Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Ewa Kukulska-Zając"

Zarządzanie chemikaliami w świetle obowiązujących przepisów prawnych


  Współczesna cywilizacja nie może funkcjonować bez użycia tysięcy substancji i preparatów chemicznych, których ogromna liczba i różnorodność często w ogóle nie jest dostrzegana. Nie ma dziedziny w życiu człowieka bez stosowania w niej chemikaliów. Substancje chemiczne są niezwykle potrzebne człowiekowi i choć przynoszą tak wiele korzyści, mają jednak często działanie zagrażające jego zdrowiu, a nawet życiu, mogą również wpływać niekorzystnie na stan naszego środowiska, począwszy od etapu produkcji, poprzez transport i stosowanie aż do momentu składowania lub recyklingu, kiedy to stają się odpadami. Produkcja i handel chemikaliami w obecnej sytuacji ekonomicznej ma charakter globalny. Stąd zagrożenia niesione przez chemikalia są takie same na całym świecie. Jest więc oczywiste, że od lat celem polityki Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do chemikaliów, poprzez wprowadzenie nowych dyrektyw i rozporządzeń dotyczących obrotu chemikaliami na poziomie globalnym, jest stworzenie efektywnego systemu nadzoru nad substancjami chemicznymi, w tym stosowanie trafnych ocen ryzyka oraz podejmowanie środków ostrożności adekwatnych do zagrożeń. Wytwarzanie, rozprowadzanie i stosowanie chemikaliów jest w związku z tym przedmiotem szeregu regulacji prawnych, zarówno na poziomie wspólnotowym jak i krajowym, podobnie jak ograniczenia nałożone na te działania oraz dopuszczalne stężenia substancji chemicznych w elementach środowiska. Aby zapewnić bezpieczną produkcję, transport, stosowanie i usuwanie chemikaliów na poziomie globalnym, Unia Europejska wprowadziła w ostatnich latach dwa istotne rozporządzenia. Z dniem 1 czerwca 2007 r. weszło w życie Rozporządzenie (WE) Nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządz[...]

Elastyczny zakres akredytacji - możliwości dla laboratoriów o szerokim zakresie działania


  W artykule dokonano przeglądu dokumentacji dotyczącej wprowadzania elastycznego zakresu akredytacji, ze szczególnym uwzględnieniem dwóch dokumentów, EA-2/15 Wymagania EA dotyczące akredytacji w zakresach elastycznych [a] oraz DA-10 Akredytacja laboratoriów w zakresach elastycznych [b], określających wymagania dotyczące uzyskania przez laboratoria akredytacji w zakresie elastycznym. *) Ewa Kukulska-Zając, Anna Król, Jadwiga Holewa - Instytut Nafty i Gazu, Kraków Wstęp Współczesny rynek stawia przed laboratoriami badawczymi coraz to nowe wyzwania. Konkurencja jest coraz większa, a i wymagania stawiane przez klientów z roku na rok rosną. Konieczność szybkiego reagowania na potrzeby klientów, wynikające miedzy innymi ze zmieniających się przepisów prawnych czy też postępu technicznego i technologicznego, jest główną przyczyną starania się laboratoriów o elastyczny zakres akredytacji. Polskie Centrum Akredytacji (PCA) umożliwia akredytowanym laboratoriom wnioskowanie o potwierdzenie kompetencji w elastycznym zakresie akredytacji, tak aby mogły one realizować oczekiwania swoich klientów, wszystkich innych zainteresowanych stron oraz ogólnych potrzeb rynku. Zakres akredytacji laboratorium badawczego jest formalnym i dokładnym określeniem działalności, na którą laboratorium posiada akredytację. Zakres ten jest rezultatem połączonej informacji (parametry zakresu) dotyczącej dziedziny badań, rodzaju badań (opisującej zasadę pomiaru), badanych obiektów oraz metod i procedur wykorzystywanych w badaniach [c]. Sformułowanie i ocena zakresu akredytacji stanowi podstawę procesu akredytacji. Rolą jednostki akredytującej jest zapewnienie (z odpowiednim poziomem zaufania), że laboratorium ma kompetencje do oferowania usług określonych w tym zakresie. Stałe zakresy akredytacji są sztywne, w sposób szczegółowy określają badane obiekty oraz stosowane metody badawcze z podaniem zakresu pomiarowego i dokumentu odniesienia, z uwzględnieniem jego [...]

Prowadzenie oceny efektywności zabiegów immobilizacji rtęci w glebie przy zastosowaniu metody wskaźnikowej DOI:10.15199/17.2016.12.3

Czytaj za darmo! »

W artykule przedstawiono ocenę możliwości zastosowania siarki elementarnej jako czynnika stabilizującego rtęć metaliczną, stanowiącą zanieczyszczenie gleby. Omówiono wyniki badań laboratoryjnych immobilizacji rtęci w glebie z zastosowaniem tego czynnika stabilizującego przy użyciu pośredniej metody służącej do oznaczania zawartości rtęci zdolnej do emisji. Dokonano również oceny efektywności przeprowadzonych zabiegów.Wprowadzenie Przegląd informacji dotyczących gospodarowania rtęcią i strategii związanej ze stosowaniem tego pierwiastka pokazuje, że od lat prowadzona jest szeroko zakrojona światowa polityka ograniczania emisji rtęci do środowiska. Efektem prowadzonych na tym polu prac jest widoczne ograniczenie emisji tego pierwiastka do środowiska, a także poznanie i zaklasyfi kowanie źródeł emisji. Oprócz dużych obszarowo miejsc zanieczyszczonych rtęcią, występujących np. na terenach funkcjonowania kopalni złota, instalacji działających przy produkcji chloroalkaicznej czy w miejscach koncentracji popiołów z elektrowni [1,5,7], na terenach przemysłowych mamy również do czynienia z mniejszymi obszarowo, punktowymi zanieczyszczeniami rtęcią metaliczną. Zanieczyszczenia te powstają np. w związku z niekontrolowanym przedostaniem się rtęci metalicznej do środowiska (zanieczyszczenia historyczne po zdemontowanych procesach technologicznych, czy też niekontrolowane ujścia zanieczyszczenia do środowiska). Rozpoznawanie a potem oczyszczanie obszarów o niewielkim zasięgu, na których dopływy zanieczyszczenia mogą być cykliczne wymaga indywidualnego podejścia, innego niż te zalecane dla wielkich obszarów zdegradowanych. Również diagnostyka tego typu niewielkich obszarowo miejsc zanieczyszczonych rtęcią jest trudna i niekiedy czasochłonna, wiąże się często z koniecznością zagęszczenia siatki pomiarowej (obok całkowicie pozbawionych zanieczyszczeń obszarów mogą występować miejsca bardzo zanieczyszczone). W związku z tym istotne wydaje się[...]

Przegląd współczynników emisji metanu dla gazociągów DOI:10.15199/17.2017.7.1


  Wstęp Inwentaryzacja emisji metanu z systemu gazowego, jako element walki ze zmianami klimatycznymi, stała się interesującym zagadnieniem już na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. Wtedy to dwie organizacje, Gas Research Institute (GRI) oraz Environmental Protection Agency (EPA), zapoczątkowały badania prowadzone na rzecz inwentaryzacji emisji metanu oraz określiły, zarówno pierwsze algorytmy postępowania podczas prowadzenia inwentaryzacji emisji metanu, jak i pierwsze współczynniki emisji metanu dla sieci gazowych. Również w latach dziewięćdziesiątych wypracowane zostały trzy podejścia do prowadzenia inwentaryzacji emisji metanu, które stosuje się, w zależności od szczegółowości dostępnych danych o systemie: - W najmniej szczegółowym PODEJŚCIU 1 stosuje się jeden zagregowany współczynnik emisji metanu dla całego sektora, natomiast współczynnik aktywności podawany jest jako ilość dystrybuowanego gazu w m3 lub PJ [13]. - PODEJŚCIE 2 do wyznaczania wielkości emisji metanu z systemu gazowego wymaga już pewnej znajomości elementów wchodzących w skład systemu, gdyż emisja metanu liczona jest jako suma iloczynów współczynników emisji i współczynników aktywności dla każdego ze źródeł emisji. W przypadku prowadzenia inwentaryzacji emisji metanu zgodnie z PODEJŚCIEM 2, potrzebna jest znajomość m.in.: łącznej długości sieci gazociągowej, liczby tłoczni, stacji gazowych czy zespołów zaporowo- -upustowych. - PODEJŚCIE 3 jest najbardziej szczegółowe, zgodnie z tym podejściem współczynniki emisji metanu są wyznaczane dla poszczególnych kategorii emisyjności, a nie jak w przypadku PODEJŚCIA 2 dla całej grupy elementów (np. wszystkich gazociągów czy stacji gazowych). Takie podejście pozwala uwzględnić istotne, z punktu widzenia inwentaryzacji emisji czynniki, takie jak wiek czy rodzaj materiału, z którego wykonano dany element systemu. Badania zapoczątkowane przez Gas Research Institute (GRI) oraz Environmental Protection Agency (EPA)[...]

 Strona 1