Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Grzegorz Rajnert"

Gospodarka osadowa Grupowej Oczyszczalni Ścieków Łódzkiej Aglomeracji Miejskiej. Część I. Charakterystyka układu technologicznego oraz ilość powstających osadów DOI:10.15199/17.2015.11.6


  GOŚ ŁAM oczyszcza ścieki dopływające z Łodzi, Pabianic, Konstantynowa Łódzkiego i gminy Ksawerów i Nowosolna, tj. z terenów zamieszkałych przez około 830 tys. mieszkańców, co stanowi około 50 % ścieków województwa łódzkiego. Ścieki oczyszczane są mechanicznie, a następnie biologicznie do wskaźników jakości zgodnych z wymaganiami prawa polskiego i EU. Powstające podczas oczyszczania ścieków osady poddawane są przeróbce obejmującej następujące procesy: zagęszczenie, stabilizację beztlenową, odwodnienie mechaniczne na prasach taśmowych, oraz termiczne przekształcenie. Analizie poddano ilość i jakość osadów po poszczególnych etapach unieszkodliwiania na podstawie danych z lat 2011-2013.Wstęp Osady powstające na oczyszczalniach ścieków są nieodłącznym produktem procesu ich oczyszczania. Mimo, że osady objętościowo nie przekraczają 3% całkowitej objętości ścieków, to zawierają ponad połowę całego ładunku zanieczyszczeń dopływającego w ściekach surowych do oczyszczalni. Dotychczas nie wynaleziono bezosadowych technologii oczyszczania ścieków, czy też rozwiązań pozwalających na całkowite wyeliminowanie osadów ze środowiska [81)]. Według Krajowego Programu Oczyszczania Ścieków Komunalnych, prognozowana na 2015 r. ilość osadów ustabilizowanych, które powstaną w komunalnych oczyszczalniach ścieków, wyniesie ok. 642,4 tys. Mg s.m. Największa ilość osadów powstanie w aglomeracjach o RLM powyżej 100 000 i wyniesie ona 372,4 tys. Mg s.m., co stanowić będzie 58% ogólnej ilości osadów. [2] Początek pracy Grupowa Oczyszczalnia Ścieków datuje się na 1994 r., kiedy to po wybudowaniu kolektora łączącego GOŚ z oczyszczalnią na Lublinku nastąpiło przełączenie ścieków do GOŚ, a stara oczyszczalnia po 64 latach pracy została wyłączona z eksploatacji. W GOŚ ŁAM oczyszczane są ścieki dopływające z Łodzi, Pabianic, Konstantynowa Łódzkiego, gminy Ksawerów i Nowosolna, tj. z terenów zamieszkałych przez około 830 tys. mieszkańców, co stanowi około 50 % [...]

Gospodarka osadowa Grupowej Oczyszczalni Ścieków Łódzkiej Aglomeracji Miejskiej. Część II. Przebieg procesów stabilizacji, odwadniania i końcowej utylizacji osadów DOI:10.15199/17.2015.12.5


  W drugiej części artykułu, dotyczącego analizy gospodarki osadowej Grupowej Oczyszczalni Ścieków Łódzkiej Aglomeracji Miejskiej, przeanalizowano ilość i jakość osadów po procesach: stabilizacji beztlenowej, odwodniania mechanicznego, oraz termicznego przekształcania. Analizie poddano dane z lat 201-2013.Charakterystyka osadów przefermentowanych W tabeli 1 przedstawiono charakterystykę jakościową osadu przefermentowanego z lat 2011-2013.Średnia wartość pH osadu przefermentowanego wynosiła 7,20. Heidrich [4] podaje, że pH osadu po fermentacji metanowej zależy od stopnia jego przefermentowania. Osad dobrze przefermentowany charakteryzuje się odczynem 7,2-7,5, a bardzo dobrze przefermentowany 7,4-7,8. W okresie objętym analizą proces fermentacji znacząco wpływał na obniżenie udziału suchej masy w osadzie, który zmalał z 4,4-4,9% s.m. do 2,72-3,27% s.m.. Średnia zawartość suchej masy organicznej w osadzie po procesie fermentacji wynosi 62% wobec 76 % w osadzie zagęszczonym. Zgodnie z wytycznymi niemieckimi [ 14 ] osad o średniej zawartości suchej masy organicznej 65-60% s.m. można uznać za osad słabo ustabilizowany.Według Bartoszewskiego [1] stężenie lotnych kwasów tłuszczowych w osadzie ustabilizowanym beztlenowo kształtuje się w granicach od 200 do 600 CH3COOH/l. Z kolei Leschberg [6] podaje przedział 100-1000 CH3COOH/l za charakterystyczny dla osadudobrze przefermentowanego. Średnie z trzech lat objętych analizą wynoszą: dla roku 2011-255 mg CH3COOH/l, dla roku 2012-321 mg CH3COOH/l, dla roku 2013-273 mg CH3COOH/l. Na rys. 1 przedstawiono rzeczywisty stosunek lotnych kwasów tłuszczowych do zasadowości w osadzie przefermentowanym (LKT/Z). W 2011 r. od czerwca do października stosunek ten utrzymywał się na dosyć stałym poziomie 0,06-0,07. Następnie wzrósł powyżej 0,1, osiągając najwyższą wartość w grudniu równą 0,11. Ro[...]

Praktyczne metody usuwania siarkowodoru z biogazu. IV1). Ocena możliwości zastąpienia masy odsiarczającej Sulphurex N przez sorbent haloizytowy w instalacji oczyszczania biogazu w GOŚ ŁAM DOI:10.15199/17.2017.5.1


  W pracy krótko opisano instalację odsiarczania biogazu otrzymywanego w wyniku fermentacji osadów ściekowych, pracującą na terenie Grupowej Oczyszczalni Ścieków Łódzkiej Aglomeracji Miejskiej. Wykonano analizę opłacalności potencjalnego zastąpienia w tej instalacji dotychczas stosowanej masy odsiarczającej Sulphurex N (uwodniony Fe2O3 z dodatkami) przez sorbent haloizytowy Halosorb. Stwierdzono, że proponowany sorbent może być prawie trzykrotnie tańszy od dotychczas stosowanego materiału. Ponadto doniesienia literaturowe wskazują, że Halosorb może efektywnie usuwać siloksany, co nie zachodzi wystarczająco efektywnie z udziałem masy Sulphurex N.1. Wstęp Znaczenie produkcji biogazu, jako odnawialnego źródła energii, wzrasta na terenie wielu rozwijających się krajów świata, Unii Europejskiej, w tym także Polski [1-3, 14-20, 22, 27, 28, 37]. Biogaz powstaje podczas beztlenowej fermentacji osadów ściekowych, biomasy z upraw rolnych, odpadów komunalnych oraz niektórych odpadów przemysłu rolno-spożywczego. Stanowi go mieszanina metanu i ditlenku węgla zawierająca także zanieczyszczenia, jak np. siarkowodór, amoniak, para wodna i tlen. Bardzo istotnym wskaźnikiem jakości biogazu jest obecność w nim siarkowodoru - związku wysoce toksycznego, utrudniającego techniczne wykorzystanie i mogącego prowadzić do zanieczyszczenia środowiska [2, 8, 17-20, 22, 23, 37-39]. Zawartość siarkowodoru w biogazie powstałym z osadów ściekowych utrzymuje się zwykle w zakresie 100-4000 ppm [8, 16]. Do usuwania tego związku z biogazu stosowane są metody fi zyczne, chemiczne i biologiczne, a w ich ramach technologie oparte na sorbentach stałych lub ciekłych oraz procesy mikrobiologiczne [1-6, 9, 10, 15-17, 31-39]. Problemem dla eksploatatorów instalacji biogazowych jest także obecność innych zanieczyszczeń biogazu, zwłaszcza amoniaku, organicznych związków chloru i siloksanów [9, 31]. Szczególnie obecność grupy związków wymienionych jako ostatnie powoduje pro[...]

 Strona 1