Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Krzysztof Gruszecki"

Podstawy prawne obowiązku prowadzenia monitoringu przyrodniczego


  Właściwa ochrona środowiska wymaga dostarczenia podmiotom odpowiedzialnym za jej realizację informacji o procesach przebiegających w przyrodzie czy czynnikach na nią oddziałujących, takich jak np. wielkość emisji. W związku z tym ustawodawca w art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 z późn. zm.) powołał do życia Państwowy Monitoring Środowiska, stanowiący system pomiarów, ocen i prognoz stanu środowiska oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania informacji o środowisku. Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 27 ust. 1 przywoływanego aktu prawnego Państwowy Monitoring Środowiska zbiera dane na podstawie: ● pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na podstawie ustawy do wykonywania badań monitoringowych; ● danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w programach badań statystycznych statystyki publicznej; ● informacji udostępnionych przez inne organy administracji; ● pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji, do których prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy decyzji; ● innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyskanych odpłatnie lub nieodpłatnie od podmiotów niebędących organami administracji. Natomiast zgodnie z postanowieniami art. 112 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220) w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska prowadzi się monitoring przyrodniczy różnorodności biologicznej i krajobrazowej. W myśl postanowień ust. 2 tego przepisu monitoring przyrodniczy polega na obserwacji i ocenie stanu oraz zachodzących zmian w składnikach różnorodności biologicznej i krajobrazowej na wybranych obszarach, a także na ocenie skuteczności stosowanych metod ochrony przyrody, w tym na obserwacji będą one bowiem pokrywały koszty, które powinno ponieść państwo. R[...]

Ochrona korytarzy ekologicznych w planowaniu przestrzennym


  Jedną z naczelnych zasad polskiego systemu ochrony środowiska jest dyrektywa kompleksowości działań na rzecz ochrony środowiska, znajdująca umocowanie w postanowieniach art. 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (DzU z 2008 r. nr 25, poz. 150 z późn. zm.), który stanowi, że "Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów." Jej realizacji w praktyce służą między innymi postanowienia art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa ochrony środowiska, stanowiącego, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych oraz rozwiązania art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DzU nr 80, poz. 717 z późn. zm.), przewidującego, że w planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Z postanowień przytoczonych przepisów wynika więc jednoznacznie, że ochrona środowiska w procesie planowania przestrzennego odgrywa jedną z ważniejszych ról, wśród których na plan pierwszy wysuwa się konieczność ochrony równowagi przyrodniczej oraz ochrony krajobrazu, w których mieszczą się niewątpliwie również korytarze ekologiczne, przez które w myśl art. 5 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody rozumie się obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt lub grzybów. Oczywiście, aby ochrona ta była efektywna i umożliwiała skuteczne migrowanie poszczególnych składników środowiska przyrodniczego, potrzebna jest kompleksowa wiedza o miejscach ich występowania, wymaganiach środowiskowych oraz sposobach przemieszczania poszczególnych gatunków. Dlatego też ustawodawca w art. 46 pkt 1 ustawy z 3 [...]

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji o stanie i ochronie środowiska


  Informacja staje się istotną wartością zarówno z punktu widzenia podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, jak i zwykłych obywateli, zainteresowanych tym, co się wokół nich dzieje, i próbujących mieć na to wpływ. W związku z tym wskazane było wprowadzenie rozwiązań określających reguły dostępu do informacji oraz ewentualne jego ograniczenia. W polskim systemie prawnym podstawową normą prawną jest tu art. 61 Konstytucji RP stanowiący, w ust. 1 że "Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa." Natomiast w ust. 3 tego przepisu określono, że "Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa." Z zestawienia postanowień obu przytoczonych rozwiązań wynika więc, że regułą jest uzyskiwanie informacji o wymienionych w nich podmiotach uczestniczących w szeroko rozumianym życiu publicznym, a odstępstwa od tego mają charakter wyjątkowy i powinny wynikać bezpośrednio z przepisów prawa. Oczywiście w Konstytucji deklarowane są z reguły tylko generalne zasady, które wymagają konkretyzacji w innych szczegółowych aktach prawnych. W przypadku dostępu do informacji publicznej taką podstawą jest ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DzU nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Niestety, nie jest to jedyny akt prawny określający zasady dostępu do informacji publicznej. W przypadku ochrony środowiska taką rolę odgrywa bowiem również ratyfikwa[...]

Działania korygujące i minimalizujące w ocenie oddziaływania na środowisko


  Podstawowymi wytycznymi skutecznej ochrony środowiska w praktyce są zasady ochrony środowiska. W przypadku badania wpływu konkretnych przedsięwzięć na środowisko najważniejszą rolę wśród nich odgrywają dyrektywa zrównoważonego rozwoju oraz zasada przezorności. Pierwsza z nich w polskim systemie prawnym znajduje umocowanie w art. 5 Konstytucji RP, który przewiduje, że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Druga natomiast wynika z art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (DzU z 2008 r. nr 25, poz. 150 z późn. zm.) stanowiącego, że "Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze." Z postanowień przytoczonych rozwiązań prawnych wynika więc, że wszelkie działania mogące mieć wpływ na stan środowiska powinny być podejmowane w sposób niezwykle przemyślany, przy zastosowaniu takich rozwiązań, które będą miały charakter najmniej inwazyjny. Szczególną rolę w tym zakresie mają do odegrania oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzane na podstawie ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - dalej zwanej ustawą (DzU nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Zgodnie z postanowieniami art. 62 ust. 1 pkt 2 tego aktu prawnego powinny one uwzględniać między innymi możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięć na środowisko. Wynika więc z tego, że w toku oceny oddziaływania na środowisko organy administracji powinny analizować, jakie rozwiązania w konkretnym przypadku mogą zapobiec lub zmniejszyć negatywne oddziaływanie na środowisko, a zwieńczeniem takiej oceny są postanowienia decyzji określającej uwarunkowania środowisko[...]

 Strona 1