Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Sławomir Sikora"

Problemy oceny jakości złączy spawanych różnymi metodami oraz wykonanych z różnych materiałów konstrukcyjnych


  Stosowane w praktyce przemysłowej badania nieniszczące należą do metod badawczych, za pomocą których możliwe jest określenie zarówno stanu zewnętrznego, jak i wewnętrznego wykonanych złączy spawanych. Metody umożliwiające ocenę połączeń od strony lica lub grani (jeżeli istnieje do niej dostęp) nazywa się metodami powierzchniowymi - zwykle obejmują one badania wizualne, penetracyjne, magnetyczno- proszkowe. Natomiast metody umożliwiające ocenę wewnętrzną złączy nazywa się metodami objętościowymi, obejmującymi głównie badania radiograficzne i ultradźwiękowe lub wizualne w zakresie oceny zgładów metalograficznych. W odniesieniu do wszystkich wykonywanych połączeń spawanych metodą obowiązkowo stosowaną są powierzchniowe badania wizualne. Zgodnie z normą PN-EN ISO 13018 badania wizualne można podzielić na bezpośrednie i zdalne. Badanie bezpośrednie to takie badanie, podczas którego ścieżka optyczna między okiem obserwatora a powierzchnią badaną nie jest przerwana. Polega zwykle na przeprowadzeniu prostych czynności pomiarowych okiem nie uzbrojonym (rys. 1a, 1b) lub wspomaganym dodatkowymi przyrządami np. lupą (rys. 1c). W przypadku badania zdalnego ścieżka optyczna między okiem operatora a powierzchnią obserwowaną jest przerwana. Badania zdalne, z reguły, obejmują wykorzystanie urządzeń o znacznym zaawansowaniu technologicznym, np. w postaci endoskopów (rys. 2) lub wideoskopów (rys. 3). W niektórych przypadkach występują również w postaci stanowisk zrobotyzowanych. Bez względu na rodzaj zastosowanej techniki badawczej, ocena jakości badanych połączeń spawanych powinna charakteryzować się jednoznacznością i powtarzalnością. Osiągnięcie tego celu umożliwiają, między innymi, przepisy odbiorowe w postaci norm. Powinny być one poprawnie opracowane, łatwe do interpretacji oraz wewnętrznie spójne. Badania wizualne złączy spawanych różnymi metodami wykonuje się zgodnie z wymaganiami podanymi w normach:  w przypadku złączy ze sta[...]

Problemy oceny jakości złączy spawanych różnymi metodami oraz wykonanych z różnych materiałów konstrukcyjnych (dokończenie)


  Przesunięcia dopuszczalne są na każdym poziomie jakości. Z wyrażeń algebraicznych, z których wylicza się wartości przesunięcia liniowego, wynika, że największe, akceptowalne przesunięcia możliwe są dla spoin obwodowych. Ich wartości maksymalne są mniejsze niż w przypadku blach i spoin wzdłużnych. Według wymagań PN-EN ISO 13919-1 dopuszczalne przesunięcia liniowe (wyliczane z wyrażeń algebraicznych) są takie same jak dla blach i spoin wzdłużnych wg PN-EN ISO 5817. Wartości maksymalne tych przesunięć są jednak mniejsze. Z analizy rys. 13 i 14 wynika, że wymagania normy PN-EN ISO 5817 są w każdym przypadku łagodniejsze niż normy PN-EN ISO 13919-1. Analizując obecność zwisu w złączach (509; lp.14) dochodzi się do wniosku przeciwnego. Wymagania normy PN-EN ISO 13919-1 dotyczące tego przypadku są łagodniejsze w porównaniu do wymagań normy PN-EN ISO 5817 (rys. 15). Przykładowo, wg PN-EN ISO 5817, dla materiałów o grubości t = 0,5 - 3 mm, obecność zwisu w złączach jest niedopuszczalna na poziomie jakości B. Dla większych grubości materiału spawanego, wartości dopuszczalne niezgodności są znacznie niższe niż wg PN-EN ISO 13919-1. Według normy PN-EN ISO 13919-1 wymagania dotyczące wklęśnięć lica (511; lp.15) są takie same jak wymagania dotyczące wklęśnięć grani (515; lp.16). Wymagania normy PN-EN ISO 5817 w tym zakresie również są bardzo zbliżone (rys. 16 i 17). Natomiast porównanie obu norm wykazuje większą restrykcyjność normy PN-EN ISO 5817 na poziomach jakości B. Na poziomach C i D Rys. 14. Wartości graniczne przesunięcia liniowego (507; spoiny obwodowe) dla poziomów jakości B, C i D Rys. 15. Wartości graniczne zwisu (509) dla poziomów jakości B, C i D Rys. 16. Wartości graniczne wklęśnięć lica (511) dla poziomów jakości B, C i D 68 _________________________________________________________________________________ DOZÓR TECHNICZNY 3/2011 Tablica 2. Porównanie wymagań obowiązujących dla zewnętrznych niezgodności spawalniczych oraz po[...]

Problemy oceny jakości złączy spawanych różnymi metodami oraz wykonanych z różnych materiałów konstrukcyjnych (dokończenie)


  Porównanie wymagań obu norm prowadzi do wniosku, że wg normy PN-EN ISO 13919-2 wyciek jest o wiele łagodniej traktowany niż wg normy PN-EN ISO 13919-2. W normie PN-EN ISO 13919-2 nie uwzględniono niezgodności w postaci nawisu (506). Stąd też trudno o analizę porównawczą. Niemniej jednak określenie wymagań dla nawisu w normie PN-EN ISO 10042 wykazuje, iż norma dla złączy spawanych łukowo jest bardziej restrykcyjna. Mgr inż. Janusz Czuchryj Mgr inż. Sławomir Sikora Mgr inż. Krzyszto f Staniszewski Instytut Spawalnictwa Problemy oceny jakości złączy spawanych różnymi metodami oraz wykonanych z różnych materiałów konstrukcyjnych (dokończenie) Przesunięcia liniowe w normie PN-EN ISO 10042 są rozpatrywane dla dwóch typów połączeń, a mianowicie: połączeń doczołowych blach oraz połączeń doczołowych rur. Norma wyraźnie mniej restrykcyjnie podchodzi do spoin obwodowych, ponieważ na każdym z poziomów jakości maksymalna wartość tej niezgodności jest większa w porównaniu do spoin wzdłużnych o około 2 mm. Pod względem obecności przesunięć liniowych wymagania normy PN-EN ISO 13919-2 są bardziej restrykcyjne niż normy PN-EN ISO 90 _________________________________________________________________________________ DOZÓR TECHNICZNY 4/2011 Rys. 25. Wartości graniczne wycieku (504) dla poziomów jakości B, C i[...]

 Strona 1