Wyniki 1-1 spośród 1 dla zapytania: authorDesc:"St anisław Piotro wski"

Relacje pomiędzy koncentracjami metali ciężkich w tkankach miękkich mięczaków słodkowodnych a stężeniami tych metali w wodzie i osadach dennych w obszarze estuarium Odry i wybranych jezior Pomorza Zachodniego


  Analizowano zależności pomiędzy stężeniami Cu, Zn, Pb, Co, Cd i Hg w tkankach miękkich 11 gatunków mięczaków słodkowodnych w zależności od koncentracji tych metali w wodzie i osadach dennych (frakcja <0,20 mm). Z oceny sumarycznej wynika, iż tkanki miękkie następujących gatunków najlepiej odzwierciedlają zmiany poziomu badanych metali w środowisku (woda powierzchniowa i osady denne): Anodonta anatina i Viviparus contectus oraz Pseudoanodonta complanata. Gatunkami powiązanymi w mniejszym stopniu są Lymnaea stagnalis, Viviparus viviparus, Dreissena polymorpha, Sphaerium solidum oraz Unio pictorum. St anisław Piotro wski Skażenie środowiska ocenia się zwykle metodami fizyczno-chemicznymi, określając stężenia pierwiastków lub ich związków w powietrzu atmosferycznym, wodzie i glebie. Można jednak określać je także metodami biologicznymi (bioindykacyjnymi) za pomocą biowskaźników (bioindykatorów) (Manning i Feder 1980; Spelleberg 1991; Kovacs 1992; Markert 1993). Metody te są stosowane od dawna w krajach Europy Zachodniej, Ameryki Północnej czy Japonii. W Polsce zainteresowano się nimi nieco później, jednak obecnie włącza się je coraz częściej do biomonitoringu, czyli stałej obserwacji różnego typu przemian w środowisku (np. Jurkiewicz-Karnkowska i Królak 1996, 1999; Jurkiewicz-Karnkowska 1999; Piotrowski 2004). Zastosowanie organizmów wskaźnikowych (bioindykatorów) ma pewną przewagę nad badaniami monitoringowymi wody lub osadów dennych w określeniu zasobów metali w danym akwenie. Organizmy te dostarczają bowiem dowodów na akumulację wyżej wymienionych elementów chemicznych zgromadzonych przez kilka miesięcy, eliminując w ten sposób potrzebę częstego dokonywania analiz. Mięczaki, zarówno morskie jak i słodkowodne czy lądowe, gromadzą w sobie stosunkowo duże ilości metali ciężkich. Koncentracje Zn w ich tkankach miękkich dochodzą do wartości setek, a niejednokrotnie nawet tysięcy, μg/g s.m. (ppm*). Koncen[...]

 Strona 1