Wyniki 1-10 spośród 21 dla zapytania: authorDesc:"A. Czopik"

Przyrząd do pomiaru wysokiego napięcia wykorzystujący zimną emisję


  Pomiar wysokiego napięcia - powyżej 50 kV - jest zawsze kłopotliwy i wciąż poszukiwane są nowe metody i przyrządy pomiarowe, które ograniczą wydzielanie się mocy w przyrządzie pomiarowym i wyeliminują niebezpieczeństwo wyładowań w obszarze odczytu wartości mierzonej. Jednym ze sposobów jest wykorzystanie zjawiska zimnej emisji z materiałów nanokompozytowych. W Instytucie Tele- i Radiotechnicznym prowadzono badania nad zależnościami między tym zjawiskiem a wysokim napięciem, które je wywołuje [1], w efekcie czego opracowano konstrukcję przyrządu do pomiaru wysokiego napięcia. Przyrząd pomiarowy składa się w uproszczeniu z układu anoda-katoda, do którego przykładane jest mierzone wysokie napięcie oraz szeregowo włączonego opornika wzorcowego (rys. 1). Wysokie napięcie powoduje wytworzenie pola elektrycznego umożliwiającego zimną emisję elektronów z katody i zbieranie ich przez anodę. Na podstawie pomiaru spadku napięcia na oporniku wzorcowym wyznaczany jest prąd zimnej emisji. Wartość płynącego prądu jest proporcjonalna do przyłożonego napięcia. Wyznaczając prąd zimnej emisji dla określonego materiału katody i ściśle określonej odległości między katodą a anodą można wyznaczyć wielkość napięcia przyłożonego między elektrodami. Konstrukcja przyrządu pomiarowego powinna zapewnić jednoznaczny i powtarzalny pomiar. Jednym z czynników odpowiedzialnych za to jest kształt i mocowanie katody z warstwą nanokompozytową. Należy tu uwzględnić możliwość zmiany odległości między elektrodami. Ponadto niezbędne są stabilne warunki próżniowe w obszarze katoda-anoda na poziomie 10-5 mbara. Kolejnym ważnym elementem jest bezpieczne doprowadzenie wysokiego napięcia eliminujące możliwość wyładowań do masy w obrębie czujnika. Należy również pamiętać przy projektowaniu takiego przyrządu o promieniowaniu rentgenowskim, które powstaje w wyniku oddziaływania elektronów z anodą. Katoda Kształt katody powinien[...]

Korelacyjne metody estymacji czasu opóźnienia sygnałów


  Realizacja procesu lokalizacji źródła emisji jest bardzo ważnym zagadnieniem rozpatrywanym w wielu dziedzinach nauki i techniki, m.in. w przetwarzaniu i analizie różnego rodzaju sygnałów. Klasyczne metody lokalizacji opierają się na pomiarze kierunku na źródło promieniowania z kilku rozmieszczonych w terenie sensorów, na pomiarze kierunku na źródło z jednego, zmieniającego położenie sensora lub pomiarze kierunku i odległości od sensora. Poza tym standardowym podejściem do problemu lokalizacji występują też inne algorytmy wykorzystujące do realizacji tego procesu pomiar czasu. Do takich metod lokalizacji należy m.in. metoda pomiaru różnicy czasowej nadejścia sygnałów - TDoA (ang. Time Difference of Arrival ), która jest ważną metodą lokalizacji pasywnej mogącej odgrywać znaczącą rolę w zakresie zastosowań zarówno cywilnych jak i wojskowych [4]. Istota pomiaru miejsca położenia źródła emisji tą metodą polega na precyzyjnym pomiarze czasu przyjścia sygnału od źródła emisji do kilku odbiorników rozmieszczonych w terenie na znanych pozycjach. Jeśli sygnał wysłany z pewnego punktu w przestrzeni nadejdzie do dwóch oddalonych od siebie lokalizacji odbiorczych w różnych momentach czasowych to różnica czasowa wynika wówczas z różnicy odległości pomiędzy poszczególnymi odbiornikami a źródłem emisji. W przypadku rozpatrywania płaszczyzny, dla każdej pary odbiorników wyliczana jest wartość różnicy czasu przyjścia sygnałów i na tej podstawie wykreślana krzywa mającą kształt hiperboli. Mając zdefiniowane dwie lokalizacje oraz wyznaczoną dla nich wartość TDoA otrzymamy miejsca geometryczne możliwych położeń źródła emisji na płaszczyźnie. Przecięcie kilku hiperbol powinno pozwolić wyznaczyć miejsce położenia źródła emisji. Należy jednak zauważyć, iż nie ma konieczności znajomości bezwzględnego czasu, w którym sygnał został nadany - wymagana jest jedynie znajomość różnicy czasowej przyjścia sygnałów od odpowiednich par odbiorników. W związku[...]

Wykorzystanie sensorów radiowych w procesie lokalizacji emiterów DOI:10.15199/ELE-2014-022


  Przedsięwzięcie związane z budową rozproszonego systemu lokalizacji aktywnych emiterów radiowych było już sygnalizowane na łamach Elektroniki [1, 2]. W niniejszym artykule przedstawiono całość projektu ze szczególnym uwzględnieniem sensora radiowego i jego parametrów. Jako podstawowy element służący do budowy systemu, musiał zostać przebadany pod kątem parametrów, które uznano za najważniejsze ze względu na realizowane zadania. W systemie opracowanym w ramach projektu wykorzystano 5 urządzeń odbiorczych N6841A (RF Sensor) firmy Agilent [3] (rysunek 1). Są to szerokopasmowe odbiorniki pracujące w zakresie częstotliwości od 20 MHz do 6 GHz. Posiadają one dwa kluczowane wejścia sygnałowe RF, co pozwala na jednoczesne podłączenie dwóch anten. Odebrane i przechwycone dane mogą zostać zapisane w buforze wewnętrznym.Dużą precyzję synchronizacji pomiarów oraz oznaczanie danych pomiarowych sygnaturami czasowymi zapewnia wbudowany odbiornik GPS wraz z aktywną anteną. Sterowanie urządzeniem oraz odbiór danych w postaci ciągłego strumienia danych odbywa się z wykorzystaniem uniwersalnej magistrali sieciowej z wykorzystaniem protokołu TCP/IP [3]. Schemat blokowy wewnętrznej struktury odbiornika przedstawiony został na rysunku 2. Urządzenie pracuje tylko i wyłącznie pod kontrolą specjalizowanych aplikacji programowych definiowanych przez użytkownika. Zestaw wbudowanych w urządzenie elementarnych funkcji sterujących nakierowany jest na monitorowanie widma i detekcję sygnałów obecnych w kontrolowanej przez moduły N6841A przestrzeni. Potencjalny zakres zastosowań urząElektronika 5/2014 43 Rys. 3. Pomiar czułości stycznej - układ pomiarowy Fig. 3. The measurement of the tangential sensitivity Czułosc styczna -118 -116 -114 -112 -11[...]

Technologia szerokopasmowa UWB w lokalizacji obiektów w pomieszczeniach zamkniętych DOI:10.12915/pe.2014.08.044

Czytaj za darmo! »

W artykule przybliżono tematykę lokalizacji obiektów, poruszających się z nieznaną i zmienną prędkością, w pomieszczeniach zamkniętych z wykorzystaniem zasad funkcjonowania technologii szerokopasmowej UWB. Do estymowania miejsca położenia zastosowano rozszerzony i bezśladowy filtr Kalmana. Przedstawione wyniki badań symulacyjnych stanowią podstawę do dalszych prac nad projektowaniem dokładniejszych algorytmów estymacji położenia obiektów w przestrzeniach ograniczonych. Abstract. The paper presents the problem of the indoor localization of objects that moves with an unknown and variable in time velocity using the principles of ultra wideband technology. To estimate the object position extended Kalman filter and unscented Kalman filter is used. The test results of simulations provide the basis for designing more accurate algorithms for indoor object position estimation. (UWB in the indoor objects localization). Słowa kluczowe: rozszerzony filtr Kalmana, bezśladowy filtr Kalmana, lokalizacja, technologia UWB. Keywords: extended Klaman filter, unscented Kalman filter, localization, ultra wideband technology. doi:10.12915/pe.2014.08.44 Wstęp W ciągu ostatnich dziesięcioleci nastąpił znaczny rozwój technologii lokalizacji bezprzewodowej. Stopniowo zaczynają one odgrywać coraz większą rolę w wielu aspektach życia codziennego, w tym w takich dziedzinach jak: nadzorowanie zdrowia, nawigacja, wykrywanie zagrożeń, nadzór i śledzenie obiektów i wiele innych usług opartych na lokalizacji. Wymaga się, aby informacja z takiego systemu lokalizacji była wiarygodna, dokładna i dostarczana w czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego. Coraz więcej działań nakierowanych jest ku aplikacjom, które mogą uczynić nasze życie łatwiejszym i wygodniejszym. Wiele z nich wykorzystuje właśnie informacje o położeniu. W środowisku zewnętrznym odbiorniki systemów satelitarnych GNSS są szeroko rozpowszechnione i odgrywają dominującą rolę. Potencjału tego n[...]

Koncepcja generatora trajektorii do modelowania ruchu obiektów DOI:10.15199/13.2015.2.6


  Modelowanie ruchu obiektów może odbywać się na dwa sposoby. Pierwszy z nich w wyniku działania aplikacji, udostępnia jedynie zestaw współrzędnych generowanej trajektorii w przestrzeni dwu- lub trójwymiarowej [1, 2]. Generacja oczywiście powinna, uwzględniać określone właściwości obiektu, tj.: jego manewrowość czy podatność na zakłócenia zewnętrzne. Cechą charakterystyczną dla tego podejścia jest jednak brak rozróżnienia, jakie czynniki wpłynęły na znalezienie się obiektu w danej chwili czasowej w danym miejscu. Tak wygenerowaną trajektorię można wykorzystać podczas badania algorytmów lokalizacji i śledzenia przez urządzenia i systemy zewnętrzne. Drugi sposób generacji trajektorii, w mniejszym lub większym stopniu, wiąże współrzędne otrzymywane na jego wyjściu z zachowaniem się obiektu, dla którego wyznaczana jest trajektoria. Z przypadkiem takim mamy do czynienia wówczas, gdy modelujemy wskazania przyrządów bezwładnościowych [3, 4], takich jak żyroskopy czy przyspieszeniomierze w celu przetworzenia ich na pozycję nosiciela. Wówczas parametry takie jak przyspieszenia, chwilowy kurs i związane z nim składowe prędkości oraz wszelkie możliwe do określenia kąty - przechylenie, pochylenie i odchylenie (ang. roll, pitch, yaw) muszą być prawidłowo odwzorowane. W artykule opisana została koncepcja generatora trajektorii do modelowania ruchu obiektów poruszających się w przestrzeni 3D, wykorzystujący drugi z przedstawionych powyżej sposobów generacji. Struktura generatora Podczasrealizacji zadania opracowano i wykonano zespół modułów odpowiedzialnych za proces generacji trajektorii poruszającego się statku powietrznego [1, 2]. Wszystkie bloki zostały zaimplementowane w środowisku MATLAB®. Podstawowa struktura zestawu modułów generacji trajektorii została zobrazowana na rys. 1. Modułem uruchomieniowy START pozwala na realizację jednego z dwóch dostępnych scenariuszy: a) generacji trajektorii na podstawie danych wprowadzanych [...]

Wstępne badania algorytmu lokalizacji aktywnych emiterów wewnątrz budynków DOI:10.15199/13.2015.2.14


  Pozycjonowanie osób i obiektów weszło przebojem do życia codziennego. Z punktu widzenia przeciętnego użytkownika zasadniczą rolę odgrywają systemy satelitarne GNSS (ang. Global Navigation Satelite System) ze szczególnym wskazaniem na system GPS. Znajdują one liczne implementacje zarówno w popularnych nawigacjach samochodowych, jak również w telefonach komórkowych. Ten typ lokalizacji ma zastosowanie do obiektów, które chcą znać swoją pozycję i jednocześnie mają dostęp do sygnałów emitowanych przez satelity nawigacyjne. Zdarzają się jednak sytuacje, kiedy konieczne staje się zlokalizowanie emitera - źródła fal radiowych, przez systemy zewnętrzne. Przykładem takiego zastosowania może być próba lokalizacji użytkownika telefonu komórkowego wybierającego numer alarmowy pozostającego bez możliwości wskazania dokładnej pozycji własnej. Wykrywanie i wyznaczanie takiej pozycji emiterów i przeciwdziałanie im - to domena systemów wojskowych. O ile propagacja fal elektromagnetycznych ze źródła podlegającego lokalizacji odbywa się w przestrzeni otwartej, o tyle sytuacja obserwatora jest względnie komfortowa. Propagacja sygnałów jest w większości przypadków prostoliniowa, a systemy bazujące na pomiarze kierunku czy różnicy odległości dają zadawalające wyniki. Jednak w pomieszczeniach zamkniętych ilość odbić może być bardzo duża. Do tego dochodzi problem ogromnego zróżnicowania materiałów, z których zbudowany jest dany budynek. Skutkuje to brakiem możliwości zastosowania sprawdzonych w terenie otwartym metod. W artykule przedstawiono wstępne wyniki badań pozycjonowania źródła fal radiowych znajdującego się w budynku o urozmaiconej strukturze wewnętrznej (budynek Instytutu Radioelektroniki Wojskowej Akademii Technicznej). Wykrywanie źródeł emisji radiowych Znalezienie pozycji źródła emisji (ZE) polega na przeprowadzeniu serii pomiarów różnych wielkości fizycznych za pomocą rozmieszczonych w przestrzeni węzłów systemu - sensorów (nazywan[...]

Optymalizacja punktu pracy katody bezpośrednio żarzonej w spawarce elektronowej DOI:


  Podstawowymi parametrami procesu spawania elektronowego są wysokie napięcie, prąd anodowy, prąd ogniskowania i prędkość spawania. Zmieniając te parametry można kształtować w kontrolowany sposób głębokość przetopu oraz geometrię spoiny. Nie mniej ważnym parametrem jest prąd żarzenia katody umożliwiający emisję elektronów. Powinien on być ustawiony tak, aby zapewnić stabilną emisję elektronów na jednakowym poziomie przy możliwie długim czasie pracy katody. W czasie pracy katody jej poprzeczny przekrój ulega zmniejszeniu, a temperatura pracy wzrasta, co przy stabilizowaniu prądu żarzenia powoduje szybsze zużycie katody, oraz co jest bardziej istotne, zmiany w geometrii WE. Niniejszy artykuł opisuje metodę ustawiania prądu żarzenia tak, aby niezależnie od stanu katody gęstość emisji elektronów była na stałym założonym poziomie. Jest to bardzo ważne dla zapewnienia powtarzalności procedur technologicznych, przy długich spoinach lub długich seriach, jak też przy spawaniu odpowiedzialnych części w przemyśle lotniczym czy jądrowym. Opis zagadnienia Do wytworzenia wiązki elektronowej (WE) niezbędna jest wyrzutnia elektronów. W spawarkach elektronowych najczęściej stosowane są wyrzutnie triodowe, gdzie pomiędzy anodą i katodą znajduje się elektroda sterująca, której główną funkcją jest sterowanie wartością prądu wiązki [1]. Źródłem elektronów wyrzutni elektronowej termoemisyjnej jest katoda, zazwyczaj metalowa, pracująca w wysokiej temperaturze umożliwiającej emisję elektronów. Ze względu na sposób dostarczania energii niezbędnej do uzyskania temperatury emisji elektronów, termokatody metalowe dzieli się na bezpośrednio lub pośrednio żarzone. Katody bezpośrednio żarzone nagrzewane są wskutek przepływu prądu przez tę elektrodę (efekt Joule’a). Katodę stanowi odpowiednio uformowana taśma lub wytłoczona kształtka mocowana w uchwytach zapew-niających stabilne położenie katody oraz stanowiących doprowadzenia prądu. Najprostszą k[...]

Koncepcja zarządzania bezpieczeństwem dostaw wody w Górnośląskim Przedsiębiorstwie Wodociągów SA w Katowicach z wykorzystaniem zaawansowanych narzędzi informatycznych DOI:10.15199/17.2018.3.7


  Pierwszego lutego 2018 r. Komisja Europejska przyjęła wniosek dotyczący kompleksowych zmian w Dinking Water Directive (DWD) [3]. Wejście w życie nowej DWD zaplanowano na drugą połowę 2018 r. W ślad za modyfi kacjami rewizji dyrektywy Rady 98/83/WE wprowadzonymi 7 października 2015 r. w załącznikach II oraz III (Dz.U. UE - L260/6) [1] oraz wnioskami EPRS (European Parliamentary Research Service) [4] zawartymi w ocenie wykonawczej stopnia wdrażania i funkcjonowania DWD w krajach członkowskich, obecna wersja dyrektywy zawiera rewolucyjne zmiany w podejściu do bezpieczeństwa wody. Dotyczą one między innymi wprowadzenia w procedury eksploatacyjne systemów zaopatrzania w wodę (SZW) obowiązkowego zarządzania opartego na analizie ryzyka na wszystkich etapach dostaw wody, poczynając od ochrony ujęć a na instalacjach wewnętrznych kończąc. Uwzględniając główne postulaty zawarte w europejskiej inicjatywie obywatelskiej Right2Water nowa DWD wiele miejsca poświęca obowiązkom państw członkowskich zapewnienia ich mieszkańcom prawa do wody zdrowej i czystej oraz do informacji o jej jakości i zagrożeniach zdrowotnych. Wobec powyższych zapowiedzi zmian w DWD konieczność wdrażania systemów bezpieczeństwa zdrowotnego wody jest nieuniknionym priorytetem aktualnie podejmowanych działań w procesie eksploatacji infrastruktury wodociągowej. Systemy bezpieczeństwa w połączeniu z zaawansowanymi narzędziami informatycznymi, stanowią innowacyjne techniki kontroli, identyfi kacji i oceny ryzyka funkcjonowania wodociągu, zarówno w odniesieniu do producenta wody jak i jej użytkownika. Istotnym elementem efektywnego funkcjonowania systemów bezpieczeństwa jest zarówno identyfi kacja zagrożeń jak również struktura oraz procedury oceny jakości wody prowadzone w ramach kontroli wewnętrznej jakości wody. Zgodnie z zaplanowanymi zmianami DWD duzi dostawcy wody będą mieli 3 lata na wdrożenie systemu zarządzania opartego na analizie ryzyka, natomiast mali dostawcy b[...]

System sterowania wiązką elektronów dział elektronowych dużych mocy w zastosowaniu do urządzeń EB PVD

Czytaj za darmo! »

Wiązki elektronów (WE) dużej mocy znajdują, dzięki swoim zaletom, szerokie zastosowanie w różnego rodzaju urządzeniach. Najczęściej są toWE o mocy od kilku do kilkudziesięciu KW. Wiązka elektronowa jest narzędziem "czystym". W procesie technologicznym nie wprowadza żadnych zanieczyszczeń. Jej energię w trakcie procesu można w prosty sposób regulować, a sterowanie procesem łatwo zautomatyzować. Dzięki temu proces jest powtarzalny, a wpływ czynnika ludzkiego znacznie ograniczony. Jednym z zastosowań WE dużej mocy jest nanoszenie warstw metodą EB-PVD (Electron Beam Physical Vapour Deposition). Metoda ta jest bardzo atrakcyjna, jeśli idzie o efekty techniczne i produkcyjne, a jej stosowanie w świecie rozszerza się. Zazwyczaj w urządzeniach tego typu, w zależności od zastosowań, i[...]

 Strona 1  Następna strona »