Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Edyta Gibas"

Oddziaływanie bakterii na folie oksy-degradowalne zawierające olejki eteryczne oraz nanocząstki srebra i miedzi DOI:10.15199/62.2018.2.21


  Polietylen (PE) od blisko pięćdziesięciu lat jest jedną z najczęściej produkowanych i stosowanych poliolefin na świecie. Jest on również odporny na działanie warunków atmosferycznych1-4) w przeciwieństwie do oksy-degradowalnego PE, który po kilku tygodniach może zostać rozłożony w środowisku naturalnym przez mikroorganizmy. Stosując aktywowane kompatybilne dodatki lub jednostki strukturalne można uzyskać oksy-degradowalne poliolefiny, których czas użytkowania podlega regulacji. Niewątpliwą zaletą takich materiałów jest możliwość ich rozkładu bez wydzielenia ditlenku węgla5-8) oraz sposobność modyfikowania ich substancjami bakteriobójczymi. Materiały polimerowe bakteriobójcze to takie, które powstają w wyniku połączenia tradycyjnego tworzywa polimerowego z dodatkiem antybakteryjnym, który hamuje wzrost i rozprzestrzenianie się bakterii. Otrzymywanie tego typu materiałów zwiększa ich możliwości wdrożeniowe4-9). Warunkiem uzyskania odpowiedniej odporności materiałów polimerowych na działanie mikroorganizmów jest zdolność dyfuzji aktywnego składnika, np. olejkueterycznego roślinnego na powierzchnię wyrobu. Należy pamiętać, że olejki mają zmienny skład ilościowy, który ściśle uzależniony jest od gatunku rośliny oraz warunków abiotycznych, w których roślina wegetuje10). Olejki eteryczne i nanozwiązki spotkały się z zainteresowaniem ośrodków naukowych, w których prowadzone są prace dotyczące oznaczania właściwości biologicznych nowopowstałych materiałów polimerowych z ich udziałem. Dodatki bakteriobójcze w postaci związków organicznych i nieorganicznych mają na celu zmienić właści[...]

Badania wpływu karboksylanów metali przejściowych na przebieg procesu oksydegradacji folii polietylenowej PE-LD


  Zbadano wpływ stearynianów Fe(III) i Mn(II) oraz ich mieszaniny na szybkość oksydegradacji folii polietylenowych (PE-LD). W wyniku starzenia atmosferycznego i przyspieszonego zaobserwowano zmniejszenie masy cząsteczkowej, obniżenie parametrów wytrzymałościowych, wzrost indeksu karbonylowego oraz podatność utlenionych folii na atak mikrobiologiczny. Fe(III) and Mn(II) stearates were added to low-d. polyethylene films to increase their degradability under atm. conditions and UV irradn. The addn. resulted in a decrease in mol. mass, tensile strength and elongation at break of the polymer and in an increase of the carbonyl index and microbial degrdn. rate. Globalne zagrożenia środowiskowe związane z produkcją i stosowaniem tworzyw polimerowych skłaniają do poszukiwania nowych kierunków zarówno w technologii wytwarzania polimerów ulegających biodegradacji po określonym czasie użytkowania, jak i w obszarze ich aplikacji w przemyśle opakowaniowym. Obecnie coraz większy wpływ na pozycję rynkową tworzywa polimerowego ma wizerunek ekologiczny, który zależy od stosowanych technologii i surowców, a w jeszcze większym stopniu od możliwości recyklingu lub biodegradacji i wykorzystania surowców odnawialnych do jego produkcji1). Znaczną część tworzyw masowych wykorzystuje się do produkcji opakowań. Kraje członkowskie Unii Europejskiej wytwarzają rocznie ok. 1,3 mld t odpadów, z czego 14% stanowią odpady komunalne, a dużą ich część zużyte opakowania. Obecnie produkuje się w skali świata 20 razy więcej tworzyw niż 50 lat temu, a 90% wszystkich produktów staje się odpadem po 6 miesiącach od zakupu2). Jednym ze sposobów złagodzenia problemu narastających ilości odpadów jest rozwój tworzyw biodegradowalnych, stosowanych przede wszystkim do wytwarzania opakowań jednorazowych, które po użyciu powinny podlegać przyspieszonemu rozkładowi pod wpływem warunków naturalnych, nie stanowiąc zagrożenia dla otoczenia3-5). Największe znaczenie praktyczne s[...]

 Strona 1