Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Andrzej Marusak"

Franciszek Ksawery Hofman (1930-2015) DOI:

Czytaj za darmo! »

Urodził się 28 września 1930 r. w Bussy (Francja) jako syn Ludwika i S tanisławy. Tytuł technika elektryka uzyskał w roku 1951 na Wydziale Elektrycznym Państwowego Liceum Komunikacyjnego. Naukę kontynuował w W ieczorowej Szkole Inżynierskiej w W arszawie na Wydziale Elektrycznym, gdzie ukończył 8 semestrów (1958 r.). Pracę zawodową rozpoczął w P aństwowym Przedsiębiorstwie Robót Kolejowych nr 4 w W arszawie jako technik budowy z nakazu pracy (1951 r.), a krótko potem jako kierownik budowy (1951-1953). Następnie pracował w Biurze Elektryfikacji Kolei w W arszawie jako asystent projektanta i projektant. Od roku 1964 do emerytury (1996 r.) pracował w C entralnym Biurze Projektowo- -Badawczym Budownictwa Kolejowego "KOLPROJ EKT " w W arszawie na stanowisku: projektanta, głównego projektanta i zastępcy kierownika pracowni. W roku 1966 uzyskał uprawnienia budowlane w [...]

LUDZIE POLSKIEJ ELEKTRYKI Paweł Jan Nowacki (1905-1979) DOI:


  Wielki patriota, inżynier, wynalazca, uczony, świetny organizator. Profesor politechnik: Łódzkiej, Wrocławskiej i Warszawskiej - w dziedzinach: automatyka, elektroenergetyka, elektronika, miernictwo i maszyny elektryczne, nukleonika, technika radarowa, technika wysokich napięć, trakcja elektryczna i innych, uczestnik II wojny światowej (pułkownik RAF), człowiek uniwersalny. Paweł Jan Nowacki urodził się 25 czerwca 1905 r. w B erlinie jako syn Jana Nowackiego (urzędnika pocztowego) i K atarzyny (z d. Misiek). Był pochodzenia polskiego i narodowości polskiej. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej nr 257 (1911-1915), a następnie do IV Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Jahna (1915-1919) w B erlinie. W marcu 1919 r. (jako 14-latek) przekroczył sam granicę, aby się uczyć w polskiej szkole w Poznaniu, kiedy na froncie odbywały się jeszcze walki polsko-niemieckie. W Poznaniu uczył się w Państwowym Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym (1919-1924). Po maturze chciał studiować na Politechnice Gdańskiej - wówczas uczelni niemieckiej - ale odmówiono Mu ze względów politycznych. Wobec tego w listopadzie 1924 r. zdał egzamin konkursowy na Politechnikę Lwowską i został studentem Oddziału Elektrotechnicznego na Wydziale Mechanicznym. Studentem był aktywnym i bardzo dobrym. Już na I roku studiów wydał pierwszą monografię "Przerywacze elektryczne" (Wyd. B. Kotula, Cieszyn 1925 r.). W roku 1925 wygrał konkurs w Polskiej Agencji Reklamy "PAR " w W arszawie na oświetlone przystanki tramwajowe w W arszawie i w K rakowie. Dyplom inżyniera elektryka uzyskał z wynikiem celującym w grudniu 1929 r. Jeszcze podczas studiów (1 października 1928 r.) został asystentem w K atedrze Miernictwa Elektrycznego Politechniki Lwowskiej u prof. Kazimierza Idaszewskiego, a po uzyskaniu dyplomu - starszym asystentem. Jednocześnie pracował w firmie Siemens we Lwowie jako inżynier i budował m.in.: elektrownię w B rodach, linie WN Brody - Radziwiłłów (15 kV) i Lwów - [...]

LUDZIE POLSKIEJ ELEKTRYKI Prof. Władysław Latek (1916-1991) DOI:


  Inżynier elektryk, naukowiec, dydaktyk i społecznik. Profesor Politechniki Warszawskiej w dziedzinie maszyn elektrycznych - a zwłaszcza turbogeneratorów. Zasłużony dla: rozwoju przemysłu elektrotechnicznego, energetyki, szkolnictwa wyższego i nauki. Działacz Stowarzyszenia Elektryków Polskich.Urodził się 28 lutego 1916 r. w S kromowicach (powiat Lubartów). W 1934 r. ukończył Państwowe Gimnazjum Męskie im. Tadeusza Kościuszki w Ł ukowie i wstąpił na Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej. We wrześniu 1939 r. do ukończenia studiów brakowało Mu tylko egzaminu dyplomowego. Złożył go dopiero po wojnie - we wrześniu 1945 r. Podczas studiów działał w S tronnictwie Ludowym oraz w A kademickim Kole Młodzieży "Wici". Pełnił funkcję kierownika świetlicy przy Instytucie Oświaty i K ultury im. Stanisława Staszica. Prowadził bibliotekę i czytelnię dla studentów. Organizował odczyty i wieczory dyskusyjne, współredagował numery Młodej Myśli Ludowej. Po wybuchu II wojny światowej powrócił do rodzinnej wsi Skromowice k. Kocka i był świadkiem ostatniej bitwy kampanii wrześniowej stoczonej przez regularne wojsko z N iemcami w dniach 2-6 października 1939 r. pomiędzy oddziałami polskiej Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Polesie" gen. Kleeberga a niemieckimi oddziałami XIV Korpusu Zmotoryzowanego gen. von Wietersheima. Bitwa ta zadecydowała o przystąpieniu 24-letniego Władysława Latka do czynnej konspiracyjnej walki zbrojnej. Pod pseudonimem "Młot" walczył w szeregach Batalionów Chłopskich (BC h). Doszedł do stanowiska zastępcy komendanta na okręg lubartowski. Uczestniczył w scalaniu BC h z AK , a od roku 1943 był delegatem rządu londyńskiego na powiat lubartowski. Dzia[...]

Józef h. Junosza Podoski (1900-1984) DOI:


  Inż. elektryk, dr ekonomii, specjalista z zakresu: automatyki, elektroniki, elektrotechniki, oraz sterowania ruchem lotniczym, wielki patriota, sekretarz generalny SEP w latach 1929-1939, świetny organizator.W latach 1912-1915 uczęszczał do prywatnej 6-klasowej szkoły realnej Emiliana Konopczyńskiego (w roku 1919 upaństwowionej i przemianowanej na Gimnazjum im. Adama Mickiewicza) w Warszawie. W czasie I wojny światowej po zajęciu Warszawy przez Niemców w 1915 r. rodzina przeniosła się do Kijowa, gdzie w 1918 r. ukończył gimnazjum polskie, uruchomione pod patronatem Polskiego Komitetu Obywatelskiego w Rosji. Następnie wyjechał do Lwowa, gdzie zdał egzamin wstępny na Politechnikę Lwowską. Rozpoczęte studia musiał przerwać z uwagi na uczestnictwo w walkach o Lwów podczas wojny polsko-ukraińskiej (1918-1919), został odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa z Mieczami za obronę Lwowa przed Ukraińcami w dniach 1-22 listopada 1918 r. W styczniu 1919 r. został przeniesiony z Wilków Lwowskich, tj. Oddziału Kawalerii utworzonego w czasie obrony miasta d[...]

Adam Karol Smoliński (1910-1996) DOI:


  Dr inż. elektryk, konstruktor, wynalazca, znakomity organizator, profesor Politechniki Warszawskiej, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Twórca czterech szkół naukowo-dydaktycznych w elektronice. Pionier elektroniki światłowodowej oraz projektowania i technologii mikrofalowych układów scalonych w Polsce, tytan pracy. Członek honorowy PTETiS (1986 r.) i SEP (1987 r.). Dożywotni członek IEEE, założyciel Polskiej Sekcji IEEE (1971 r.). Urodził się w Radziechowie k. Lwowa (1 października 1910 r.), jako syn Antoniego Józefa Smolińskiego (1882-1954) - inżyniera budowy kolei i Heleny Brüch (1883-1977). Maturę zdał ze złotym medalem w Gimnazjum Klasycznym im. A. Mickiewicza w Katowicach (1928 r.). Studia ukończył, mając 22 lata, na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej w zakresie radiotechniki i elektrotechniki wojskowej (1933 r.). Jeszcze jako student napisał swoją pierwszą rozprawę naukową na temat filtrów oporowo-pojemnościowych. Pracę dyplomową napisał pod opieką prof. Janusza Groszkowskiego (1898-1984). Została ona uznana za wyróżniającą przez Radę Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Pracę zawodową rozpoczął w 1933 r. w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych (PZT), gdzie pracował w dziedzinie radiotechniki na stanowiskach od konstruktora do dyrektora technicznego. W okresie przedwojennym zaprojektował i skonstruował wiele nowatorskich urządzeń nagłaśniających i radiokomunikacyjnych, wymagających nowych opracowań teoretycznych, których wyniki opublikował w 15 artykułach. Jego wzmacniacze były stosowane m.in.: w polskim Sejmie, na transatlantykach MS Batory i MS Piłsudski. Tuż przed wojną opracował modulator anodowy do radiostacji dla Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Podczas II wojny światowej był kierownikiem Wydziału Fernmeldetechnische Stadtwerke utworzonego na miejsce PZT. W warsztatach tych z[...]

Jan Stefan Manitius (1911-1996) DOI:


  Magister inżynier elektryk, wybitny konstruktor maszyn elektrycznych i energoelektronicznych układów napędowych górniczych i hutniczych, profesor AGH, członek honorowy SEP (1994 r.). Urodzony 19 kwietnia 1911 r. w Zduńskiej Woli jako syn Gustawa Hermana Romualda - pastora w Zduńskiej Woli, zamordowanego przez Niemców w 1940 r. i Marii Marty z domu Kleindienst. Szkołę średnią (Gimnazjum im. Ignacego Paderewskiego) ukończył w Poznaniu (1928 r.). Studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera elektryka ze specjalnością maszyny elektryczne (1935 r.). W latach 1935-1936 odbywał zasadniczą służbę wojskową w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu, którą ukończył w stopniu plutonowego podchorążego. W latach 1936-1939 pracował w Państwowych Zakładach Telei Radiotechnicznych w Warszawie (PZT), zajmując się głównie maszynami elektrycznymi do zasilania dużych radiostacji. Tam opracował kilka oryginalnych konstrukcji maszyn opatentowanych w Polsce. We wrześniu 1939 r. został ewakuowany wraz z częścią załogi PZT do Rumunii. Stamtąd przedostał się do Francji, gdzie - jako dowódca plutonu w randze podporucznika - otrzymał przydział do 2. Dywizji Strzelców Pieszych Armii Polskiej dowodzonej przez gen. Prugar-Ketlinga. Brał udział w ciężkich walkach tej Dywizji z grupą pancerną gen. Guderiana w rejonie Doubs pod granicą szwajcarską. Po wyczerpaniu amunicji dywizja w sz[...]

Czesław Wacław Rajski (1905-1992) - inżynier elektronik, specjalista telekomunikacji, teorii obwodów i systemów, teorii informacji oraz zastosowań statystyki matematycznej w przemyśle DOI:


  Urodzony w Kijowie na Ukrainie (30 kwietnia 1905 r.) jako syn Kazimierza i Zofii z Linowskich. Maturę uzyskał w Gimnazjum Męskim im. W. Górskiego w Warszawie (1922 r.). Studia podjął na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w roku 1929 specjalizując się w tzw. prądach słabych. Do wybuchu II wojny światowej pracował jako konstruktor w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych (PZT) w Warszawie. Najważniejszą konstrukcją wykonaną w PZT pod Jego kierownictwem była międzymiastowa tzw. bezsznurowa centrala telefoniczna dla Warszawy, bardzo nowoczesna w owych czasach. Niektóre jej rozwiązania jeszcze po wojnie uchodziły za nowoczesne. W latach międzywojennych wynalazł i opatentował system modulacji lampowych nadajników telegraficznych, który wszedł do produkcji. Był kilkakrotnie członkiem delegacji polskiej na kongresach CCIF (Comité Consultatif International pour les Communications Téléphoniques a Grandes Distances). Okres okupacji niemieckiej spędził w Warszawie. Na początku roku 1945 wrócił do przerwanej pracy zawodowej w tej samej wytwórni PZT, tym razem na stanowisko dyrektora naczelnego (1945-1948). W okresie 3 lat pracy na tym stanowisku zdołał częściowo odbudować i uruchom[...]

 Strona 1