Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"MICHAŁ ŻEBROWSKI"

Dokładna procedura wyznaczania kierunkowości szyków antenowych


  Zgodnie z definicją, kierunkowość D anteny opisywana jest zależnością [1-4]: (1) gdzie f (θ,φ) jest nienormowaną charakterystyką promieniowania. W literaturze podawane są różnorakie wersje zależności przybliżającej kierunkowość szyku antenowego. Dla obliczenia przybliżanej wartości kierunkowości wymagana jest znajomość 3 dB szerokości listka głównego w obu przekrojach charakterystyki promieniowania (θA,θE): (2) W przypadku, gdy θA, θE wyrażone są w stopniach, współczynnik k przyjmuje wg różnych publikacji wartości od 26 000, poprzez 32 600, 36 000, 38 400, aż do 41 253 [5-11]. Ostatnia wartość odpowiada idealnemu przypadkowi, gdy cała energia promieniowana jest w listku głównym o przekroju prostokątnym [6, 8]. Należy zauważyć, że różnica pomiędzy wartościami 26 000 a 41 253 wynosi 2 dB. Z niektórych publikacji wynika, że współczynnik k może mieć różną wartość w zależności od poziomu listków bocznych (ang. Side Lobe Level, SLL), patrz np. [8]. Jeśli współczynnik k w zależności (2) miałby być stałą, a nie parametrem, oznaczałoby to konieczność wprowadzenia dodatkowych współczynników uzależniających kierunkowość od innych parametrów opisujących charakterystykę promieniowania. Jednym z takich współczynników mógłby być kSL o wartości związanej z (średnim) poziomem listków bocznych: (3) Wpływ poziomu listków bocznych na wartość kierunkowości szyku antenowego wydaje się bowiem oczywisty, zwłaszcza przy rosnącej ich średniej wartości SLLmean. Już dla charakterystyki typu szpilkowego (ang. pencil beam) jej przebieg w obszarze listka głównego dla tej samej 3 dB szerokości może się różnić. Celowe może być więc wprowadzenie do zależności (2) dodatkowego współczynnika kv związanego z kształtem charakterystyki. Jest to tym bardziej celowe w przypadku charakterystyki promieniowania o przekrojach innych niż szpilkowy (4) Dla przebiegu typu kosecans kwadrat (ang. cosecant-square) w jednej z płaszczyzn, przy[...]

Zarys technologii mikrofalowych rezonatorów dielektrycznych wykonanych na bazie tytanianów baru typu Ba6-3xLn8+2xTi18O54


  Bardzo ważne miejsce pośród mikrofalowych materiałów ceramicznych zajęły w ostatnich latach materiały dielektryczne. Ich szybki rozwój nastąpił wraz z rozwojem takich dziedzin jak: naziemna i satelitarna telefonia komórkowa operująca w zakresie częstotliwości mikrofalowych, system GPS, nadawcze systemy satelitarne radiowe i telewizyjne oraz radiolokacja. Ceramiczne materiały dielektryczne przyczyniły się do zrewolucjonizowania ww. dziedzin za sprawą wykonywanych z nich rezonatorów dielektrycznych, które znalazły zastosowanie w filtrach, oscylatorach, przesuwnikach fazy oraz transformatorach i strojnikach impedancji układów dopasowujących cyrkulatorów i izolatorów ferrytowych. Kluczowymi parametrami rezonatorów dielektrycznych są: 1) wymiary rezonatora - ściśle związane z wartością przenikalności materiału i założoną częstotliwością pracy; 2) współczynnik jakości Q × fr obliczany jako iloczyn dobroci Q = 1/tgδε i częstotliwości fr (współczynnik jakości jest w przybliżeniu stały w szerokim zakresie częstotliwości); 3) współczynnik temperaturowych zmian częstotliwości pracy τf . Dzięki intensywnym badaniom, prowadzonym w ostatnich latach, do chwili obecnej rozpoznano dielektryki ceramiczne charakteryzujące się szerokim spektrum wartości przenikalności ε' co pozwoliło na wykorzystanie ich w całym dostępnym zakresie częstotliwości aż do 100 GHz. Materiały o ε' > 40 przyczyniły się do zdecydowanego postępu w miniaturyzacji podzespołów mikrofalowych zgodnie z zasadą, że długość fali w danym ośrodku ulega skróceniu proporcjonalnie do √ε', [1]. W niniejszym artykule przedstawiono niektóre problemy związane z opracowaniem technologii szczególnej grupy dielektrycznych materiałów ceramicznych - tytanianów baru podstawianych metalami grupy lantanu o wzorze Ba6-3xLn8+2xTi18O54, gdzie jako Ln zastosowano pierwiastki Nd, La, [2]. Przenikalność tych dielektryków zawiera się w przedziale ε'∈ [...]

Skuteczna powierzchnia odbicia w radiolokacji - podstawy teoretyczne DOI:10.15199/59.2016.2-3.11


  W radiolokacji do opisu własności odbijających obiektów stosuje się pojęcie skutecznej powierzchni odbicia σ. Mimo że skuteczna powierzchnia odbicia σ rzeczywistych obiektów radarowych ma złożony przebieg w funkcji kąta obserwacji θ w literaturze nierzadko przedstawia się ją za pomocą pojedynczej liczby, rozumianej najczęściej jako wartość średnia lub mediana σ (θ).Takie podejście należy traktować jako uproszczone. Umożliwia ono jednak przeprowadzenie pewnych porównań i klasyfikacji obiektów. Ze względu na wspomnianą silną zmienność σ od kąta obserwacji do jej opisu, a zatem opisu mocy odbieranej przez odbiornik radaru, stosuje się także modele statystyczne opisujące sposób fluktuacji σ. Najbardziej znane są modele fluktuacji Swerlinga oraz model Marcuma. Dla pełnego określenia właściwości odbijających obiektu radarowego, a także dopasowania statystycznego modelu fluktuacji do danego obiektu, istotna jest znajomość charakterystyki skutecznej powierzchni odbicia w funkcji kąta obserwacji σ(θ). Jej znajomość umożliwia zarówno ilościowe, jak i jakościowe określenie możliwości wykrywania określonego obiektu przez radary. Podano i opisano definicję skutecznej powierzchni odbicia σ i scharakteryzowano metody obliczeniowe jej określania. Słowa kluczowe: skuteczna powierzchnia odbicia, RCS, radiolokacja, stealth, radar. W radiolokacji do opisu własności odbijających dowolnej, rzeczywistej powierzchni stosuje się pojęcie skutecznej powierzchni odbicia (rozproszenia) s (Radar Cross Section - RCS), przez którą obiekt "wyłapuje" energię padającej nań fali elektromagnetycznej, a następnie rozprasza ją równomiernie we wszystkich kierunkach [4]. Równanie zasięgu: (1) łączy nadawaną i odbieraną moc, odpowiednio Pt i Pr ; zysk kierunkowy dla nadawania Gt i dla odbioru Gr; długość fali l; odległość obiektu od radaru R i skuteczną powierzchnię odbicia s. Wynika stąd, że moc odbierana przez odbior[...]

Skuteczna powierzchnia odbicia w radiolokacji - metody pomiarowe DOI:10.15199/59.2016.4.1


  W radiolokacji do opisu własności odbijających obiektów stosuje się pojęcie skutecznej powierzchni odbicia s. Mimo że skuteczna powierzchnia odbicia s rzeczywistych obiektów radarowych ma złożony przebieg w funkcji kąta obserwacji q, w literaturze nierzadko przedstawia się ją za pomocą pojedynczej liczby, rozumianej najczęściej jako wartość średnia lub mediana s(q). Takie podejście należy traktować jako uproszczone. Umożliwia ono jednak przeprowadzenie pewnych porównań i klasyfikacji obiektów. W drugim z serii artykułów, dotyczących skutecznej powierzchni odbicia, scharakteryzowano stosowane w praktyce metody określania skutecznej powierzchni odbicia s, w tym: metody określania s obiektu w locie, metody pomiaru s na poligonach zewnętrznych oraz metody pomiaru s na poligonach wewnętrznych, w tym na poligonach typu compact range. Słowa kluczowe: skuteczna powierzchnia odbicia, RCS, radiolokacja, stealth, radar.W radiolokacji do opisu własności odbijających dowolnej rzeczywistej powierzchni stosuje się pojęcie skutecznej powierzchni odbicia (rozproszenia) s (Radar Cross Section - RCS), przez którą obiekt "wyłapuje" energię padającej nań fali elektromagnetycznej, a następnie rozprasza równomiernie we wszystkich kierunkach [4]. Definicję tego parametru podano w pierwszym z serii artykułów zatytułowanym: Skuteczna powierzchnia odbicia w radiolokacji - podstawy teoretyczne1), poświęconej podstawom teoretycznym skutecznej powierzchni odbicia. W niniejszym artykule, jak również w pierwszej z serii publikacji, autorzy opisali metody stosowane do określenia skutecznej powierzchni odbicia s rzeczywistych obiektów radarowych. Ich własności odbijające mogą być określone metodami pomiarowymi bądź obliczeniowymi. Zarówno pomiary, jak i symulacje, wykonuje się dla obiektów o rzeczywistych rozmiarach (full scalemeasurement; full size) i dla obiektów odwzorowanych w skali 1 : p, gdzie p>1. Niezależnie od rodzaju przyjętej metody pomiarowej lub o[...]

Dwupasmowy cyrkulator falowodowy

Czytaj za darmo! »

W technice radarowej zastosowanie znajdują sygnały sondujące o znacznie różniących się od siebie częstotliwościach, np. z pasm C i X. Użycie takich sygnałów daje możliwość lepszego poznania cech obiektu oświetlanego. Technika ta jest stosowana w radarach pogodowych [1, 2]. Umożliwia ona precyzyjne określenie właściwości chmur, zawartości wody, wielkości drobin gradu lub śniegu. We wspomnian[...]

 Strona 1