Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Kamila MUSIAŁ"

Południowa Kielecczyzna atrakcyjna florystycznie


  Południowozachodnia część województwa świętokrzyskiego, gminy Sędziszów i Słupia Jędrzejowska, to teren oddalony od ważnych ośrodków miejskich. Peryferyjność objawia się przede wszystkim słabo rozwiniętą infrastrukturą gospodarczą oraz zaniedbaniem, będącym wynikiem słabej pozycji ekonomicznej subregionu, a także tradycyjnego sposobu gospodarowania. Problemem jest także ogromne bezrobocie w regionie, gdzie słabo rozwinięty jest przemysł i usługi, a trudno określić go jako szczególnie atrakcyjny turystycznie. Przekonanie o mniejszej atrakcyjności przyrodniczej sprawiło, iż roślinność tego terenu nie została gruntownie zbadana, do czego być może przyczyniło się w jakimś stopniu i to, że została awansem uznana za mało zróżnicowaną, a jej zbiorowiska jako niewyróżniające się niczym szczególnym. Chociaż terytorium to nie zostało w dostatecznym stopniu eksplorowane od strony przyrodniczej, w żaden sposób nie można określić fl ory tego obszaru jako monotonnej czy ubogiej w gatunki roślin naczyniowych, czyli paprotniki i rośliny nasienne. Ważną cechą tego obszaru jest to, że ponad 70% powierzchni ogólnej zajęte jest przez tereny rolnicze. Dlatego też dominującym składnikiem krajobrazu są pola uprawne, poprzecinane płatami lasów, co tworzy swoisty krajobraz leśno polny. Istotne jest także i to, że są to tereny wyżynne, z wysokościami bezwzględnymi, sięgającymi niewiele ponad 300 m n.p.m. W gminie jest kilka większych lokalnych wzniesień, jednakże wysokości względne sięgają najwyżej kilkadziesiąt metrów od podnóża wzgórz. To wszystko świadczy o niżowym charakterze fl ory regionu, na którym jest raczej niewiele gatunków określanych jako górskie. W obu tych gminach dominują bardzo liczne, lecz niewielkie gospodarstwa rolnicze, zwykle o powierzchni ok. 3-5 ha. W strukturze uprawy łąki i pastwiska stanowią około 20% wszystkich użytków rolnych. Pozostałą część zajmuje uprawa ziemniaków, a także zbóż na glebach mniej uwod[...]

Roślinność śródziemnomorska Dalmacja


  Obszar określany jako śródziemnomorski zlokalizowany jest geografi cznie między środkowoeuropejskimi umiarkowanymi strefami roślinności, a północnoafrykańskimi i przednioazjatyckimi obszarami pustynnymi. Roślinność śródziemnomorska często pozostaje ograniczona do wybrzeży, gdyż najczęściej występują tutaj charakterystyczne dla tych rejonów lasy i zarośla z roślinnością twardolistną lub ich zdegradowane stadia. Strefa ta też często bywa określana jako aridowo-humidowa, co wiąże się z istnieniem dwóch charakterystycznych okresów roku - suchego i wilgotnego. Bardzo niekorzystny dla żywych organizmów, w tym również roślinności, jest rozkład opadów. W obszarze tym pora deszczowa występuje w zimie, natomiast lato jest suche i bardzo gorące. Taki układ klimatyczny nie jest dobry, dlatego rośliny obszarów śródziemnomorskich wykształciły drogą ewolucji różnorakie przystosowania do warunków środowiska, jak drobne, skórzaste liście czy pokrycie kutnerem, który chroni je przed nadmiernym parowaniem. Istotne, aby mieć świadomość, iż tzw. strefa śródziemnomorska nie jest ograniczona jedynie do basenu Morza Śródziemnego, chociaż tutaj skupimy się jedynie na tym regionie, a właściwie jego małym fragmencie. W istocie chodzi o warunki klimatyczne aridowo-humidowe, a zatem rozkład opadów w ciągu roku. Strefa fl orystycznie określana jako śródziemnomorska obejmuje także Kalifornię, Kraj Przylądkowy w Republice Południowej Afryki, a także południowo-zachodnią część Australii. Są to obszary znacznie różniące się od siebie pod względem składu gatunkowego roślin, których wspólną cechą jest krzewiasty charakter.Kolebka cywilizacji naszego kręgu kulturowego Łagodny klimat, bez długotrwałych okresów z przymrozkami w ciągu roku sprawił, iż obszar ten od bardzo dawna był przyjazny dla człowieka. W Europie to właśnie w basenie Morza Śródziemnego rozwinęła się zachodnia cywilizacja. Ludzie zamieszkujący tę strefę od tysięcy lat wywieral[...]

Rośliny lecznicze i użytkowe w kulturze wczoraj i dziś


  Ludzie w ciągu tysiącleci, żeby istnieć, musieli żyć w bliskiej styczności z przyrodą, poznawać jej właściwości i z niej czerpać środki do życia. Człowiek pierwotny zespolony był bardzo ściśle ze światem roślinnym, korzystając z jego bogactwa jako pożywienia, w postaci owoców, nasion, liści, kłączy, cebul czy też korzeni. Ludy pierwotne na tyle dobrze znały roślinność w miejscu bytowania, że w czasach późniejszych w dużej mierze bazowano na tej wiedzy, wykorzystując długie doświadczenie przodków. Badania botaników, archeologów i etnografów wykazały, że początki rolnictwa związane są ze społecznościami użytkującymi dzikie rośliny, przypisującymi różnym gatunkom właściwości o zastosowaniu praktycznym, ale też kultowym. Kultura jest nierozerwalnie związana z przyrodą, a nawet w pewnym stopniu jest jej wytworem. Istotne jest także, że jeśli warunki przyrodnicze będą zbyt trudne, zmniejszy to w dużym stopniu szansę na rozwój kultury w danym regionie. Takie optymalne warunki przyrodnicze panują w obszarze śródziemnomorskim, czego wynikiem jest istnienie tam cywilizacji od tysięcy lat. Natomiast już w Afryce, gdzie również występuje obfi tość gatunków roślin, którymi można by się żywić, warunki przyrodnicze niejako spowalniają rozwój wysublimowanej kultury. Dla mieszkańca Europy środkowej niezmiernie ważny jest krąg kultury śródziemnomorskiej i chociaż nie żyjemy bezpośrednio w jego zasięgu, od stuleci byliśmy kształtowani pod jego wpływem. Kulurowo historię ziem polskich, a w tym spojrzenie na przyrodę, można by podzielić na dwa zasadnicze okresy: przed i po przyjęciu chrześcijaństwa. Dla człowieka korzystne warunki przyrodnicze wiązały się z występowaniem gatunków roślin użytkowych, o różnorodnych zastosowaniach, jako pożywienie, budulec, środki lecznicze,a często też obiekt magiczny. Według profesora Józefa Rostafi ńskiego, botanika- humanisty, który analizował towarzyszenie roślin kulturze człowieka, od wiek[...]

Drzewa, krzewy, pnącza i rośliny zielne w mitologii greckiej DOI:10.15199/2.2016.12.3


  W obszarze śródziemnomorskim już kilka tysięcy lat temu z powodzeniem rozwijała się cywilizacja zaliczana obecnie do kręgu kultury zachodniej. Przysłużył się do tego m.in. łagodny klimat, umożliwiający bytowanie wielu gatunków roślin użytkowanych przez człowieka. Przykłady wysublimowanej kultury z tamtych czasów można dzisiaj spotkać w całej Grecji, w postaci pozostałości różnorakich budowli z czasów antyku. Innym śladem rozwoju kultury duchowej z tego obszaru są podania związane z mitologią grecką, która jest bodaj najbardziej znana spośród wszystkich mitologii kontynentu europejskiego. Celem opracowania była próba identyfikacji wybranych gatunków roślin, które znalazły się w mitach starożytnej Grecji. W rezultacie udało się określić 34 gatunki i rodzaje, należące do 27 rodzin botanicznych, reprezentujące różne formy życiowe. Słowa kluczowe: gatunki i rodzaje roślin, mitologia grecka.Przyjazny dla człowieka, łagodny klimat obszaru śródziemnomorskiego sprawił, że już kilka tysięcy lat temu mogła rozwijać się tam zaawansowana cywilizacja, którą zaliczamy do kręgu kultury zachodniej. W przeszłości w strefie tej rosły lasy liściaste i iglaste, składające się m.in. z cedrów, dębów, sosen czy cyprysów. Jednak drastyczne zmiany krajobrazowe zaczęły zachodzić tutaj już w późnym okresie rzymskim, kiedy to zaczęto wycinać lasy i wyjaławiać ziemię prymitywną uprawą. W ciągu stuleci znacząco pogorszyły się warunki naturalne, co doprowadziło do powstania kamienistych pustkowi, porośniętych skarłowaciałą roślinnością krzaczastą w miejscach, gdzie dawniej rozpościerały się wiecznie zielone lasy. Panującą obecnie formacją roślinną jest makia, składająca się z takich gatunków, jak np. karłowate dęby, oleander, mirt, wawrzyny, wrzośce i pistacje. Kształtuje ona w dużej mierze krajobraz dzisiejszej Grecji, który przedstawia się w postaci urwistych zboczy, bezleśnych gór oraz ubogich nieużytków pokrytych twardolistną roślinnością, przystos[...]

 Strona 1