Wyniki 1-10 spośród 13 dla zapytania: authorDesc:"ZBIGNIEW JANUSZ AMBROŻEWSKI"

Przykłady rozwiązań wałów przeciwpowodziowych zmodernizowanych na górnej Wiśle i jej dopływach

Czytaj za darmo! »

Przestawiono przykłady dobrych i wąt- pliwych rozwiązań modernizacji wałów przeciwpowodziowch, uszkodzonych podczas powodzi w latach 1997-2004 na górnej Wiśle i jej dopływach. Ich przydatność została zweryfikowana podczas następnych powodzi, o podobnym natężeniu, które wystąpiły na tych samych odcinkach rzek. Wytypowano rozwiązania dobre, które powinny być szerzej rozpowszechnione. Przeprow[...]

W XXVI-lecie katastrofalnej powodzi zatorowej na Wiśle Płock-Włocławek grudzień 1981 r. - marzec 1982 r.

Czytaj za darmo! »

W artykule poświęconym XXVI-leciu katastrofalnej powodzi zatorowej, która wydarzyła się na przełomie lat 1981/1982 na odcinku Wisły od Wyszogrodu do Włocławka, przedstawiono: ówczesne uwarunkowania hydrologiczne mające wpływ na powstanie zatoru, istniejące techniczne możliwości ochrony przeciwpowodziowej, zniszczenia spowodowane przez powódź, zasady prowadzenia akcji przeciwpowodziowej, s[...]

Kilka problemów z realizacji zbiornika wodnego Sulejów

Czytaj za darmo! »

Zbudowany w latach 1969-1973 zbiornik wodny Sulejów - pomimo dość starannie wykonanego przez CBSiPBW Hydroprojekt w Warszawie projektu - wymagał wprowadzenia podczas budowy wielu zmian i uzupełnień. Większość z nich była pomysłem inwestora zbiornika, ale uwzględniono również wymagania przyszłych jego eksploatatorów, a także zalecenia Departamentu Inwestycji Centralnego Urzędu Gospodarki [...]

Wspomnienia pośmiertne - Jerzy Wrona 1933–2009

Czytaj za darmo! »

Inż. Jerzy Wrona urodził się 13 marca 1933 r. w Chyliczkach koło Warszawy. Tam w 1947 r. ukończył szkołę podstawową, a w 1951 r. Liceum Ogólnokształcące w Piasecznie. W latach 1951-1955 studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Warszawskiej, uzyskując tytuł inżyniera budownictwa wodnego. Po ukończeniu studiów podjął pracę od 1 września 1955 r., z nakazu pracy, w Rejonowym Kierownictwie Robót Wodno-Melioracyjnych w Ciechanowie, gdzie poznał swoja przyszłą żonę Barbarę Leśniakowską, z którą pobrali się w 1959 r. Z tego małżeństwa urodziło się 2 synów - Jacek urodzony w 1962 r. w Ciechanowie i Piotr urodzony w 1966 r. we Włocławku. Obaj założyli własne rodziny. W Rejonowym Kierownictwie Robót zajmował się przebudową progów na rzece Łydyni w Ciechanowie i Puł[...]

Organizacja gospodarki wodnej w Polsce w latach 1976-1982


  Omówiono organizację gospodarki wodnej w Polsce w latach 1976-1982 ze szczególnym uwzględnieniem koordynującej roli Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w Warszawie. Powierzenie w 1976 r. przez ministra rolnictwa Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w Warszawie koordynacji działalności wszystkich okręgowych dyrekcji gospodarki wodnej w Polsce było wynikiem zdecydowanych działań środowiska inżynierów reprezentowanych przez Sekcję Główną Inżynierii i Gospodarki Wodnej Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych na rzecz powołania jednostki centralnej integrującej i koordynującej jednostki od tak zwanej "dużej wody" (nadzorowane ówcześnie przez Ministerstwo Rolnictwa). Środowisko to stanowiło wtedy znaczącą siłę społeczną i zawodową zajmującą się gospodarką wodną, reprezentowało bowiem 3500 członków Sekcji Głównej Inżynierii Gospodarki Wodnej, 13 500 członków Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych oraz ok. 10 000 niezrzeszonych inżynierów i techników pracujących na rzecz tej dziedziny gospodarki narodowej w wielu instytucjach i przedsiębiorstwach w Polsce. Wobec niechętnego stanowiska zarówno resortu rolnictwa, jak i meliorantów zrzeszonych w SITWM w sprawie powołania jednostki centralnej, decyzją ministra rolnictwa, zrealizowano pomysł dyrektora Centralnego Biura Studiów i Projektów Budownictwa Wodnego "Hydroprojekt" mgr. inż. Wiesława Ciesielskiego polegający na powierzeniu Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w Warszawie (Dyrekcja Prowadząca), koordynacji prac wszystkich okręgowych dyrekcji gospodarki wodnej. Była to decyzja wprowadzająca w życie jedynie zminimalizowane postulaty środowiska inżynierskiego w tym zakresie, ale była ona do zaakceptowania zarówno przez urzędników ministerialnych, jak i meliorantów. Wprawdzie poza koordynacją Dyrekcji Warszawskiej pozostały takie jednostki działające w gospodarce wodnej, jak: Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodn[...]

Utrzymanie i eksploatacja zapór i innych obiektów piętrzących wodę, ich stan techniczny i bezpieczeństwo oraz ich wpływ na tereny przyległe - sympozjum

Czytaj za darmo! »

Dwudniowe sympozjum eksploatacji budowli wodnych odbyło się w Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Warszawie. Pierwszy dzień był poświęcony wygłoszeniu referatów i dyskusji, drugiego dnia natomiast odbyła się wycieczka techniczna do budowanej i rozbudowywanej oczyszczalni ścieków [...]

50 lat zbiornika i elektrowni wodnej Koronowo


  Obiekt wybudowany w latach 1956-1961 był całkowicie zaprojektowany i nadzorowany przez młodych inżynierów, którzy - podobnie jak autor artykułu - mniej więcej w tym samym czasie rozpoczęli swą pierwszą pracę zawodową w Warszawskim Biurze Projektów Siłowni Wodnych. Koncepcja rozwiązania obiektu pochodziła z lat 30. ubiegłego wieku, a jej autorami byli prof. Karol Pomianowski i inż. Alfons Hoffmann. Sam projekt został wykonany na początku lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku w tym biurze. ■ Zamiast wstępu Po studiach na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej rozpocząłem pracę (od 2.01.1953 r., z nakazu pracy) na stanowisku projektanta w Warszawskim Biurze Projektów Siłowni Wodnych. Biuro to zostało z czasem wcielone do Biura Studiów i Projektów Energetycznych Energoprojekt 1). Zbiornik wodny Koronowo był chyba pierwszą z dużych inwestycji wodnych zaprojektowanych przez to biuro. Obiekt składa się z zapory ziemnej na Brdzie w Pieczyskach, kanału lateralnego wykorzystującego ciąg jezior polodowcowych biegnących równolegle do Brdy, uzupełnionych przekopem pomiędzy nimi, jazu awaryjnego, kanału roboczego, zamku wodnego, rurociągów doprowadzających wodę do elektrowni w Samociążku, samej elektrowni wodnej i kanału odpływowego łączącego elektrownię wodną z Brdą. Generalnym projektantem był początkowo mgr inż. Herszenberg, absolwent radzieckiego Instytutu Hydrotechnicznego. Po jego wyjeździe z Polski w 1957 r. generalnym projektantem, aż do zakończenia inwestycji, był inż. Józef Dębowski, absolwent Politechniki Szczecińskiej, jednocześnie projektant zapory ziemnej w Pieczyskach. Byłem w tym czasie kierownikiem kilkunastoosobowego zespołu projektowego. W zespole projektowaliśmy technologię wykonywania robót i ich organizację oraz zaplecze techniczne budowy. Wydaje mi się, że zaprojektowaliśmy również którąś z budowli zasadniczych; mógł to być przekop między jeziorami i chyba kanał odpływowy z elektrowni[...]

 Strona 1  Następna strona »