Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"MARCIN GORĄCZKO"

Znaki wielkiej wody na terenie Bydgoszczy


  powin- Rys. 1. Rozmieszczenie znakow wielkiej wody w obr.bie Bydgoskiego W.z.a Wodnego 296 Gospodarka Wodna nr 7/2011 na zawiera. opis znaku i jego histori., a tak.e szkic sytuacyjny lokalizacji oraz fotografi. obiektu. Na podstawie powy.szych ustale. autorzy przeprowadzili badania terenowe, w trakcie ktorych zidentyfikowali na obszarze Bydgoszczy trzyna.cie znakow wielkiej wody (rys. 1, 2). ˇ Geneza powodzi w Bydgoszczy Ze wzgl.du na specyficzny uk.ad hydrograficzny w Bydgoszczy (w jego granicach znajduje si. uj.ciowy odcinek Brdy) zagro.enie powodziowe zwi.zane z wysokimi wezbraniami na Wi.le wykracza znacznie poza towarzysz.c. jej szerok. teras. zalewow. (osiedla ..gnowo, Pl.tnowo, Fordon-Pa.cz, Fordon-Zofin). Z analizy przebiegu historycznych wezbra. na Brdzie w Bydgoszczy wynika, i. na ogo. dochodzi.o do nich w.a.nie na skutek znacznego przyboru wody Rys. 2. Profil pod.u.ny dolnego odcinka Brdy wraz z lokalizacj. znakow powodziowych Fot. 1. Znak wielkiej wody z 1888 r. na pozosta.o.ciach dawnej .luzy miejskiej (po lewej obecny stan tablicy) w Wi.le, powoduj.cego podpi.trzenie Brdy, a w konsekwencji rozwoj cofki [4]. Dla opisywanego rejonu typowym okresem wyst.powania wezbra., pojawiaj.cych si. .rednio co 1.3 lata, jest prze.om marca i kwietnia [1, 2]; mo.liwe jest jednak wyst.pienie wysokich stanow spowodowanych .rodzimowymi odwil.ami oraz rozlewnymi opadami, czego dowodem jest kilkukrotne wyst.pienie cofki na Brdzie w maju 2010 r., maksymalnie si.gaj.cej ponad 12 km w gor. biegu rzeki . a. do .luzy miejskiej [5, 6]. Z analizy zmienno.ci stanow wody na Wi.le w rejonie Bydgoszczy w okresie ostatnich 90 lat wynika, i. mimo znacznego zainwestowania hydrotechnicznego, po.rednio i bezpo.rednio wp.ywaj.cego na warunki przemieszczania si. fali wezbraniowej, zarowno Wis.a, jak i Brda nadal charakteryzuj. si. znacznym potencja.em powodziowym [3]. ˇ Wyniki bada. Najbardziej znany znak wielkiej wod[...]

Z badań nad znakami powodziowymi w dolinie Wisły


  Przedstawiono wyniki inwentaryzacji znaków powodziowych w dolinie Wisły. Wskazano korzyści wynikające z prowadzenia tego typu prac. Podkreślono konieczność oznaczania znakami również współczesnych powodzi oraz ochrony znaków przed dewastacją. Duża część zachowanych do dziś znaków powodziowych dokumentuje powodzie XIX-wieczne: opadowe dla górnej i środkowej Wisły, roztopowo- zatorowe dla odcinka Wisły dolnej.W minionych wiekach katastrofalne wylewy rzek oznaczano na murach miast za pomocą tzw. znaków wielkiej wody (ang. flood water marks, niem. hochwasserstandmarke). Znak wielkiej wody (ZWW), inaczej znak powodziowy, to trwały sposób oznaczenia pionowego zasięgu wezbrania, zawierający wyraźne i jednoznaczne oznaczenie poziomu wielkiej wody (linia, strzałka, krawędź znaku itp.). ZWW jest precyzyjną informacją hydrologiczną, obejmującą miejsce, czas i rzędną kulminacji wezbrania. Oprócz nich można spotkać także tablice powodziowe - trwałe płyty z napisem dotyczącym konkretnej powodzi. Mogą one pełnić rolę znaku powodziowego, jeśli poziom wody, jakiego dotyczy opis, jest na nich jednoznacznie wskazany (Międzynarodowy Słownik Hydrologiczny 2001). Znaki wielkich wód są jednym ze źródeł informacji o historycznych wezbraniach i zdarza się, że są źródłem jedynym. Po wezbraniach można napotkać także tzw. ślady wysokiej wody - naturalne znaki pozostawione przez wezbraną rzekę na budowlach i innych obiektach w pobliżu jej koryta, wyznaczające jej maksymalny poziom. W wypadku wezbrań opadowych i roztopowych są to najczęściej drobne przedmioty i materiał transportowany przez rzekę, zaś gdy chodzi o wezbrania zatorowe - także ślady w postaci listewek lodu, Fot. 2. Znak powodziowy znajdujący się w klasztorze Bernardynek w Krakowie (archiwum Katedry Hydrologii i Gospodarki Wodnej UMK w Toruniu) np. na krzewach i trwalszych, tzw. blizn lodowych na drzewach poziomu zalewowego [Pawłowski 2003, 2005]. Obecnie coraz częściej zwraca[...]

Wykorzystanie lokalnego kamienia budowlanego w świetle przepisów DOI:10.15199/33.2016.08.15


  Na rynku materiałów budowlanych w Polsce coraz większą popularność zdobywają materiały pochodzenia naturalnego. Dobrym przykładem jest kamień budowlany, którego baza surowcowa jest na terenie kraju bogata i zróżnicowana. Właściwości użytkowe tego materiału zostały pozytywnie zweryfikowane, o czym świadczą liczne obiekty budowlane, zachowane do dziś w dobrym stanie technicznym. Dotyczy to także przedstawionego w artykule rejonu Kotliny Kolskiej, gdzie kamień wapienny jest nadal stosowany przy wznoszeniu budynków użyteczności publicznej oraz małej architektury. Niezależnie od udowodnionej wieloletnią praktyką przydatności kamienia wapiennego do celów budowlanych, zastosowanie tego materiału oraz obrót handlowy wymagają dostosowania do obowiązującego systemu normalizacji i regulacji prawnych. W artykule przedstawiono uregulowania dotyczące określania cech użytkowych kamienia jako surowca oraz półproduktów z kamienia. Zawarto w nim także wybrane wyniki badań cech fizycznych i mechanicznych prezentowanych opok, wykonane zgodnie z wymaganiami przedmiotowych norm zharmonizowanych. Słowa kluczowe: kamień budowlany, kamień wapienny, architektura regionalna.Wraz ze wzrostem świadomości, że harmonia [...]

Rewitalizacja mostu Baileya na rzece Ner w miejscowości Sobótka DOI:


  W artykule zaprezentowano przykład oryginalnego jednoprzęsłowego mostu Baileya na rzece Ner w miejscowości Sobótka (gmina Dąbie w województwie wielkopolskim), wybudowanego przez wojsko polskie na początku lat 80. XX w. z elementów pochodzących z okresu drugiej wojny światowej. Ta w założeniach tymczasowa przeprawa została poddana gruntownemu remontowi w okresie od lipca do października 2016 r. W efekcie powstrzymano postępującą w ostatnich latach degradację obiektu, który obecnie może być traktowany jako unikatowe dziedzictwo myśli inżynierskiej. Słowa kluczowe: przenośne mosty wojskowe, most Baileya, historia mostownictwa, remont mostu.Przenośny most kratownicowy Baileya został zaprojektowany w 1940 r. przez inżyniera Donalda Colmana Baileya i szybko znalazł zastosowanie militarne podczas II wojny światowej.Wporównaniu z wcześniej stosowanymi przez wojsko mostami, system Baileya cechowała prostota montażu [2], gdyż nie wymagał ciężkiego sprzętu ani specjalistycznych narzędzi. Poszczególne elementy mostu były lekkie i małe, co pozwalało przewozić je zwykłymi samochodami ciężarowymi [6]. Jednocześnie uzyskano konstrukcję dostatecznie wytrzymałą i stabilną, która przenosiła duże obciążenia. Modularna budowa pozwalała wznosić mosty o rozpiętości do 60 m w krótkim czasie [3]. Prototyp konstrukcji był gotowy w niecałe pięć miesięcy od jej opracowania. Po raz pierwszy most Baileya zastosowano w 1942 r. w Afryce Północnej, a rok później we Włoszech. Kluczową rolę odegrał on podczas forsowania Renu [4]. W latach 1941 - 1945 wyprodukowano elementy systemuBayleya omasie 4[...]

 Strona 1