied. Od wielu lat kompozyty polilaktydowe są przedmiotem zainteresowania w wielu dziedzinach nauki i przemysłu1). Opakowania powstałe z takich kompozytów muszą nie tylko chronić zapakowany towar, ale także hamować niekorzystne zmiany powodowane czynnikami fizykochemicznymi i biologicznymi2-5). Do produkcji opakowań o działaniu bioaktywnym mogą być wykorzystane różne substancje (syntetyczne i naturalne, organiczne i nieorganiczne)6). Nowe materiały opakowaniowe zawierające substancje biobójcze mogą więc odgrywać znaczącą rolę w wydłużaniu okresu trwałości produktów spożywczych i redukowaniu ryzyka występowania patogenów. Dlatego też z roku na rok rośnie zapotrzebowanie na środki bioaktywne stosowane jako dodatki do tworzyw polimerowych mających zastosowanie w przemyśle opakowaniowym i medycznym1, 7, 8). aInstytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, Toruń; bUniwersytet im. Mikołaja Kopernika, Toruń Agnieszka Rich[...]

WPŁYW DEGRADACJI NA ZMIANĘ WYBRANYCH WŁAŚCIWOŚCI KOMPOZYTÓW POLILAKTYDOWYCH Z CHITOZANEM


  W pracy przedstawiono wpływ procesu biodegradacji na zmianę wybranych właściwości kompozytów polilaktydowych z chitozanem o różnej (od 0.2 do 1.0% mas.) zawartości tego modyfikatora. Badania biologicznego zużycia tlenu w trakcie biodegradacji wykonano, za pomocą systemu pomiarowego OxiTop Control (WTW, Niemcy). Badania właściwości fizykochemicznych wykonano w oparciu o pomiar masowego wskaźnika szybkości płynięcia oraz przenikalności pary wodnej. Słowa kluczowe: biodegradacja, chitozan, kompozyty polilaktydowe The influence of degradation on changes of some properties of the polylactide/chitosan composite Abstract The work presents the effects of biodegradation on the changes of some properties of polylactide/chitosan composites containing different amounts (from 0.2 to 1.0 wt.%) of the modifier. The biochemical oxygen demand during biodegradation was measured using the OxiTop Control System(WTW, Germany). The study of physicalchemical properties was performed using a melt flow ratio value (MFR) and water vapor permeability (Pv). Keywords: biodegradation, chitosan, polylactide composites 1. Wstęp W ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost ilości wytwarzanych kompozytów polimerowych o osnowie polilaktydowej, które są [...]

The impact of seawater on the barrier properties and biodegradability of polylactide films with polyhexamethylene guanidine derivatives Wpływ wody morskiej na właściwości barierowe i podatność na biodegradację polilaktydowych folii z pochodnymi poliheksametylenoguanidyny DOI:10.15199/62.2017.5.38


  Polyhexamethylene guanidyne (PHMG) derivatives-contg. polylactide films (concn. 0.2-1.0% by mass) were exposed on action of seawater at 20°C for 7 days to study their biodegradability by detn. of BOD by microorganisms present in the water by a std. method. The addn. of PHMG resulted in deterioration of barrier properties of the film but did not affect the susceptibility to biodegrdn. except for the addn. of PHMG p-aminbenzenesulfonate where the biodegrdn. was obsd. Zaprezentowano wyniki prac uzyskane po zbadaniu wybranych właściwości biologicznych i fizykochemicznych materiałów polimerowych na bazie polilaktydu i dodatku poli(heksametylenoguanidyny) (PHMG) po biodegradacji w wodzie morskiej. Badane parametry to: biochemiczne zużycie tlenu przez mikroorganizmy (BZT) oraz przenikalność pary wodnej (PV) i tlenu (PO) przez badane folie.Polilaktyd jest jednym z najczęściej rozpoznawalnych, opisywanych i cenionych poliestrów otrzymywanych z surowców odnawialnych1- 4). Ponadto PLA jest obiecującym materiałem ze względu na dobre właściwości mechaniczne i termiczne w porównaniu z innymi biodegradowalnymi materiałami. Z tego powodu znalazł on zastosowanie w szeroko pojętym przemyśle opakowaniowym5, 6). Pochodne PHMG wprowadza się do tworzywa przy wytwarzaniu kompozytów, co jest znane z opisu zgłoszenia patentowego7). W ostatnich latach opisywane są również badania dotyczące poli(heksametylenobiguanidyny) (PHMB), posiadającej grupy funkcyjne, podobnie jak PHMG, pochodzące od guanidyny8). Niektóre z pochodnych PHMG wykazują działanie bakteriobójcze i ograniczają powstawanie biofilmu bakteryjnego9). Jednak zastosowane pochodne nie zmieniają istotnie aktywności enzymów hydrolitycznych wytwarzanych przez mikroorganizmy, a tym samym nie hamują w znaczący sposób przebiegu biodegradacji w środowisku naturalnym10). Stąd też materiały PLA zawierające niektóre pochodne PHMG należy uznać za materiał o bardzo dobrych właściwościach technicznych[...]

Oddziaływanie bakterii na folie oksy-degradowalne zawierające olejki eteryczne oraz nanocząstki srebra i miedzi DOI:10.15199/62.2018.2.21


  Polietylen (PE) od blisko pięćdziesięciu lat jest jedną z najczęściej produkowanych i stosowanych poliolefin na świecie. Jest on również odporny na działanie warunków atmosferycznych1-4) w przeciwieństwie do oksy-degradowalnego PE, który po kilku tygodniach może zostać rozłożony w środowisku naturalnym przez mikroorganizmy. Stosując aktywowane kompatybilne dodatki lub jednostki strukturalne można uzyskać oksy-degradowalne poliolefiny, których czas użytkowania podlega regulacji. Niewątpliwą zaletą takich materiałów jest możliwość ich rozkładu bez wydzielenia ditlenku węgla5-8) oraz sposobność modyfikowania ich substancjami bakteriobójczymi. Materiały polimerowe bakteriobójcze to takie, które powstają w wyniku połączenia tradycyjnego tworzywa polimerowego z dodatkiem antybakteryjnym, który hamuje wzrost i rozprzestrzenianie się bakterii. Otrzymywanie tego typu materiałów zwiększa ich możliwości wdrożeniowe4-9). Warunkiem uzyskania odpowiedniej odporności materiałów polimerowych na działanie mikroorganizmów jest zdolność dyfuzji aktywnego składnika, np. olejkueterycznego roślinnego na powierzchnię wyrobu. Należy pamiętać, że olejki mają zmienny skład ilościowy, który ściśle uzależniony jest od gatunku rośliny oraz warunków abiotycznych, w których roślina wegetuje10). Olejki eteryczne i nanozwiązki spotkały się z zainteresowaniem ośrodków naukowych, w których prowadzone są prace dotyczące oznaczania właściwości biologicznych nowopowstałych materiałów polimerowych z ich udziałem. Dodatki bakteriobójcze w postaci związków organicznych i nieorganicznych mają na celu zmienić właści[...]

Wpływ wybranych czynników sieciujących na stopnie zżelowania i spęcznienia polilaktydu


  Przedstawiono wyniki badań wpływu sieciowania polilaktydu (PLA) na jego stopnie zżelowania (Xz) i spęcznienia (Xs). Sieciowanie wykonano za pomocą promieniowania elektronowego o dużej energii elektronów przy udziale małocząsteczkowych związków wielofunkcyjnych (MZW), takich jak izocyjanuran triallilowy (TAIC), triakrylan trimetylopropanu (TMPTA) lub diakrylan 1,6-heksanodiolu (HDDA). Zbadano wpływ dawki promieniowania, rodzaju MZW oraz różnej zawartości TAIC (1, 3 lub 5% mas.) na Xz i Xs. Stwierdzono, że promieniowanie elektronowe bez obecności MZW powoduje istotną degradację PLA, a skutecznym środkiem sieciującym PLA pod wpływem promieniowania elektronowego jest TAIC. Polylactide was mixed with triallyl isocyanurate, 1,5-dihydroxy- 3-hydroxy-methylpentane triacrylate or 1,6-hexandiol diacrylate (1-5% by mass), granulated by extrusion, crosslinked by high-power electron radiation (dosis up to 90 kGy) and studied for gelation and swelling degrees detd. by dissoln. in CHCl3 at 23°C. The addn. of triallyl isocyanurate (4-5%) resulted in the highest gelation degree (93-94% for 40 kGy). At its lower content (1%), the highest swelling degree (39% for 10 kGy) was achieved. Polimery biodegradowalne stanowią nową grupę materiałów inżynierskich, które wzbudziły duże zainteresowanie już nie tylko w medycynie i inżynierii tkankowej1-3), ale także w zastosowaniach masowych, takich jak np. produkcja opakowań. Jednym z ważniejszych polimerów aInstytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, Toruń; bUniwersytet Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz Rafał Malinowskia, *, Marian Żenkiewiczb, Agnieszka Richerta Wpływ wybranych czynników sieciujących na stopnie zżelowania i spęcznienia polilaktydu Effect of some crosslinking factors on gelation and swelling degree of polylactide Prof. dr hab. inż. Marian ŻENKIEWICZ - biografię i fotografię Autora drukujemy w bieżącym numerze na str. 1486. Mgr Agnieszka RICHERT - notkę biograficzną i fot[...]

Wpływ nanocząstek srebra na niektóre fizykochemiczne i biologiczne właściwości nanokompozytów polietylenowych


  Przedstawiono wpływ nanocząstek srebra na niektóre właściwości fizykochemiczne i biologiczne nanokompozytów polietylenowych o zawartości tego napełniacza 0,2-1,0% mas. Badania właściwości mechanicznych wykonano metodą statycznego rozciągania, właściwości przetwórcze badano za pomocą masowego wskaźnika szybkości płynięcia MFR (melt flow rate), właściwości użytkowe określano metodami pomiaru przenikalności pary wodnej, a badania biobójczości przeprowadzono metodą badania stref zahamowania wzrostu. Ogólnie można stwierdzić, że nanokompozyty polietylenowe z napełniaczem w postaci nanocząstek srebra charakteryzują się mniejszą niż polietylen podatnością na odkształcenia wzdłużne zachodzące pod wpływem rozciągania oraz mają lepsze właściwości barierowe i biobójcze niż polietylen stanowiący ich osnowę. Ag nanoparticles were added to low.-d. polyethylene (0.2-1.0% by mass) to improve its biocide activity. The nanocompoaInstytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, Toruń; bUniwersytet Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz Józef Richerta, *, Agnieszka Richerta, Marian Żenkiewiczb Wpływ nanocząstek srebra na niektóre fizykochemiczne i biologiczne właściwości nanokompozytów polietylenowych Effect of silver nanoparticles on some physico-chemical and biological properties of polyethylene-matrix nanocomposites Mgr Agnieszka RICHERT - notkę biograficzną i fotografię Autorki drukujemy w bieżącym numerze na str. 1617. Prof. dr hab. inż. Marian ŻENKIEWICZ - biografię i fotografię Autora drukujemy w bieżącym numerze na str. 1486. Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników w Toruniu, ul. M. Skłodowskiej-Curie 55, 87-100 Toruń, tel.: (56) 659-84-22, fax: (56) 650-03-33, e-mail: j.richert@impib.pl Dr Józef RICHERT w roku 2006 ukończył studia na wydziale Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jest adiunktem, dyrektorem (pełniącym obowiązki) Oddziału Instytutu Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników w To[...]

Degradacja enzymatyczna bakteriobójczych kompozytów polilaktydowych DOI:10.15199/62.2017.12.25


  Zainteresowanie biodegradowalnymi materiałami polimerowymi bezustannie rośnie zarówno w przemyśle, jak i w nauce, czego przykładem mogą być liczne publikacje1-8). Jednym z najlepiej poznanych i ważnych polimerów biodegradowalnych jest polilaktyd (PLA). Jego znaczenie polega na biodegradowalności i biozgodności, dzięki czemu ma on szerokie zastosowanie w medycynie i farmacji, głównie do produkcji różnego rodzaju implantów i nośników leków9-11). W celu nadania PLA nowych cech można wprowadzać lub nanosić na jego powierzchnię substancje o charakterze biologicznym, np. bakteriobójczym3). Jedną z takich substancji jest poliheksametylenoguanidyna PHMG i jej pochodne7, 8, 12). PHMG to kopolimer heksametylenodiaminy i guanidyny, który jest często stosowany w mieszaninie z woskiem polietylenowym13, 14). Proces otrzymywania pochodnych PHMG, różniących się stechiometrią procesu lub warunkami syntezy jest przedmiotem wielu opisów patentowych13, 15, 16). Uzyskiwane produkty można wprowadzać do polimerów przy wytwarzaniu kompozytów, co jest znane z publikacji7, 8, 12, 14). Pochodne wosku polietylenowego i PHMG wykazują działanie bakteriobójcze i ograniczające powstawanie biofilmu bakteryjaInstytut nego17). Nie zmieniają one istotnie aktywności enzymów hydrolitycznych wytwarzanych przez mikroorganizmy, a tym samym nie hamują w znaczący sposób przebiegu biodegradacji w środowisku naturalnym7, 8). Z tego też względu podjęto dalsze prace dotyczące degradacji enzymatycznej tych materiałów stosując enzym proteolityczny. Proteinaza K (E.C.3.4.21.64) jest[...]

Niektóre właściwości kompozytów polilaktydu z szungitem


  Przedstawiono wpływ szungitu (zawartość 5-50% mas.) na niektóre właściwości mechaniczne, przetwórcze i użytkowe kompozytów polilaktydowych z tym napełniaczem. Badania właściwości mechanicznych wykonano metodą statycznego rozciągania i metodą udarności wg Charpy’ego, właściwości przetwórcze określano za pomocą pomiarów masowego wskaźnika szybkości płynięcia, przenikalność pary wodnej zbadano przy użyciu specjalistycznego aparatu membranowego, a badania rezystywności skrośnej i powierzchniowej przeprowadzono za pomocą elektrometru o dużej czułości. W zakresie zawartości szungitu do 20% mas. wytrzymałość na zerwanie i udarność kompozytu maleją nieznacznie, natomiast poprawie ulegają właściwości barierowe i antyelektrostatyczne. Cena takiego kompozytu jest o ok. 18% niższa od ceny polilaktydu. Polylactide was filled with shungite (5-50% by mass) to produce polylactide/shungite composites studied then for their mech., processing and functional properties. Tensile strength, elongation at break, impact strength and melt flow index decreased with increasing the shungite content, while Young modulus, barrier and antielectrostatic properties of the composites were improved. a) Uniwersytet Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz; b) Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, Toruń Marian Żenkiewicz*a, Józef Richertb, Piotr Rytlewskia, Agnieszka Richertb Niektóre właściwości kompozytów polilaktydu z szungitem Some properties of polylactide/shungite composites Dr Józef RICHERT w roku 2006 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jest adiunktem, kierownikiem Laboratorium Technologicznego w Instytucie Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników w Toruniu. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał na Politechnice Śląskiej w 2010 r. Specjalność - inżynieria materiałowa, przetwórstwo tworzyw polimerowych. Prof. dr hab. inż. Marian ŻENKIEWICZ w roku 1971 ukończył studia na W[...]

 Strona 1