Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Juliusz Stachý"

Wybitni - Wanda Stephan 1903-1988

Czytaj za darmo! »

Geograf, inżynier-hydrolog, docent w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym, później w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Wanda Stephan urodziła się 27 marca 1903 r. w Iwanowo-Wozniesensku (Rosja) w rodzinie polskiej. Ojciec Józef był inżynierem chemikiem, matka Franciszka z d. Badowicz była nauczycielką pochodzącą z Łodzi. W 1918 r. wraz z rodzicami przyjechała do [...]

Krzywe sum czasów trwania codziennych przepływów

Czytaj za darmo! »

Przeciętne krzywe sum czasów dla okresów wieloletnich konstruuje się na podstawie ciągów malejących codziennych przepływów. Tomik i Żelaziński dowiedli, że codzienne przepływy podlegają rozkładowi logarytmiczno-normalnemu o trzech parametrach (c, μ i σ) i podali wzory do obliczania tych parametrów. Stwierdzono, że parametr c - dolne ograniczenie może wypaść ujemny. W artykule podano kilka przykładów krzywych sum czasów trwania dla różnych typów rzek i różnych lat.Krzywe częstości stanów wody, przepływów, temperatur wody i odpowiadające im krzywe sum czasów trwania są powszechnie znane, ale stosunkowo rzadko stosuje się je w polskiej praktyce hydrologicznej. Wykładowcy hydrologii chętnie o nich mówią, gdyż ułatwiają wyjaśnienie takich pojęć, jak krzywa gęstości i dystr[...]

Występowanie lat mokrych i posusznych w Polsce (1951-2008)


  Zaprezentowano wyniki analiz przepływów średnich rocznych SQ rzek polskich reprezentujących różne regiony kraju oraz pewne właściwości parametrów rozkładu wartości SQ, a także wzajemne relacje między nimi np. SSq = f (Cv ), r (1) = f (Lśr ); rzeki ubogie w wodę wykazują większą zmienność odpływu rocznego, niż rzeki zasobne w wodę; współczynnik autokorelacji r (1) jest dobrą miarą zdolności retencyjnej zlewni. Cechą ustroju hydrologicznego naszych rzek jest tendencja do formowania się serii lat mokrych i posusznych trwających od roku do 13 lat. Różnice między przepływami średnimi w seriach lat mokrych i posusznych są duże i statystycznie istotne. Nie wykryto wpływu oscylacji północnego Atlantyku na wielkość odpływu Odry. W numerze 6/2010 "Gospodarki Wodnej" ukazał się artykuł autora [5] omawiający przepływy średnie roczne SQ Odry i Wisły w przekrojach ujściowych i okresie 1901-2008. Uwagę skoncentrowano na występowaniu okresów i serii lat mokrych i posusznych oraz na niestacjonarności ciągów chronologicznych wartości SQ. Pojawianie się okresów i serii lat mokrych i posusznych ma duże znaczenie dla gospodarki wodnej, a dla rolnictwa w szczególności. Obecnie podjęto próbę zbadania właściwości ciągów przepływów SQ na obszarze całego kraju na podstawie danych z okresu 1951-2008, względnie 1951-2009. Mała wiarygodność danych z okresu przed 1951 r. nie upoważniała do ich wykorzystania. Podjęto również próbę wykrycia ewentualnego wpływu cyrkulacji atmosferycznej na wielkość odpływu rzecznego. ■ Materiał podstawowy Artykuł opracowano na podstawie danych z 16 wodowskazów reprezentujących góry, wyżyny, niziny, pojezierza oraz największe rzeki kraju - Odrę i Wisłę (rys. 1). Dane - przepływy średnie roczne SQ - wydają się być wiarygodne i nie są poważniej zniekształcone gospodarczą działalnością człowieka. Zbiorniki retencyjne, znajdujące się w górnym biegu rzek górskich, nie mogą mieć znaczącego wpływu na prze[...]

Wpływ gajów wierzbowych na spiętrzenie wielkich wód w rzece


  W przeszłości w Polsce panował pogląd, że tereny zalewowe w korycie wielkiej wody muszą być wolne od krzewów, drzew i innych przedmiotów utrudniających swobodny odpływ. Obowiązujące prawo wodne sankcjonuje ten pogląd. Ostatnio pojawiają się opinie o potrzebie pozostawiania roślinności na terenach zalewowych. Obecnie tereny zalewowe wszystkich większych rzek porośnięte są roślinnością, przeważnie gajem wierzbowym. Na przykładzie środkowej Wisły stwierdzono, że gaj wierzbowy zajmujący ok. 60% koryta wielkiej wody powoduje spiętrzenie tzw. wody stuletniej o 1,25 m. Okresowe krzywe przepływu w strefie wysokich stanów wody wskazują, że listowie na gajach wierzbowych piętrzy zwierciadło wody o 40 cm w sezonie wegetacyjnym. Słuchacze Inżynierskiego Kursu Hydrologicznego przy Politechnice Warszawskiej (1948-1952) zetknęli się w czasie studiów z najwybitniejszymi polskimi specjalistami w dziedzinie regulacji rzek. Dyrektorem Kursu był prof. Kazimierz Rodowicz, który całe życie poświęcił polskim rzekom jako inżynier, administrator i uczony. Budownictwo wodne wykładał prof. Julian Lambor, b. dyrektor Okręgowej Dyrekcji Dróg Wodnych w Poznaniu, a przed wojną kierownik Zarządu Wodnego w Stryju. Ćwiczenia prowadził mgr inż. Zygmunt Tyszka, dyrektor ODDW w Warszawie, znawca i propagator Wisły. Nasi znakomici nauczyciele przekazali nam zasadę, że wody wezbraniowe, które znalazły się w korycie rzeki, muszą jak najszybciej odpłynąć, wyrządzając jak najmniejsze szkody. Taki stan osiąga się poprzez regulację rzeki, zgodnie z jej naturalnym charakterem, oraz przez udrożnienie koryta wielkiej wody drogą oczyszczania go z zarośli, zadrzewień i wszelkich przedmiotów utrudniających odpływ. Rys. 1. Przekrój poprzeczny koryta wielkiej wody Wisły powyżej ujścia Narwi; pokazano poziom zwierciadła wody przy przepływie Q max 1% w wypadku spiętrzenia gajem wierzbowym (t = 7,85 m) i przy braku spiętrzenia (t = 6,60 m) Jak pisze Krukowicz [[...]

 Strona 1