Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"WŁODZIMIERZ ŁUKASIK"

Mikroczujniki elektrochemiczne i układy do nieinwazyjnego pomiaru prężności O2 i CO2 we krwi tętniczej - doniesienie wstępne


  Organizm człowieka, podobnie jak innych ssaków, podczas swoich procesów metabolicznych konsumuje tlen (O2) i wytwarza oraz wydala dwutlenek węgla (CO2). Za zapewnienie prawidłowości tych procesów odpowiadają układ oddechowy i układ krążenia krwi. Głównym zadaniem układu oddechowego i układu krążenia jest zapewnienie transportu O2 z powietrza atmosferycznego poprzez płuca do wszystkich narządów i tkanek ciała i transportu CO2 z narządów i tkanek do płuc i atmosfery a także jonów H+ z tkanek do nerek. Z tych też względów pomiary zawartości O2 i CO2 we krwi odpowiednio zwane oksymetrią lub kapnometrią krwi mają szczególnie ważne znaczenie w ocenie łącznej obu układów: oddechowego i krążenia. [1-8] Dzięki tym układom przy prawidłowej ich czynności do wszystkich tkanek organizmu dopływa dobrze utlenowana krew tętnicza, a odpływa z nich krew żylna wzbogacona w CO2 w stosunku do krwi tętniczej. Należy zaznaczyć, że w warunkach prawidłowych zdecydowana większość cząsteczek O2 jest transportowana przez krew za pośrednictwem utlenowanej hemoglobiny tworzącej tzw. oksyhemoglobinę, natomiast tylko niewielka część (do kilku procent) rozpuszczona jest w osoczu krwi. Do oszacowania i oceny tych dwóch części transportowanego przez krew O2 dokonuje się pomiarów dwóch różnych wielkości jako dwa różne parametry gazometrii, a mianowicie: 1) saturacji tlenowej krwi (sO2) jako procentowej zawartości oksyhemoglobiny w stosunku do całej hemoglobiny, najczęściej mierzonej w oparciu o spektometrię prześwietleniową lub odbiciową w tym pulsooksymetrię [7, 8] i podawanej w procentach. 2) prężności tlenu (pO2) wyrażającej ilość rozpuszczonego O2 w osoczu, jako ciśnienie wywierane przez rozpuszczony O2 na krew i mierzonej w jednostkach ciśnienia [mmHg] lub [kPa]. Te obydwa parametry powiązane są ze sobą tzw. sigmoidalną krzywą dysocjacji oksyhemoglobiny [7] jako zależności sO2 w funkcji pO2. Jednakże należy zauważyć, że w warunkach prawidłowych osiąga się[...]

Elektrochemiczny czujnik samopolaryzujący do naskórnego pomiaru prężności tlenu w krwi tętniczej DOI:10.15199/ELE-2014-031


  Prężność tlenu pO2 we krwi tętniczej jest ważnym parametrem obrazującym ilość tlenu rozpuszczonego w osoczu, wyrażonym w jednostkach ciśnienia oddziaływującego na osocze. W warunkach prawidłowych w krwi tętniczej pO2 ≈ 80 mm Hg (10,6 kPa), a w powietrzu atmosferycznym pO2 ≈ 154 mm Hg (21 kPa). Parametr ten umożliwia wykrycie zarówno niedotlenienia krwi tętniczej jak i groźbę wystąpienia zatrucia tlenowego, co może ujawnić się w trakcie leczenia w komorze hiperbarycznej lub leczenia czystym tlenem. Przedmiotem niniejszego artykułu jest elektrochemiczny czujnik samopolaryzujący do nieinwazyjnego naskórnego pomiaru prężności tlenu we krwi tętniczej oparty na ogniwie galwanicznym zwanym też komor-pomiarową Mackeretha oraz wyposażony w układ termoregulacji do grzania i termostatowania badanego miejsca obszaru tkankowego skóry i wnętrza czujnika, aby zapewnić wystarczająco dobrą dyfuzję tlenu z krwi w naczyniach kapilarnych do komory pomiarowej czujnika. Dotychczas znane i stosowane czujniki do nieinwazyjnego pomiaru prężności tlenu pO2 we krwi tętniczej metodą naskórną działają na zasadzie opisanej przez Clarka w artykule [1] odnoszącym się do pomiaru pO2 bezpośrednio w krwi metodą in vitro. Na przełomie lat 1970-tych i 1980-tych i później, zasada ta została zmodyfikowana, udoskonalona i rozszerzona do nieinwazyjnych pomiarów naskórnych pO2 w krwi tętniczej. Główna modyfikacja czujników naskórnych w stosunku do mierzących pO2 bezpośrednio w krwi polegała na wprowadzeniu układu termoregulacji do podgrzewania obszaru pomiarowego. W czujnikach pO2 opartych na zasadzie Clarka wykorzystuje się zjawiska oksyredukcyjne zachodzące na powierzchni, odpowiednio dobranych i spolaryzowanych z zewnętrznego źródła napięcia, elektrod zanurzonych w odpowiednim wodnym elektrolicie, najczęściej KCl do którego dyfunduje tlen przez membranę o właściwościach hydrofobowych tzn. nieprzepuszczającą cząsteczek wody z badanego środowiska. Na[...]

Optyczny układ pomiarowy zewnętrznej średnicy membrany kapilarnej

Czytaj za darmo! »

W procesach rozdzielania materii na skalę przemysłową wykorzystywane są różnorodne typy membran. Metodą chemicznej inwersji faz wytwarza się między innymi polimerowe membrany kapilarne [1, 2]. W celu zapewnienia prawidłowej jakości wytwarzanych membran, celowy jest pomiar zewnętrznej średnicy membrany kapilarnej podczas jej wytwarzania. Umożliwi to eliminację wad produkcyjnych, takich jak z[...]

Model czujnika poziomu glukozy we krwi opartego na metodzie spektroskopii impedancyjnej DOI:10.15199/13.2017.1.6


  Dokładność i szybkość określania poziomu glukozy we krwi jest szczególnie istotna w przypadku osób chorych na cukrzyce. Ze względu na dyskomfort pacjenta związany z pobieraniem próbki przy zastosowaniu dostępnych handlowo urządzeń istnieje duże zapotrzebowanie na skonstruowanie bardziej przyjaznego i równie dokładnego czujnika poziomu glukozy we krwi. Jedną z obiecujących metod stanowi spektroskopia impedancyjna. Artykuł prezentuje projekt i konstrukcję modelu czteroelektrodowego czujnika glukozy. W toku doświadczeń wykazano zmiany modułu impedancji wodnych roztworów z glukozą w funkcji stężeń glukozy występujących w ludzkiej krwi. Słowa kluczowe: czujnik glukozy, spektroskopia impedancyjna, komora czteroelektrodowa.W ostatnich latach cukrzyca zyskała wysoką pozycję w hierarchii najważniejszych problemów zdrowotnych świata i jako jedyna choroba niezakaźna została uznana przez Organizację Narodów Zjednoczonych za epidemię XXI wieku. Dane opublikowane w 2015 roku przez Międzynarodową Federację Diabetologiczną pokazują, że już 415 milionów osób na świecie choruje na cukrzycę. Statystyki zachorowania na tę chorobę stale rosną [1]. Cukrzyca należy do grupy chorób metabolicznych i charakteryzuje się wysokim poziomem cukru we krwi. Zjawisko to jest spowodowane zaburzeniami wydzielania i/lub działania insuliny. Hiperglikemia jest głównym sprawcą ostrych i przewlekłych powikłań cukrzycy. Można do nich zaliczyć uszkodzenie, zaburzenie działania oraz niewydolność narządów. Szczególnie narażone są nerki, serce, naczynia krwionośne i narząd wzroku. Cukrzyca jako choroba społeczna, dotyka ludzi niezależnie od wieku, rasy czy miejsca zamieszkania [2]. Dzieli się na cztery typy, uwzględniając etiologię, patogenezę i przebieg choroby. Najwięcej osób cierpi jednak na cukrzycę typu I i typu II [3]. Leczenie cukrzycy jako choroby przewlekłej jest długotrwałe i objawowe. W celu osiągnięcia pomyślnych wyników wymaga się ścisłej i świadomej współ[...]

 Strona 1