Wyniki 1-9 spośród 9 dla zapytania: authorDesc:"Grzegorz Woroniak"

Przegląd metod wykonywania pomiarów dyfuzyjności cieplnej Część I


  Dyfuzyjność cieplna jest parametrem termofizycznym, którego wartość jest miarą szybkości wyrównywania się wartości temperatury w kontrolnym elemencie ciała stałego, w tych samych warunkach granicznych wymiany ciepła. Znajomość jej jest ważna z punktu widzenia praktyki inżynierskiej. W praktyce nie jest możliwe określenie rozkładu temperatury i naprężeń termicznych w elementach wysoko obciążonych termicznie urządzeń i maszyn, bez znajomości charakterystyki temperaturowej tej wielkości. W części I artykułu przedstawiono podstawy teoretyczne określania parametru dyfuzyjności cieplnej oraz przegląd aktualnie stosowanych metod wyznaczania tej wielkości, stosując metody wymuszeń okresowych - metody fal cieplnych i metody, w których źródłem wymuszenia jest wiązka elektronów. W części II artykułu przedstawiono metody określania dyfuzyjności cieplnej, stosując metody stanów nieustalonych - metody impulsowe i metody monotonicznego wymuszenia cieplnego.DYFUZYJNOŚĆ cieplna a, zwana również współczynnikiem wyrównywania temperatury, jest podstawową wielkością fizyczną, której znajomość jest niezbędna do wyznaczenia nieustalonych w czasie pól i gradientów temperatury w ciałach stałych [1]. Znajomość wartości dyfuzyjności cieplnej różnych materiałów jest ważna z dwóch powodów. Z jednej strony, wielkość ta reprezentuje naturalną właściwość transportu, która charakteryzuje zjawiska cieplne ważne w wielu zastosowaniach inżynierskich i w podstawowych badaniach materiałów, a z drugiej strony, dyfuzyjność cieplna jest właściwością bezpośrednio związaną z tak ważnym parametrem termofizycznym, jak przewodność cieplna λ. Należy tutaj zaznaczyć, że o ile wartość tej ostatniej wielkości charakteryzuje materiał, jako przewodnik ciepła w warunkach ustalonej wymiany ciepła, o tyle wartość dyfuzyjności cieplnej stanowi takie samo kryterium dla danego materiału w warunkach nieustalonej wymiany ciepła [2]. Dyfuzyjność cieplna ciał stałych jest zazwyc[...]

Przegląd metod wykonywania pomiarów dyfuzyjności cieplnej Część II


  Dyfuzyjność cieplna jest parametrem termofizycznym, którego wartość jest miarą szybkości wyrównywania się wartości temperatury w kontrolnym elemencie ciała stałego, w tych samych warunkach granicznych wymiany ciepła. Znajomość jej jest ważna z punktu widzenia praktyki inżynierskiej. W praktyce nie jest możliwe określenie rozkładu temperatury i naprężeń termicznych w elementach wysoko obciążonych termicznie urządzeń i maszyn, bez znajomości charakterystyki temperaturowej tej wielkości. W części I artykułu przedstawiono podstawy teoretyczne określania parametru dyfuzyjności cieplnej oraz przegląd obecnie stosowanych metod wyznaczania tej wielkości, stosując metody wymuszeń okresowych - metody fal cieplnych i metody, w których źródłem wymuszenia jest wiązka elektronów. W części II artykułu przedstawiono metody określania dyfuzyjności cieplnej, stosując metody stanów nieustalonych - metody impulsowe i metody monotonicznego wymuszenia cieplnego.3. Metody pomiaru dyfuzyjności cieplnej wykorzystujące proces przejściowy wyrównywania się temperatury w próbce do wyznaczania dyfuzyjności cieplnej 3.1. Metoda Parkera - klasyczna metoda impulsowa Za prekursorów badań dyfuzyjności cieplnej za pomocą klasycznej metody impulsowej są uznawani Parker W.J., Jenkins R.J. i inni, którzy w 1961 roku opublikowali, jako pierwsi, artykuł prezentujący ten sposób pomiaru dyfuzyjności cieplnej [11]. Szczegółowe informacje o stosowanych w tej metodzie odmianach modeli wymiany ciepła, układach pomiarowych i sposobie opracowania wyników pomiaru są przedstawione w [3, 5, 9, 11]. Istota wszystkich opisanych w literaturze impulsowych metod pomiaru właściwości termofizycznych ciał stałych polega na wytworzeniu na powierzchni badanego ciała, znajdującego się w ściśle określonych warunkach początkowych, w bardzo krótkim czasie, lokalnego źródła ciepła. Źródło ciepła, w zależności od potrzeb, może mieć charakter powierzchniowy lub punktowy. Ideę zastosowani[...]

Ekologiczna kotłownia na pelety w budynku użyteczności publicznej


  W artykule przedstawiono sposób obniżenia kosztów eksploatacyjnych poprzez zamianę kotłowni olejowej na ekologiczną kotłownię na pelety (ang. pellets). Zaproponowano sposób przeprowadzenia kompleksowej termomodernizacji obiektu, która ma na celu zmniejszenie zapotrzebowania na moc cieplną i zużycie ciepła, a przez to zmniejszenie rocznych kosztów ogrzewania ponoszonych przez Zakład Opieki Zdrowotnej. Wyliczono koszt wykonania zaproponowanego przedsięwzięcia termomodernizacyjnego i oszczędności roczne z zastosowania nowego paliwa.W LATACH 90. XX wieku w budynku użyteczności publicznej zlokalizowanym w województwie podlaskim przeprowadzono modernizację źródła ciepła, zastępując starą, wyeksploatowaną i awaryjną kotłownię węglową, nową kotłownią olejową. Wybór paliwa, na który zdecydowała się wówczas gmina związany był z dotacjami pochodzącymi z Eko Funduszu i dopłat do odsetek kredytów bankowych, jakie otrzymywała gmina na ten cel. W związku z wysokimi i stale rosnącymi cenami oleju opałowego, ogrzewanie budynku olejem opałowym okazało się bardzo nieekonomiczne. Chcąc obniżyć koszty eksploatacyjne budynku, gmina postanowiła przeprowadzić zarówno kompleksową termomodernizację obiektu, jak również ponowną modernizację źródła ciepła, polegającą na zamianie paliwa na tańsze. Po przeprowadzeniu analizy rynku paliwowego, na terenach gminnych paliwem łatwym do pozyskiwania okazały się pelety. Wybierając pelety, gmina postanowiła wesprzeć lokalnych przedsiębiorców produkujących ten rodzaj paliwa. Pelety są paliwem łatwym do pozyskania, odnawialnym i ekologicznym. Charakterystyka peletów Pelety składają się z wysuszonych resztek trocin, wiórków i odpadów drzewnych, które są miażdżone i prasowane pod wysokim ciśnieniem (15 ÷ 60 MPa) do kształtucylindrycznych granulek, bez dodatku chemicznych środków wiążących. Potrzebują one mniejszej objętości składowania ze względu na dużą gęstość. Pelety mają średnicę 6÷10 mm, długość 20 ÷ 30 mm, a[...]

Porównanie klasycznej i zmodyfikowanej metody impulsowej do wyznaczania dyfuzyjności cieplnej metali na przykładzie żelaza elektrolitycznego

Czytaj za darmo! »

Dyfuzyjność cieplna jest parametrem termofizycznym, na podstawie którego klasyfikuje się przewodniki ciepła w warunkach nieustalonych. W wypadku metali zakres zmian tej wielkości zawiera się w przedziale dwóch rzędów wielkości, tj. od 10-6 do 10-4 m/s2. Znajomość tej wielkości jest niezbędna, m.in., do określenia rozkładów pól temperatury i naprężeń termicznych w elementach wysoko obciążony[...]

Porównanie klasycznej i zmodyfikowanej metody impulsowej do wyznaczania dyfuzyjności cieplnej metali na przykładzie żelaza elektrolitycznego

Czytaj za darmo! »

Na czym polega metoda klasyczna i zmodyfikowana, wady i zalety obu tych metod opisano w I części artykułu COW 1/2007, jak również stanowisko badawcze i sposób wykonania próbek przeznaczonych do badań dyfuzyjności cieplnej. W części II artykułu przedstawiono metodę szacowania błędu pomiaru w przypadku metody zmodyfikowanej. Zamieszczono także przykładowe wyniki badań własnych dyfuzyjności c[...]

Instalacje fotowoltaiczne w Parku Wodnym w Ełku Część I


  W artykule przedstawiono przyjęte rozwiązanie technologiczne instalacji fotowoltaicznych [1, 2, 3] zainstalowanych w Parku Wodnym w Ełku. Instalacja o łącznej mocy nominalnej 50,16 kW, składa się z 264 paneli o mocy 190 W każdy. Powierzchnia instalacji fotowoltaicznych wynosi 340 m2, szacowana roczna produkcja energii około 47 MWh. Zastosowanie fotowoltaiki w obiekcie umożliwiło zredukowanie emisji dwutlenku węgla do atmosfery o wartość zainstalowanej mocy i ograniczenie ilości pobieranej energii elektrycznej z ZE w Ełku na potrzeby technologiczne i oświetleniowe obiektu Parku Wodnego. Elektrownia solarna fotowoltaiczna pracuje równolegle z siecią elektroenergetyczną bez oddawania do niej energii. Zadanie zrealizowane zostało w ramach programu RPO Warmia i Mazury 2007-2013.FOTOWOLTAIKA jest technologią umożliwiającą produkcję energii elektrycznej przy wykorzystaniu promieniowania słonecznego za pomocą ogniw fotowoltaicznych. Moduły fotowoltaiczne produkowane są od 60 do 350 W, rozmiary modułów wynoszą od 0,3 m2 do kilku m2 w zależności od technologii, różnią się także między sobą sprawnością. Rodzaje paneli PV: monokrystaliczne, polikrystaliczne, amorficzne (thin-film). Sprawność ogniw fotowoltaicznych z krzemu monokrystalicznego wynosi około 14-17%, a z ogniw multikrystalicznych około 13 ‑16%. Producenci modułów udzielają najczęściej 25- letniej gwarancji liniowych osiągów i 10 - letniej gwarancji na produkt. W artykule przedstawiono jedno ze zrealizowanych przedsięwzięć w Parku Wodnym w Ełku [1, 2, 3], wykorzystującym energię pozyskaną z odnawialnych źródeł energii. Przedstawiono wykorzystanie instalacji[...]

Instalacje fotowoltaiczne w Parku Wodnym w Ełku Część II


  Przedstawiono wyniki analizy wydajności pracy instalacji fotowoltaicznych o łącznej mocy nominalnej 50,16 kW zainstalowanych w Parku Wodnym w Ełku. Produkowana energia elektryczna z paneli PV pokrywa do 14,98% globalnego zapotrzebowania energii elektrycznej Parku Wodnego. Zastosowanie instalacji fotowoltaicznej, jako nowoczesnego układu pozyskania energii elektrycznej przy wykorzystaniu energii promieniowania słonecznego w Parku Wodnym w Ełku, pozwoliło zredukować emisję dwutlenku węgla do atmosfery o wartość zainstalowanej mocy i ograniczyć ilość pobieranej energii elektrycznej z ZE w Ełku na potrzeby technologiczne i oświetleniowe obiektu Parku Wodnego. Elektrownia solarna fotowoltaiczna pracuje równolegle z siecią elektroenergetyczną bez oddawania do niej energii. Zadanie zrealizowane zostało w ramach programu RPO Warmia i Mazury 2007-2013.Produkcja energii elektrycznej z paneli fotowoltaicznych w warunkach rzeczywistych Na podstawie danych od kwietnia 2012 roku do połowy lutego 2013 roku oszacowano w poszczególnych miesiącach wydajność modułów fotowoltaicznych przy orientacji południowej i nachyleniu płaszczyzny paneli 40o, średnią i maksymalną użyteczną moc elektryczną oraz podano średnie nasłonecznienie. Produkcja energii elektrycznej w poszczególnych miesiącach w przeciągu całego roku była bardzo zróżnicowana, co związane było ściśle z nasłonecznieniem. Na rysunku 7 pokazano średnie miesięczne nasłonecznienie występujące w poszczególnych miesiącach w Ełku na podstawie zarejestrowanych pomiarów. Wartości miesięcznych sum promieniowania wynosiły od 12,58 W/m2 w listopadzie 2012 r.; 13,19 W/m2 w styczniu 2013 roku do 115,85 W/m2 w lipcu i 120,18 W/m2 w maju. W obiekcie prowadzono dokładną rejestrację parametrów [...]

 Strona 1