Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Magdalena Zielińska"

Udział społeczeństwa na obszarze Regionu Wodnego Środkowej Odry

Czytaj za darmo! »

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu jest w trakcie realizacji procesu wdrażania udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji - zgodnie z art. 14 Ramowej Dyrektywy Wodnej - na obszarze Regionu Wodnego Środkowej Odry. Początkowo prace koordynacyjne nad wdrażaniem prowadził Zespół ds. Udziału Społeczeństwa, powołany jeszcze przy Departamencie Zasobów Wodnych w Ministerstwie Śro[...]

Czy łubin może stać się polską soją? DOI:


  Polska gospodarka paszowa zależy od importu soi. Interesującą alternatywą dla soi mogą stać się rośliny strączkowe hodowane na terenie Europy, takie jak łubin, zarówno ze względu na łatwość uprawy, jak i jego wartości odżywcze. Nasiona łubinu są bogate w cenne białka. Wskaźnik aminokwasów egzogennych jest oszacowany na ok. 70%, a zawartość białka w przypadku niektórych odmian przewyższa nawet 40%. W przypadku żywienia człowieka istotna jest także mała ilość skrobi, skład lipidów, zawartość przeciwutleniaczy i błonnika pokarmowego. Nasiona łubinu wykorzystywane są w piekar-nictwie i cukiernictwie, a także jako zastępniki mleka i produktów mięsnych. Wykorzystywane są zwłaszcza do produkcji żywności dla sportowców, osób na diecie bezglutenowej, wegan i wegetarian. Zawartość interesujących składników pokarmowych sugeruje jednak możliwe wykorzystanie nasion łubinu w produkcji żywności prozdrowotnej, przeznaczonej nie tylko dla osób nietolerujących glutenu, ale także cierpiących na otyłość, cukrzycę, choroby układu krążenia a nawet nowotwory. Zainteresowanie polskiego przemysłu spożywczego łubinem jest jednak nadal małe.Rośliny strączkowe w Europie zwłaszcza soja, są traktowane przede wszystkim jako źródło białka paszowego. Jednak wartość odżywcza białka ich nasion jest coraz bardziej doceniana również przez producentów artykułów spożywczych na całym świecie. Wieloletnie programy rządowe w Polsce dążą do częściowego zastąpienia importowanej, modyfikowanej genetycznie soi rodzimymi bobowatymi, np. łubinem. Z punktu widzenia żywienia człowieka istotne są zarówno właściwości odżywcze, funkcjonalne, jak i prozdrowotne nasion łubinu, w tym zwłaszcza hamowanie rozwoju zespołu metabolicznego. Dlatego coraz częściej stają się one składnikiem europejskiej żywności. Jednak zainteresowanie polskich producentów technologiami wykorzystującymi nasiona łubinu nadal jest niewielkie. Zwiększenie upraw roślin strączkowych w Polsce jest [...]

Technologie usuwania azotu z wód pofermentacyjnych Część I. Charakterystyka wód pofermentacyjnych, gospodarowanie wodami i wybrane metody ich oczyszczania


  Zaostrzenie dopuszczalnych wartości normatywnych wskaź- ników zanieczyszczeń w ściekach oczyszczonych wpływa na roz- wój nowych rozwiązań technologicznych oczyszczania ścieków. W większości dużych obiektów oczyszczania ścieków stosuje się komory osadu czynnego ze zintegrowanym usuwaniem związków węglowych, azotowych i fosforowych. Wysoką efektywność usuwa- nia biogenów uzyskuje się, zapewniając mikroorganizmom osadu czynnego optymalny stosunek węgla do azotu i fosforu oraz poprzez odpowiedni dobór warunków technologicznych, tj. mieszanie lub/i napowietrzanie, czas zatrzymania ścieków w poszczególnych komo- rach układu czy obciążenie osadu czynnego ładunkiem zanieczysz- czeń. Problem stanowi oczyszczanie ścieków o wysokim stężeniu azotu amonowego oraz niskim stosunku węgla organicznego do azo- tu ogólnego (ChZT/N) takich jak: wody nadosadowe po fermentacji osadów ściekowych, odcieki z wysypisk, niektóre ścieki rolnicze czy przemysłowe. Są one najczęściej oczyszczane wspólnie ze ściekami komunalnymi dopływającymi do części biologicznej układu tech- nologicznego.[...]

Technologie usuwania azotu z wód pofermentacyjnych Część II. Zastosowanie metody osadu czynnego w warunkach ograniczonego stężenia tlenu


  Usuwanie azotu ze ścieków jest od wielu lat obiektem zainteresowań zarówno badaczy, jak i praktyków. Zmiany w ustawodawstwie polskim (Dz. U. Nr 212 poz. 1799, Dz. U. Nr 168 poz. 1763) zdecydowanie zaostrzyły dopuszczalne stężenie azotu całkowitego w ściekach oczyszczonych. W oczyszczalniach ścieków komunalnych powyżej 2000 RLM maksymalne jego stężenie w ściekach oczyszczonych nie powinno przekraczać 15 mg Nog/dm3, a powyżej 100 000 RLM - 10 mg Nog/dm3. W związku z powyższym wiele oczyszczalni stoi przed problemem dostosowania technologii do wymogów środowiskowych. Polskie oczyszczalnie, mimo wciąż malejącej ilości doprowadzanych ścieków, są w większości przeciążone, w szczególności ładunkiem azotu. Spowodowane jest to najczęściej wysokimi stężeniami azotu w wodach pofermentacyjnych. Istotne wydaje się być rozpoznanie charakterystyki wód pofermentacyjnych oraz rozważenie możliwości poprawy jakości ścieków odprowadzanych do odbiornika poprzez oczyszczanie odcieków z odwadniania osadów ustabilizowanych. Wody pofermentacyjne mogą zawierać nawet do 1000 mg N/dm3 (Head, Oleszkiewicz 2000). W wielu rozwiązaniach technologicznych są kierowane na początek układu oczyszczania ścieków, gdzie stanowią istotną część dopływającego ładunku azotu. Wprowadzanie wód pofermentacyjnych do GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ LISTOPAD 2010 29 głównego ciągu technologicznego obniża stosunek związków organicznych do azotowych (ChZT/N), co negatywnie wpływa na efektywność denitryfikacji. Jednocześnie wysokie stężenie azotu amonowego ogranicza aktywność bakterii nitryfikacyjnych osadu czynnego (Udert i wsp. 2003 cyt. za Dombrowski 1991). W niektórych oczyszczalniach ścieków stosuje się utlenianie azotu amonowego z wód pofermentacyjnych w strumieniu bocznym ciągu technologicznego, skąd ścieki o wysokim stężeniu azotu azotanowego (III) i (V) są kierowane do ciągu głównego. Zabieg ten powoduje jednak zmniejszenie stosunku ChZT/N w ciągu głównym i w efek[...]

Technologia recyklingu poliolefinowych odpadów opakowaniowych


  Celem pracy była analiza procesu technologicznego odzysku odpadów opakowaniowych, w tym recyklingu materiałowo-mechanicznego tworzyw sztucznych, na przykładzie systemu Erema RGA 80E w zakładzie recyklingu tworzyw sztucznych. Zakład specjalizuje się w recyklingu i odzysku tworzyw sztucznych z surowców wtórnych, takich jak polietylenowe folie opakowaniowe, folie do palet, reklamówki jednorazowe oraz w produkcji wysokiej jakości regranulatu polietylenowego. W zakładzie recyklingu rocznie przerabia się ok. 1000 Mg odpadów polietylenowych, z czego powstaje ok. 800 Mg regranulatu przeznaczonego do dalszego przetwarzania. Metoda ta charakteryzuje się prostotą układu technologicznego, niskimi nakładami inwestycyjnymi, niewysokim stopniem zatrudnienia oraz nie wymaga wysoko wykwalifikowanej kadry pracowniczej.Odpady tworzyw sztucznych są jednym z trudniejszych problemów w systemie zagospodarowania odpadów. Wynika to z dużej różnorodności stosowanych, praktycznie we wszystkich sektorach gospodarki, tworzyw, w tym szczególnie polietylenu, wykorzystywanego do produkcji opakowań (http://odpady.org. pl/1671). Główne atuty tworzyw sztucznych to przede wszystkim niska cena, ciężar właściwy, obojętność na rozcieńczalniki, kwasy, brak toksyczności, a także odporność na biodegradację i rozkład mikrobiologiczny. Obecnie produkuje się rocznie około 70 mln ton tworzyw sztucznych, w samej tylko Polsce zużycie tworzyw sztucznych osiągnęło około 1 mln ton rocznie. Są to ogromne ilości potencjalnych surowców, dlatego wszelkie działania obejmujące tworzywa sztuczne są niezwykle istotne dla gospodarki odpadami (http://odpady.org.pl/5758). Znaczna część opakowań z tworzyw sztucznych wytwarzana jest ze źródeł nieodnawialnych, a więc z ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla. W procesie recyklingu powstaje surowiec o właściwościach zbliżonych do pierwotnych, przez co oszczędza się wyczerpujące się zasoby surowców nieodnawialnych (Szałkowska 2009). Tworzywa szt[...]

Metody odzysku poliolefinowych odpadów opakowaniowych


  W pracy przedstawiono charakterystykę tworzyw sztucznych ze szczególnym uwzględnieniem składników, które nadają im określone właściwości. Zaprezentowano metody postępowania stosowane w odzysku tworzyw sztucznych. Ze względu na specyfikę technologii, wyróżnia się trzy podstawowe metody: recykling surowcowy, recykling mechaniczny (materiałowy) oraz odzysk energii. Analizowano problemy recyklingu materiałowego odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych oraz oddziaływanie tworzyw sztucznych na środowisko. Scharakteryzowano gospodarkę odpadami z tworzyw sztucznych w Polsce oraz możliwości ograniczenia ich ilości.Charakterystyka tworzyw sztucznych Głównym składnikiem tworzywa polimerowego, determinującym jego właściwości, strukturę i klasyfikującym go do określonej grupy materiałów, jest polimer. Udział polimeru w tworzywie polimerowym może być mniejszy niż 50%, pozostałe to składniki nadające im charakterystyczne właściwości (Sikora 2006). Właściwości polietylenu optymalizuje się w zależności od zastosowania, wprowadzając domieszki, np. włókna szklane w celu zwiększenia sztywności, antyutleniacze i stabilizatory przeciw promieniowaniu UV (przy zastosowaniach zewnętrznych), dodatki elastomerów fluorowych w celu poprawienia płynności i wytrzymałości mechanicznej stopów, porofory, środki spieniające, trwałe elektrostatyki, sadze i inne dodatki zwiększające przewodnictwo elektryczne, środki przeciw zbrylaniu się oraz różnego rodzaju barwniki i pigmenty (Saechtling 2000). Środki antyadhezyjne, antyblokingowe, tj. mydła metaliczne, woski Montana i parafinowe, estry lub amidy kwasów tłuszczowych oraz silikony zmniejszają lepkość tworzyw (wewnętrzne środki antyadhezyjne) i działają jak smary między stopem polimeru a metalową ścianą formy. Podobne środki zapobiegają sklejaniu się (blokingowi) folii. Środki antyblokingowe są to substancje antyadhezyjne, mające zdolność migracji do powierzchni kształtki, są nimi np. kreda i talk. Stabiliz[...]

Urządzenie do ultradźwiękowej dezintegracji osadów ściekowych upowszechniane w ramach projektu Record Biomap (Horyzont 2020) DOI:10.15199/17.2016.12.5

Czytaj za darmo! »

W artykule zaprezentowano rozwiązanie dezintegratora ultradźwiękowego, którego zadaniem jest kondycjonowanie substratu przed procesem fermentacji metanowej. Zabieg ten wpływa na wzrost ilości, a także szybkości produkcji metanu. Zasadność stosowania metod dezintegracji jest warunkowana osiąganym zyskiem energetycznym. W przypadku, gdy nakłady energetyczne na dezintegrację nie są równoważone przez zwiększoną produkcję metanu, zabiegi te mogą być niecelowe. Stąd konieczność opracowania urządzeń pozwalających na maksymalną efektywność dezintegracji przy minimalnych nakładach energetycznych. Prezentowane rozwiązanie dezintegratora jest obecnie upowszechniane w ramach programu Record Biomap (Horyzont 2020).1. Wstęp Proces dezintegracji zmierza do zniszczenia zwartych struktur substratów i uwolnienia substancji organicznej do fazy rozpuszczonej cieczy nadosadowej. Materiał wewnątrzkomórkowy ze zniszczonych komórek i tkanek substratu organicznego jest uwalniany do fazy ciekłej, w której następuje wzrost stężenia rozpuszczonych łatwo rozkładalnych substancji organicznych. Rozpuszczona frakcja substancji węglowej jest lepiej przyswajalna przez mikroorganizmy beztlenowe prowadzące proces fermentacji metanowej, co wpływa na ilość oraz skład powstającego biogazu. Dezintegracja osadu jest możliwa poprzez wykorzystanie fal ultradźwiękowych w wyniku zjawiska kompresji, naprężeń i kawitacji pęcherzyków gazu powstających na granicach faz układu wielofazowego [7]. Efekt oddziaływania pola akustycznego zależy przede wszystkim od właściwości fi zykochemicznych układu oraz od parametrów procesu. Pole ultradźwiękowe z powodu swojego bardzo złożonego oddziaływania w układach ciało stałe - ciecz może wywoływać głębokie fi zyko-chemiczne zmiany w nadźwiękowionych substancjach. Pierwszym skutkiem działania ultradźwięków na osady ściekowe jest rozbicie i rozproszenie zwartych struktur, bez niszczenia komórek. Tego typu efekty występują w przypadku de[...]

Tlenowy osad granulowany jako efektywna technologia usuwania bisfenolu A (BPA) DOI:10.15199/17.2017.5.7


  Jednym z kierunków intensyfi kacji biologicznego oczyszczania ścieków w warunkach tlenowych jest wykorzystanie technologii osadu granulowanego. W pracy przedstawiono możliwości wykorzystania reaktorów z tlenowym osadem granulowanym do usuwania ze ścieków mikrozanieczyszczenia endokrynnego, jakim jest bisfenol A (BPA). Uzyskane rezultaty wskazują, że granule tlenowe mają bardzo duży potencjał eliminacji BPA ze ścieków. Wyniki badań mają charakter poznawczy i utylitarny i mogą stanowić podstawę do projektowania układów technologicznych umożliwiających intensyfi kację procesów oczyszczania ścieków o wysokiej zawartości bisfenolu A.1. Wstęp Zwiększające się zanieczyszczenie środowiska na świecie oraz towarzyszący mu wzrost świadomości społecznej powodują, że są opracowywane coraz to nowsze technologie, mające na celu poprawę stanu środowiska naturalnego. W ostatnich latach coraz większą uwagę przywiązuje się do obecności w środowisku mikrozanieczyszczeń antropogenicznych. Pod względem chemicznym jest to szeroka i niejednorodna grupa związków organicznych takich jak pozostałości po farmaceutykach czy inhibitory korozji, których wspólną cechą jest aktywność biologiczna względem organizmów żywych [1]. Jednym z mikrozanieczyszczeń powszechnie występujących w środowisku jest bisfenol A (BPA). BPA (2,2-bis(4-hydroksyfenylopropan); nr rejestru CAS 80-05-7) to substancja organiczna o budowie przedstawionej na rys. 1. Powstaje podczas katalizowanej reakcji acetonu z fenolem, prowadzonej przy niskim pH oraz w wysokiej temperaturze. Budowa BPA powoduje, że związek zaburza gospodarkę hormonalną organizmów i przyczynia się do niepłodności oraz wad wrodzonych. Pomimo występowania w niewielkich stężeniach, BPA może istotnie wpływać na równowagę biologiczną ekosystemów wodnych. Bisfenol A jest szeroko stosowany do produkcji tworzyw sztucznych, w tym butelek, pojemników do magazynowania żywności czy sprzętu medycznego. Stosuje się go do produkc[...]

 Strona 1