Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"JUSTYNA KĘCZKOWSKA"

Spektroskopia ramanowska w badaniach nanowarstw Ni-C


  Spektroskopia ramanowska jest podstawowym narzędziem stosowanym w badaniu nanostruktur węglowych ze względu na niezwykłą czułość na fizyczne i chemiczne właściwości materiału oraz wpływ efektów warunków pomiarowych. Jest to metoda nieniszcząca i nieinwazyjna. Obejmuje analizę widma promieniowania elektromagnetycznego rozproszonego niesprężyście we wszystkich kierunkach na molekułach badanej substancji. Próbkę naświetla się światłem laserowym o częstotliwości νo, a następnie analizuje się wiązkę rozproszoną badając jej długość, intensywność oraz polaryzację. Większość fotonów rozproszonych ma tę sama częstość co promieniowanie padające (rozproszenie Rayleigha). Zmiana częstości odpowiada różnicy energii poziomów oscylacyjnych cząsteczki rozpraszającej; pasmo stokesowskie (hνo - hν) oraz antystokesowskie (hνo + hν). Pasma te położone są symetrycznie względem linii promieniowania wzbudzającego νo i są indywidualną cechą badanej substancji. Natężenie pasm stokesowskich jest około 100 razy większe niż pasm antystokesowskich, gdyż w temperaturze pokojowej tylko niewielka liczba cząsteczek substancji znajduje się w stanie oscylacyjnym wzbudzonym [1]. Z tego powodu w praktyce korzysta się tylko z obszaru pasm stokesowskich. Przydatność tej techniki wynika z faktu, iż szerokość, energia i intensywność pasm wibracyjnych silnie zależą oddziaływań międzyatomowych i stopnia uporządkowania krótkiego i dalekiego zasięgu. Dlatego też ze względu na duży udział atomów znajdujących się blisko powierzchni w nanoobiektach można zaobserwować zjawiska zaniku periodyczności sieci krystalicznej (zanik uporządkowania dalekiego zasięgu) oraz powstanie uporządkowania krótkiego zasięgu. Zjawiska te powodują, iż fotony są ograniczone przestrzennie, a co za tym idzie, wkład w widma wibracyjne dają nie tylko fonony strefy Brillouina (q = 0), ale również fonony z wnętrza strefy Brillouina q ≠ 0. W następstwie tych zmian[...]

Charakteryzacja warstw C-Ni otrzymanych w procesie PVD za pomocą spektroskopii FTIR i Ramana


  Nanostrukturalne warstwy na bazie węgla i metalu - niklu, otrzymuje się w Instytucie Tele- i Radiotechnicznym metodą dwuetapową. Najpierw przeprowadzany jest proces PVD, czyli proces fizycznego naparowywania w próżni prekursorów warstwy, a następnie tak przygotowana warstwa ulega modyfikacji w procesie chemicznego osadzania par ksylenu - proces CVD []. Nanokompozytowe warstwy badane są zarówno metodami spektroskopowymi, jak również przy użyciu SEM (Elektronowa Mikroskopia Skaningowa), AFM (Mikroskopia Sił Atomowych), RTG (technika obrazowania promieniowaniem rentgenowskim) oraz TEM (Elektronowa Mikroskopia Transmisyjna) [1]. W niniejszym artykule przedstawione zostały wyniki badań warstw C-Ni otrzymanych w procesie PVD, scharakteryzowanych przy użyciu spektroskopii FTIR i Ramana. Część eksperymentalna Nanostrukturalne warstwy węglowo-niklowe otrzymywano w procesie PVD (Physical Vapor Deposition) [2]. Wszystkie badane warstwy naparowywano na podłoża alundowe. Prekursorami warstw C-Ni w procesie [...]

Wybrane właściwości lamp z nanostrukturalną zimną katodą kompozytową emitującą elektrony

Czytaj za darmo! »

Źródła światła, w konstrukcji, których zastosowano zimne katody elektronów mają szerokie zastosowanie w elektronice. Lampy te wykorzystywane są między innymi jako źródła światła białego w skanerach optycznych, wskaźnikach cyfrowych, panelach. W pracy dyskutowane są możliwości zastosowania nanostrukturalnych warstw węglowych jako warstwy aktywnej w katodzie zimnych elektronów. Przedstawione zosta[...]

Nowe lampy próżniowe - źródła światła na zimnych katodach nanokrystalicznych

Czytaj za darmo! »

W ostatnich latach ze względu na gwałtowny rozwój nanotechnologii obserwuje się wzrost zainteresowania wykorzystaniem zjawiska emisji polowej z nanostruktur węglowych do konstrukcji źródeł promieniowania elektromagnetycznego. Katody skonstruowane z nanostruktur węglowych charakteryzują się wysoką wydajnością emisyjną, stabilnością pracy, szybkim startem emisji oraz niskim zużyciem energii. Emitery węglowe charakteryzują się wysoką gęstością prądu przy stosunkowo niskiej próżni (10-6 mbar) [1-7]. Lampy z zimną katodą znajdują szerokie zastosowanie w elektronice, rzadziej spotyka się propozycje rozwiązań polegających na zastosowaniu zimnej katody w elementach oświetleniowych. Takie rozwiązania mogą być stosowane w wyświetlaczach małoi wielkoekranowych, w elementach oświetleniowy[...]

Badanie struktury molekularnej i nanokrystalicznej warstw Pd- C do zastosowań w detektorach wodorowych


  Rozwój nowych technologii oraz poszukiwanie alternatywnych źródeł czystej energii spowodowały duże zainteresowanie wielu grup badawczych wykorzystaniem nanoporowatych materiałów węglowych w magazynowaniu i detekcji wodoru [6]. Nowe materiały bazujące na połączeniu nanostruktur palladu i różnych nanomateriałów węglowych (np. nanorurki, nanopianki, nanopręty, fullereny, warstwy diamentowe mikroi nanostrukturalne, warstwy diamentopodobne DLC) pozwalają na skonstruowanie czujnika wielofunkcyjnego, w którym jeden detektor będzie mógł wykrywać i mierzyć jednocześnie stężenia różnych rodzajów gazów (zawierających wodór) w różnych warunkach środowiskowych. Pallad może wiązać wodór tworząc różnego rodzaju związki metalo-organiczne lub reagować chemicznie tworząc wodorki o słabej stabilności. Dla warstwy zawierającej pallad zmiana jej struktury i składu pod wpływem oddziaływania z otoczeniem gazowym wpływa na sorpcyjne właściwości materiału. W wielu przypadkach procesy sorpcji wodoru przez cząstki palladu mają charakter odwracalny [4]. Nowoczesne nanomateriały węglowo-palladowe stwarzają możliwość opracowania detektora o wysokiej selektywności, wytrzymałości mechanicznej i termicznej. Jako podłoża dla otrzymania takich warstw mogą być stosowane: monokrystaliczny krzem i materiały wysokotemperaturowe (np. ceramika Al2O3, SiC). Badane warstwy Pd-C mają charakter nanokompozytowy i w skład takiego nanokompozytu mogą wchodzić nanokrystality Pd, nanokrystality fullerytu, nanoziarna węgla w różnych jego postaciach (węgiel amorficzny, nanopianka, płaszczyzny grafenowe) [1, 3]. Badania właściwości strukturalnych i molekularnych warstw Pd-C pozwalają na określenie niektórych właściwości fizycznych (struktura i topografia) związanych z rozwinięciem powierzchni (powierzchnią aktywną) oraz chemicznych (ilość i postać struktury palladu w warstwie). Te właściwości mają wpływ na czułość czujnika, w którym warstwą aktywną jest badana przez nas war[...]

 Strona 1