Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"MAŁGORZATA PIOTROWSKA"

Grzyby pleśniowe w żywności przechowywanej w obniżonej temperaturze


  Grzyby pleśniowe wykazują niewielką wrażliwość na niską temperaturę i często stanowią zanieczyszczenie żywności chłodzonej i mrożonej, jak również powierzchni w pomieszczeniach do jej przechowywania. Jest to poważny problem, ponieważ organizmy te są przyczyną psucia się żywności, jak również produkują toksyczne metabolity. W artykule omówiono przyczyny i skutki zanieczyszczenia żywności pochodzenia roślinnego przechowywanej w warunkach obniżonej temperatury grzybami pleśniowymi. Przedstawiono mechanizmy obronne pozwalające na rozwój pleśni w niskiej temperaturze. Zaprezentowano wyniki badań własnych zanieczyszczenia powierzchni w pomieszczeniach do przechowywania żywności oraz produktów spożywczych chłodzonych (sałatki i surówki) i mrożonych (mieszanki warzywne). Wzrastające zapotrzebowanie konsumentów na żywność wygodną, o niskim stopniu przetworzenia i wysokiej wartości żywieniowej oraz przesłanki ekonomiczne wymuszają na producentach stosowanie technologii gwarantujących przedłużenie trwałości produktu. Jednym ze sposobów zachowania jakości, konserwacji i utrwalania produktów owocowych i warzywnych jest wykorzystanie obniżonej temperatury. W sektorze przetwórstwa owocowo-warzywnego mrożonki i chłodzone produkty "ready to eat" mają duży udział w produkcji, a ze względu na łatwość ich przygotowania do konsumpcji ich sprzedaż ma tendencję wzrostową [2, 8]. Niska temperatura jako czynnik wydłużający trwałość mikrobiologiczną produktów jest tylko wtedy skuteczna, gdy zapewnione zostaną właściwe standardy higieniczne i ciągłość łańcucha chłodniczego na każdym etapie produkcji i dystrybucji [11]. Spośród mikroorganizmów zanieczyszczających żywność, grzyby pleśniowe, z uwagi na ich mał[...]

Pleśnie w żywności trudny przeciwnik DOI:10.15199/65.2017.11.4


  Globalne straty żywności wg szacunków FAO sięgają prawie jednej trzeciej produkcji, czyli ok. 1,3 mld t rocznie. W Europie wynoszą one 280 kg/rok/osobę i dotyczą głównie produktów pochodzenia roślinnego: owoców i warzyw (ok. 50%), zbóż (35%), i najczęściej powstają podczas uprawy oraz przetwarzania lub u konsumenta [4]. Brak jednak danych literaturowych umożliwiających ocenę, jaki jest w tym udział produktów zanieczyszczonych przez grzyby pleśniowe. W europejskim systemie RASFF (Rapid Alert System for Food and Feed) nie ma raportów o zanieczyszczeniu żywności przez te organizmy. Ta pozornie dobra sytuacja wynika z badania małej liczby próbek na obecność pleśni, bo obowiązujące kryteria mikrobiologiczne dla środków spożywczych nie obejmują wymagań dotyczących tych organizmów. Jednak zanieczyszczenie produktów spożywczych przez grzyby pleśniowe to wciąż poważny problem z ekonomicznego punktu widzenia, ale przede wszystkim ze względu na skażenie przez toksyczne metabolity - mykotoksyny, które są zagrożeniem dla zdrowia i życia konsumentów. ŹRÓDŁA ZANIECZYSZCZEŃ grzybami pleśniowymi Pleśnie mogą stanowić zagrożenie dla każdego rodzaju żywności, i to na każdym etapie jej produkcji i dystrybucji. Jest to związane zarówno z cechami morfologicznymi, fizjologicznymi, aktywnością enzymatyczną grzybów, jak i składem chemicznym surowca oraz produktu, wartością pH, wilgotnością, temperaturą przechowywania, sposobem utrwalania, a także warunkami produkcji. Pierwotnym źródłem grzybów pleśniowych mogą być surowce wykorzystywane do produkcji żywności. Zboża, owoce i warzywa, z racji swojego składu i zawartości wody, są niezwykle podatne na porażenia pleśniowe zarówno podczas wegetacji, jak i na etapie przetwarzania oraz przechowywania. Surowce mogą być zasiedlane przez patogeny roślin, głównie z rodzaju: Fusarium, Alternaria, Cladosporium, Aureobasidium, Botrytis, Phoma, Phytophtora i Sclerotinia, lub przez tzw. grzyby przechowalnicze z ro[...]

Zabezpieczanie powłok farb dekoracyjnych przed działaniem mikroorganizmów

Czytaj za darmo! »

Wyniki prezentowanej pracy dotyczą badań właściwości biobójczych dekoracyjnych farb wodorozcieńczalnych, których właściwości przeciwdrobnoustrojowe są wynikiem oddziaływania srebra lub innych preparatów nieorganicznych, takich jak nanocząsteczkowy ZnO, koloidalna miedź lub układ nano ZnO/Ag. Badania obejmowały sprawdzenie skuteczności biobójczej handlowych preparatów zawierających wymienione [...]

Skuteczność preparatów grzybobójczych zastosowanych na przegrodach budowlanych w warunkach in situ


  Celem prezentowanej pracy było zbadanie skuteczności działania różnych preparatów grzybobójczych stosowanych w pomieszczeniach użytkowych. Badania prowadzono w 10-piętrowym budynku użyteczności publicznej po remoncie. Po roku od rozpoczęcia remontu i po 3 miesiącach od przyklejeniu tapet winylowych zaobserwowano w budynku pierwsze objawy zagrzybienia. Analiza mykologiczna wykazała, że liczba grzybów pleśniowych na powierzchni tynków gipsowych pod tapetą była na poziomie od 1,1·106 do 2,6·106 jtk/100 cm2. Wykazano dominację Verticillium tenerum, Penicillium chrysogenum, Aspergillus versicolor i Acremonium murorum. W celu doboru odpowiedniego preparatu grzybobójczego przeprowadzono badania skuteczności 5 różnych preparatów grzybobójczych. Ze względu na najlepszą skuteczn[...]

OCENA ŻYWOTNOŚCI I ADHEZJI BAKTERII NA POWIERZCHNI POLIMERÓW Z NANOCZĄSTKAMI SREBRA I MIEDZI.


  W pracy badano antydrobnoustrojowe właściwości polimerów zawierających nanocząstki krzemionki ze srebrem lub miedzią w stosunku do dwóch szczepów testowych Escherichia coli i Staphylococcus aureus. Oceniano wpływ rodzaju dodanego do polimeru biocydu w postaci nanocząstek srebra i miedzi osadzonych na nanokrzemionce, sposobu otrzymywania nanokompozytu oraz dodatku mączki drzewnej na adhezję bakterii oraz żywotność na powierzchni materiału. Przedmiotem badań były polimery z polietylenu oraz poli(chlorku winylu) zawierające nanokrzemionkę z osadzonymi cząstkami srebra lub miedzi. Adhezję oceniano metodą mikroskopii fluorescencyjnej, zaś żywotność bakterii metodą luminometryczną. Wykazano, że adhezja bakterii do powierzchni kompozytu zależna jest od rodzaju biocydu i drobnoustroju testowego. Bakterie E.coli są bardziej wrażliwe na obecność srebra i miedzi niż S.aureus. Dodatek mączki drzewnej do kompozytu w niektórych przypadkach wpływa na zwiększenie adhezji bakterii do powierzchni materiału. Sposób wykonania polimeru i lepsze wyeksponowanie srebra lub miedzi na powierzchni w postaci cienkiej warstwy zmniejsza podatność kompozytów na adhezję oraz obniża żywotność zadherowanych bakterii. Słowa kluczowe: polimery, właściwości antybakteryjne, srebro, miedź, adhezja The assessment of the viability and adhesion of bacteria on the surface of polymers with silver and copper nanoparticles. Abstract The antimicrobial activity of polymers with silica-silver and cooper nanoparticules against two bacterial strains Escherichia coli and Staphylococcus aureus was investigated. Bacterial adhesion ability and survival on polymer surface were estimated by using fluorescent microscopy and luminometric methods. The subject of the study was polyethylene and polyvinylchloride polymers containing silica particles with nanosilver or nanocooper. It was found that antibacterial activity depends on kind of biocide (silver or copper) and bacteria. E.coli is more sens[...]

 Strona 1