Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Justyna Szczepańska"

Zastosowanie wysokich ciśnień do utrwalania soków NFC DOI:10.15199/64.2017.11-12.3


  Owoce i warzywa są nieodzownymi składnikami właściwie zbilansowanej, pełnowartościowej i zróżnicowanej diety. Wynika to z wysokiej zawartości związków aktywnie biologicznych, takich jak: polifenole, karotenoidy, witaminy, składniki mineralne. Surowce te są również dobrym źródłem błonnika. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) rekomenduje, aby dzienne spożycie owoców i warzyw było podzielone na pięć porcji i stanowiło nie mniej niż 400 g, a jedną z porcji może być szklanka soku (ok. 200 ml) [11, 9]. Wartość żywieniowa soków, szczególnie tych tzw. bezpośrednich (Not From Concentrate: NFC), a nie odtworzonych z soku zagęszczonego (From Concentrate: FC), jest zbliżona do surowców, z których zostały wyprodukowane. Sok NFC, ze względu na prawie identyczną zawartość cukrów jak w surowcu, cechuje podobna wartość kaloryczna i tylko nieco mniejsza zawartość błonnika pokarmowego [13]. Jest produktem łatwo dostępnym, bardziej trwałym i nie wymaga obróbki przed spożyciem, w przeciwieństwie do świeżych owoców i warzyw. Według danych Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Soków Owocowych (AIJN) przeciętne spożycie soków i nektarów w Polsce w 2016 r. wyniosło 800 mln l, i tym samym wzrosło o 5,7% w stosunku do 2015 r. Ostatnio największą tendencją wzrostową cechuje się konsumpcja soków NFC - w ubiegłym roku przeciętne spożycie tego rodzaju soków wyniosło 82 mln l, tak więc wzrosło o 60,9% w stosunku do 2015 r. [4]. W celu uzyskania bogatych żywieniowo produktów owocowo-warzywnych, cechujących się walorami sensorycznymi charakterystycznymi dla produktów świeżych, przy jednoczesnym zapewnieniu ich bezpieczeństwa mikrobiologicznego, najnowsze badania naukowe koncentrują się na opracowaniu nietermicznych metod utrwalania. Wśród nich na szczególną uwagę zasługują metody oparte na działaniu wysokiego ciśnienia, tj. wysokich ciśnień hydrostatycznych (HHP), ditlenku węgla w stan[...]

Homogenizacja wysokociśnieniowa w przemyśle spożywczym DOI:10.15199/65.2018.4.4


  Tradycyjne, termiczne metody utrwalania żywności, czyli pasteryzacja lub sterylizacja, skutecznie przedłużają okres przydatności do spożycia produktów dzięki całkowitej inaktywacji drobnoustrojów oraz natywnych enzymów. Produkty pasteryzowane najczęściej charakteryzują się obniżoną wartością żywieniową i zmienionymi cechami sensorycznymi. Za perspektywiczne można więc uznać opracowanie i wdrażanie nowych technik utrwalania żywności, których celem jest ograniczenie dawki ciepła, a nawet całkowite wyeliminowanie podgrzewania produktu. Metody te polegają na wykorzystaniu innych czynników, takich jak wysokie ciśnienie, promieniowanie mikrofalowe czy jonizujące [28, 30]. W przemyśle spożywczym najlepiej poznaną i stosowaną techniką nietermiczną, której zasada działania opiera się na wykorzystaniu ciśnienia jako czynnika utrwalającego, jest metoda wysokiego ciśnienia hydrostatycznego (HHP - High Hydrostatic Pressure). Niestety, wysokość stosowanego ciśnienia (ok. 600 MPa) znacząco zwiększa koszt aparatury i jednostkowe koszty produkcji, co zniechęca producentów do inwestycji. Alternatywą są wysokie wartości ciśnienia w obecności dwutlenku węgla w stanie nadkrytycznym (HPCD - High Pressure Carbon Dioxide lub SCCD - Supercritical Carbon Dioxide) oraz homogenizacja wysokociśnieniowa (HPH - High Pressure Homogenization). Z uwagi na inne rozwiązania konstrukcyjne i niższe wartości stosowanego ciśnienia urządzenia te są kilkakrotnie tańsze [16, 27, 29, 32]. Homogenizacja wysokociśnieniowa jest obiecującą, nietermiczną techniką utrwalania, aczkolwiek przeznaczoną jedynie do produktów płynnych. W przeciwieństwie do klasycznej metody HHP, dla homogenizacji wysokociśnieniowej charakterystyczny jest ciągły proces pracy urządzeń, co jest niewątpliwie zaletą w przypadku jej stosowania w przemyśle [2, 16]. W procesie wysokociśnieniowej homogenizacji wykorzystywane jest ciśnienie 100-400 MPa, a więc znacznie wyższe niż stosowane w tradycyjnej [...]

Analiza koncepcyjna dostosowania pojazdu testowego do napędu z zasilaniem hybrydowym DOI:10.15199/148.2017.6.5


  Ochrona środowiska jest obecnie jednym z najistotniejszych zagadnień współczesnego świata. Coraz częściej zmagamy się ze smogiem, który negatywnie wpływa na organizm człowieka. Jedną z przyczyn smogu jest nadmierna emisja spalin wytwarzanych przez pojazdy samochodowe. Kolejnym problemem ekologicznym są zmniejszające się zasoby nieodnawialnych źródeł energii, takich jak ropa naftowa czy gaz ziemny. Dlatego też świat nauki szuka rozwiązań tych zagadnień. Jednym ze sposobów jest zastosowanie napędu hybrydowego w pojazdach [1]. Samochodem o napędzie hybrydowym nazywa się pojazd, który pobiera energię z dwóch lub więcej źródeł. Najczęściej spotykanym rozwiązaniem jest połączenie silnika spalinowego z silnikiem elektrycznym. Mogą one współpracować ze sobą jednocześnie lub pracować przemiennie w zależności od zapotrzebowania. Pojazdy hybrydowe mają wiele zalet, które służą ochronie środowiska. Między innymi zmniejszają zapotrzebowanie na paliwa płynne, takie jak benzyna czy olej napędowy, które stają się coraz droższe, a surowce do ich produkowania stopniowo się wyczerpują. Kolejną istotną zaletą jest to, że samochody o napędzie hybrydowym wytwarzają mniej szkodliwych dla środowiska spalin w porównaniu z tradycyjnymi pojazdami, których jedynym napędem jest silnik spalinowy. W ostatnim okresie, producenci pojazdów proponują coraz więcej rozw[...]

 Strona 1