Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"StANISŁAW MITURA"

Warstwy węglowe na polimerowej nanowłókninie wytworzonej za pomocą metody Nanospider

Czytaj za darmo! »

Warstwy węglowe, wytworzone metodą MW/RF PACVD (Microwave Radio Frequency Plasma Assisted Chemical Vapor Deposition), znalazły zastosowanie w wielu aplikacjach, m.in. w medycynie. Naniesione na stalowy implant stanowią doskonałą barierę oddzielającą go od żywego organizmu [1]. Udowodniono ich zgodność zarówno z krwią [2], jak i z tkanką kostną [3]. Zawartość fazy diamentowej w warstwach gwar[...]

System modyfikacji nanoproszków diamentowych (DPP) w rotacyjnej komorze reaktora plazmo-chemicznego (MW PACVD) DOI:10.15199/ELE-2014-170


  Mikrokryształy diamentu są powszechnie stosowane w przemyśle już od półwiecza. Nano cząsteczkowy diament znajdowano zarówno w produktach reakcji plazmo-chemicznych jak i materii pochodzenia pozaziemskiego (meteorytach) już sześćdziesiąt lat temu. Pierwsze presolarne ziarna diamentu odkryte zostały i wyizolowane przez Lewisa i jego współpracowników w 1987 roku [1]. Na podstawie tego odkrycia rodziło się wiele teorii próbujących wyjaśnić proces tworzenia pozaziemskich diamentów. Po raz pierwszy S. Mitura w 1987 roku wykazały, że nanodiamenty mogą być formowane pod niskim ciśnieniem, przy pomocy elektronów w procesie CVD [2, 3] w podobnych warunkach, które występują w przestrzeni kosmicznej. Diament i metody otrzymywania Diament jest alotropową odmianą węgla metastabilną w warunkach normalnych. Wszystkie wiązania chemiczne w sieci diamentu są wiązaniami kowalencyjnymi i powstają ze zhybrydyzowanych tetraedrycznie orbitali sp3. Diament jako materiał ma ekstremalne właściwości. Jest to najtwardszy ze znanych materiałów, posiada najwyższą przewodność cieplną, jest obojętny chemicznie i odporny na ścieranie, jest doskonałym izolatorem elektrycznym i jest optycznie przejrzysty. Te właściwości, pojedynczo lub w połączeniu, czynią diament użyteczny w wielu ekstremalnych sytuacjach. Z tego powodu wiele osób w ciągu ostatnich kilku wieków marzyło o syntezie sztucznych diamentów na skalę przemysłową. W końcu tysiąclecia udało się tworzyć sztuczne diamenty za pomocą szeregu różnych metod. Synteza diamentu pod statycznym ciśnieniem została odkryta pod koniec lat pięćdziesiątych. W latach 1953-1958 z sukcesem zakończyły się badania prowadzone niezależnie przez koncerny: ASEA w Szwecji i General Electric w USA [4]. W 1955 GE ogłosił zdolność produkcji diamentów syntetycznych na skalę przemysłową [5, 6] i opatentował metodę syntezy [7]. Odkrycie to zainicjowało szereg badań z wykorzystaniem materiałów wybuchowych do syntezy diamentu. Diam[...]

Diamentowy mikrochip elektroforetyczny

Czytaj za darmo! »

Do rozdziałów DNA i białek tradycyjnie stosuje się proces elektroforezy. Polega on na przemieszczaniu się naładowanych cząsteczek biochemicznych w polu elektrycznym, zależnie od przyłożonego potencjału, masy cząsteczkowej, ładunku, temperatury, właściwości roztworu w mikrokanałach, geometrii przyrządu i czasu. Szybkość przemieszczania się cząsteczek zależy głównie od: ich masy cząsteczkowej, posiadanego ładunku, różnicy potencjałów, lepkości środowiska i temperatury. Do najbardziej popularnych technik elektroforetycznych należy elektroforeza płytowa w żelu poliakrylamidowym. Często używane są także żele agarowe lub skrobiowe. Konwencjonalne techniki do rozdziałów elektroforetycznych są czasochłonne, a przygotowanie próbek wymaga dużego nakładu pracy. Posiadają również inne wad[...]

Synteza nanowłókna z bionanocelulozy (BNC) DOI:10.15199/ELE-2014-161


  Elektrospinning jest metodą otrzymywania nanowłókien z płynnego polimeru lub jego roztworu, za pomocą wysokiego napięcia (<10 kV). Polimer pod wpływem prądu elektrycznego przybiera kształt włókna tzw. jetu i przesuwa się w stronę elektrody o przeciwnym ładunku. W naszych badaniach otrzymywaliśmy jednorodne i proste włókna. Mnogość parametrów którymi możemy sterować podczas prowadzonego procesu elektrospinningu umożliwia nam otrzymanie z tego samego materiału wyjściowego nanowłókien o różnych właściwościach. Niezwykłe możliwości pojawiają się poprzez zastosowanie dodatkowej obróbki powierzchni nanowłókien za pomocą technik jonowych [1, 2]. Metody otrzymywania nanowłókien Nanowłóknami nazywamy włókna o bardzo małych średnicach, wynoszących około 50…500 nm. Charakteryzują się one znaczną długością oraz niewielkim przekrojem poprzecznym, co skutkuje świetnym stosunkiem powierzchni do objętości. Wyróżniamy zarówno włókna pochodzenia naturalnego (np. celuloza, kolagen) jak i te syntetyzowane przez człowieka. Nanorozmiary nadają włókninie całkowicie inne właściwości niż te występujące w klasycznych włóknach. Unikatowe właściwości włókniny takie jak porowatość, duża powierzchnia oraz gęste usieciowienie nici polimerowych umożliwia jej zastosowanie zarówno w medycynie jak i przemyśle. Nanowłókna z bionanocelulozy Bionanoceluloza (BNC) to materiał wytwarzany metodami biotechnologicznymi przy użyciu bakterii Gluconacetobacter [...]

 Strona 1